บทที่ 198 อีกห้าปีข้างหน้า

“ซี๊ด ฮ่า~” หลี่เสี่ยวเทากระดกเหล้าลงท้องไปหนึ่งอึก รู้สึกแสบร้อนที่ปากพร้อมกับความรู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนอยู่ในกระเพาะ หลี่เสี่ยวเจียงที่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เห็นน้องชายทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนั้น ก็ตกใจจนหน้าถอดสี แต่กลัวคนในบ้านจะได้ยิน เลยไม่กล้าดุเสียงดัง ได้แต่กัดฟันกระซิบถาม “หลี่เสี่ยวเทา ก้นกับหูเอ็งหายเจ็บแล้วหรือไง? ยังโดนตีไม่พอใช่ไหม? ใครใช้ให้เอ็งกินเหล้า!”

“เชอะ~ ข้าก็แค่สงสัย กินนิดเดียวจะเป็นไรไป?” สีหน้าหลี่เสี่ยวเทาดูไม่ยี่หระ แต่ปากกลับแลบลิ้นออกมา มือพัดปากพัลวัน “เผ็ด เผ็ดจะตายอยู่แล้ว!” หลี่เสี่ยวเจียงขมวดคิ้ว เห็นน้องชายทรมาน ก็รีบล้วงถั่วลิสงทอดหอมเครื่องเทศที่แอบหยิบมาเมื่อกี้ออกจากกระเป๋า “รีบกินถั่วลิสงแก้เผ็ดเร็วเข้า อย่ากินเหล้าอีกนะ เดี๋ยวพี่ไปรินน้ำมาให้” หลี่เสี่ยวเจียงยัดถั่วลิสงทั้งหมดใส่กระเป๋าเสื้อหลี่เสี่ยวเทา มองดูหลี่เสี่ยวเทาที่ตาแดงก่ำแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจ ก่อนจะลุกวิ่งกลับไปที่ห้องตัวเอง

พอหลี่เสี่ยวเจียงไปแล้ว ฤทธิ์เหล้าก็เริ่มเล่นงานหลี่เสี่ยวเทาที่ยังกอดน้ำเต้าอยู่ ขาที่นั่งยองๆ เริ่มอ่อนแรงจนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น “มึนๆ งงๆ สบายดีจังแฮะ~” หลี่เสี่ยวเทาส่ายหัวดิก ใช้มือยันพื้นจะลุกขึ้น ลองอยู่สองครั้งแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายเลยใช้มือไถตัวไปพิงกำแพง “ฮี่ๆ~ สะใจเว้ย!” หลี่เสี่ยวเทานั่งพิงกำแพง ล้วงถั่วลิสงเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

“พี่เสี่ยวเทา เหล้าอร่อยไหม?” หลี่เสี่ยวไห่ที่มือหนึ่งกอดลูกหมา ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “อร่อย ฟินสุดๆ!” หลี่เสี่ยวเทานึกถึงท่าทางตอนพ่อกินถั่วแกล้มเหล้าเมื่อตอนกลางวัน ก็เลียนแบบบ้าง โยนถั่วเข้าปากเคี้ยวสองทีแล้วกลืน ยกน้ำเต้าขึ้นจิบอีกอึก เขาทำเสียงซี๊ดซ๊าด แล้วร่ายกลอนสด “ถั่วหนึ่งเม็ด เหล้าหนึ่งจอก ชีวิตดี๊ดีมีความหวัง~” หลี่เสี่ยวไห่เห็นท่าทางมีความสุขของพี่ชาย ก็ปล่อยลูกหมา แล้วเขยิบเข้าไปอ้อน “พี่เสี่ยวเทา ขอผมกินบ้างสิ?”

“ห้ามกิน!” หลี่เสี่ยวเจียงถือแก้วปิ่นโตใส่น้ำรีบเดินกลับมา ไล่หลี่เสี่ยวไห่ไปเล่นกับลูกหมา แล้วนั่งลงข้างหลี่เสี่ยวเทา เห็นน้องชายเอาแต่หัวเราะฮี่ๆ เหมือนคนบ้า ก็รู้ทันทีว่า... จบเห่แล้ว! “เอาน้ำเต้ามานี่!” หลี่เสี่ยวเจียงแย่งน้ำเต้ามาวางที่พื้น แล้วจับปากหลี่เสี่ยวเทาจะกรอกน้ำ แต่คนเมาอย่างหลี่เสี่ยวเทาส่ายหัวหลบไปมา ไม่ยอมกินน้ำท่าเดียว จนสุดท้ายเริ่มรำคาญ ปัดมือพี่ชายจนแก้วปิ่นโตกระเด็นตกพื้น หลี่เสี่ยวเจียงเห็นหลี่เสี่ยวเทาเริ่มอาละวาดแบบคนเมา ก็รู้สัญชาตญาณบอกว่าบ้านนี้อยู่ไม่ได้แล้ว ต้องรีบชิ่งด่วน!