บทที่ 199 นี่เอ็งหิวเหรอ?

“ตื่นสิ!” พี่ชายใหญ่มองหน้าแดงก่ำของลูกชายที่นอนเมายิ้มกรุ้มกริ่ม ก็ตบแก้มลูกเบาๆ อีกสองสามที แต่หลี่เสี่ยวเทาไม่ตอบสนอง เขาเลยอดด่าออกมาไม่ได้ “ไอ้เด็กเวร! เดี๋ยวนี้ชักจะใจกล้าใหญ่แล้วนะ แอบขโมยเหล้ากิน!” พี่สะใภ้ใหญ่ก็โกรธจนตัวสั่น เห็นแก้วปิ่นโตตกอยู่ที่พื้น ก็เดินไปก้มเก็บ “เพราะคุณนั่นแหละ! วันหลังอย่ากินเหล้าต่อหน้าลูก!”

“เกี่ยวอะไรกับผม? เด็กตั้งเยอะตั้งแยะมีใครแอบกินเหล้าบ้าง? จะโทษก็โทษลูกชายโง่ๆ ของคุณนู่น!”

พี่ชายใหญ่เถียงภรรยา แล้วอุ้มหลี่เสี่ยวเทาที่นอนกองอยู่กับพื้นขึ้นมา พี่สะใภ้ใหญ่เดินไปล้างแก้วที่ก๊อกน้ำ แล้วค้อนสามีวงใหญ่ “ไม่ต้องโทษใคร โทษฉันนี่แหละ! โทษที่ฉันดูแลลูกไม่ดีเอง!” พี่ชายใหญ่อุ้มลูก พี่สะใภ้ใหญ่ถือแก้วปิ่นโต เดินเถียงกันงุ้งงิ้งเข้าห้อง เสียงทั้งคู่ค่อนข้างดัง ทำเอาคนที่กำลังนอนกลางวันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเอะอะ หลี่เซี่ยงตงลืมตาอย่างงัวเงีย ลุกขึ้นนั่งขยี้ตามองไปรอบห้อง โจวอวี้ฉินลุกตาม ตบก้นลูกสาวที่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอให้หลับต่อ แล้วถามเสียงเบา “พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ทะเลาะอะไรกันคะ?”

“ไม่รู้สิ เดี๋ยวไปดูให้” หลี่เซี่ยงตงพลิกตัวลงจากเตียงเตา เห็นหลี่เสี่ยวไห่นอนคว่ำหน้า บ่นพึมพำว่านอนดิ้นจัง แล้วช่วยพลิกตัวลูกให้นอนหงาย เขาเห็นหลี่เสี่ยวไห่ที่นอนหงายขนตาขยับยุกยิก ก็ยิ้มแล้วบิดหูลูกเล่น “แกล้งหลับเหรอ? ถ้ายังไม่ตื่นพ่อจะฟาดก้นนะ” หลี่เสี่ยวไห่ได้ยินพ่อขู่ ก็ลืมตาขึ้นมาหัวเราะแหะๆ โจวอวี้ฉินที่ใส่รองเท้าเสร็จแล้ว หันมาสั่งลูกชาย “ถ้าไม่นอนก็นั่งเฝ้าน้องอยู่ในห้อง อย่ากวนน้องตื่นนะ เข้าใจไหม?” หลี่เสี่ยวไห่รับคำ “เข้าใจครับแม่”

หลี่เซี่ยงตงกับโจวอวี้ฉินเดินออกมา พอดีเห็นพ่อแม่และพี่ชายรองกับภรรยาเดินเข้าห้องพี่ชายใหญ่ ทั้งสองปิดประตูแล้วรีบเดินตามไป หลี่เซี่ยงตงเห็นปู่กับย่าเดินออกมาจากเรือนหลัก เลยเปลี่ยนทิศทางไปประคองย่า ย่าหลี่หน้าบึ้ง เอาไม้เท้าเคาะพื้น “เจ้าใหญ่กับเมียนี่มันยังไง ก่อนกินข้าวก็ตีลูก กินข้าวเสร็จผัวเมียก็มาทะเลาะกัน วันดีๆ แท้ๆ ไม่รู้จักทำตัวให้สงบสุขบ้างเลย” ปู่หลี่ปรามภรรยา “เอ็งก็เพลาๆ ปากหน่อย เรื่องของเด็กๆ ก็ดูอยู่ห่างๆ อายุขนาดนี้แล้วอย่าไปยุ่งให้มากความ” ปู่หลี่ไพล่มือเดินนำ หลี่เซี่ยงตงประคองย่าหลี่เดินตาม