บทที่ 269 การลงโทษ

หลี่เสี่ยวเจียงเล่าเรื่องราวทุกอย่างออกมาอย่างหมดเปลือก รวมถึงความรู้สึกนึกคิดในใจตอนอยู่ที่โรงเรียน ขาดไปก็แค่รายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดอย่างหลี่เสี่ยวเทาและหลี่เสี่ยวปอที่ติดตามไปตลอดเหตุการณ์ หลี่เซี่ยงตงฟังจบแล้วยังไม่รีบแสดงท่าที นิ้วมือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ สายตาจับจ้องพิจารณาหลานชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า หลานชายคนโตของเขาอยู่ในวัยต่อต้าน อารมณ์แปรปรวน อ่อนไหวง่าย และมีความเป็นตัวของตัวเองสูง อาการพวกนี้หลี่เสี่ยวเจียงมีครบหมด แต่ตอนนี้ หลี่เซี่ยงตงกลับพบว่าความพลุ่งพล่านแบบวัยรุ่นในตัวหลานชายดูจางลงไปอย่างเห็นได้ชัด จริงๆ แล้วหลังจากฟังสิ่งที่หลี่เสี่ยวเจียงเล่าถึงความรู้สึกในใจ หลี่เซี่ยงตงก็เข้าใจสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงนี้แล้ว การขโมยบุหรี่ทำให้อารมณ์ของหลี่เสี่ยวเจียงปั่นป่วนอย่างรุนแรง ความปั่นป่วนนี้เองที่เร่งปฏิกิริยาให้เขาเติบโต ก้าวข้ามจากโลกของเด็กที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ เข้าสู่โลกของผู้ใหญ่ พูดภาษาชาวบ้านก็คือ อยู่ดีๆ ก็โตขึ้น รู้ความขึ้นมาเฉยเลย แต่เรื่องขโมยบุหรี่ หลี่เซี่ยงตงไม่ได้โดนหลอกง่ายๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่างานนี้จะไม่มีเด็กคนอื่นเอี่ยวด้วย แต่หลี่เสี่ยวเจียงแสดงเจตนาชัดเจนว่าจะรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว นี่แหละที่ทำให้หลี่เซี่ยงตงลำบากใจ ถ้าเป็นเวลาอื่น หลี่เซี่ยงตงคงโยนเด็กดื้อพวกนี้ให้พี่ชายทั้งสองคนจัดการ แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันซับซ้อน โดยเฉพาะเมื่อจิตใจของหลี่เสี่ยวเจียงกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน ผู้ปกครองในยุคสมัยนี้ไม่ค่อยเข้าใจความคิดของเด็กวัยรุ่นหรอก ขืนส่งให้พี่ใหญ่จัดการ นอกจากตบหน้า เตะก้น อย่างมากก็สั่งอดข้าวเย็น วิธีสั่งสอนแบบนั้นไม่มีประโยชน์อะไรกับหลี่เสี่ยวเจียงที่กำลังอ่อนไหว เผลอๆ โดนตบไปทีเดียว อาจจะตบให้เขากลับไปเป็นเด็กเกเรคนเดิมก็ได้ น่าปวดหัวจริงๆ! จะลงโทษหลี่เสี่ยวเจียงที่ยอมรับผิดเองยังไงดี? แล้วจะจัดการกับเด็กคนอื่นที่ร่วมขบวนการยังไง? หลี่เซี่ยงตงชี้มือไปที่มุมห้อง “เอ็งไปยืนเข้ามุมตรงนั้นก่อน” หลี่เสี่ยวเจียงเดินไปยืนเข้ามุมอย่างว่าง่าย ส่วนหลี่เซี่ยงตงนั่งครุ่นคิดหาวิธีจัดการอยู่ที่โต๊ะ “พ่อจ๋า... เล่น...” บรรยากาศเงียบสงัดในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงใสๆ ของหลี่เสี่ยวจู้ หลี่เซี่ยงตงมองหลี่เสี่ยวเจียงแวบหนึ่ง เห็นโจวอวี้ฉินกำลังทำกับข้าวอยู่ เขาเลยอุ้มลูกสาวไปฝากไว้ที่เรือนหลักกับย่าหลี่ กลับมาถึงเรือนปีกตะวันตก เขาเลิกม่านประตูบอกหลี่เสี่ยวเจียงที่ยืนอยู่ในห้อง “ออกมา”

หลี่เสี่ยวเทาที่แอบซุ่มอยู่ในเรือนปีกตะวันออก กับหลี่เสี่ยวปอที่รู้ข่าวแล้ว ทั้งสองคนเกาะขอบหน้าต่างแอบดูความเคลื่อนไหวทางเรือนปีกตะวันตกตาไม่กระพริบ พอเห็นหลี่เซี่ยงตงเดินนำหลี่เสี่ยวเจียงออกไปทางประตูหน้าบ้าน ทั้งคู่ก็นัดกันย่องออกมาจากห้องโดยไม่ได้นัดหมาย “ไปยืนตรงนั้น” หลี่เซี่ยงตงชี้ไปที่กำแพงฝั่งตะวันออกหน้ากำแพงกันลม (Spirit Screen) หลี่เสี่ยวเจียงเดินไปยืนสงบนิ่งอยู่ใต้ตัวอักษร ‘ผาสำนึกผิด’ (ซือ กั้ว หยา) ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างหลัง หลี่เซี่ยงตงหันไปมองแวบหนึ่ง เห็นหางตาแวบๆ ว่าหลี่เสี่ยวเทากับหลี่เสี่ยวปอกำลังชะโงกหน้าแอบดูอยู่ที่มุมกำแพง เขาพูดเสียงดังฟังชัด “หลี่เสี่ยวเจียง การที่เอ็งอยากจะแบกรับความผิดไว้คนเดียว จริงๆ แล้วอาดีใจนะ เอ็งเริ่มมีความเป็นพี่ใหญ่ขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ในเมื่อตัดสินใจแบบนี้ เอ็งก็ต้องเตรียมใจรับผลของการกระทำแต่เพียงผู้เดียวด้วย” พูดจบ หลี่เซี่ยงตงก็เดินไปที่อ่างล้างมือ โดยทำเป็นไม่สนใจสองคนที่แอบซุ่มอยู่ ข้างอ่างน้ำมีอิฐสีเขียวกองอยู่สิบกว่าก้อน เขาหยิบมาสองก้อนแล้วเดินกลับไปวางที่เท้าหลี่เสี่ยวเจียง “หลี่เสี่ยวไห่”

“พ่อ ผมอยู่นี่!” หลี่เสี่ยวไห่ที่ซ่อนอยู่หลังหลี่เสี่ยวปอ กำลังจะเดินเข้ามาดูเรื่องสนุก พอได้ยินพ่อเรียกก็รีบวิ่งแจ้นออกมา “พ่อเรียกทำไมครับ?”

“กลับไปที่ห้อง ไปหยิบไม้ขนไก่มาให้พ่อหน่อย”

“คร้าบ” หลี่เสี่ยวไห่ดึงกางเกงเปิดเป้าขึ้น แล้ววิ่งตื๋อกลับไปที่ห้อง “หลี่เสี่ยวเจียง ยกแขนขึ้น เหยียดให้ตรง” หลี่เซี่ยงตงก้มลงหยิบอิฐสองก้อนขึ้นมา วางใส่มือหลี่เสี่ยวเจียงข้างละก้อน เขามองหลี่เสี่ยวเจียงที่กัดฟันจนแก้มตอบ “เหยียดให้ตึง ห้ามงอแขน”