บทที่ 270 พี่ใหญ่ พี่ดีจริงๆ

เหตุการณ์ที่หลี่เสี่ยวเทาแอบดื่มเหล้าคราวก่อน หลี่เซี่ยงตงสืบสาวราวเรื่องจนรู้ความจริงในภายหลังว่า หลี่เสี่ยวไห่อยากเล่นน้ำเต้า หลี่เสี่ยวเจียงรำคาญที่น้องตื๊อไม่เลิกเลยแอบเอาออกมาให้ตอนผู้ใหญ่นอนหลับ ส่วนหลี่เสี่ยวเทาก็แค่สงสัยอยากรู้อยากเห็น อยากลองชิมว่ารสชาติเหล้าต่างจากน้ำเต้าหู้ยังไง เลยจิบไปอึกสองอึก เจตนาตั้งต้นของพวกเขาไม่ได้กะจะขโมยเหล้ากิน หลี่เซี่ยงตงเลยไม่ได้ตามไปเอาเรื่องเอาราวอะไร แต่ครั้งนี้มันต่างกัน พวกเขาวางแผนขโมยบุหรี่ไปขายเพื่อแลกเงินซื้อไอศกรีมตั้งแต่แรก งานนี้หลี่เซี่ยงตงจึงไม่อาจปล่อยผ่าน เพื่อให้หลี่เสี่ยวเจียงเข้าใจว่า การเป็นพี่ใหญ่ ไม่ใช่แค่คอยออกหน้ามารับผิดแทนน้องแล้วเรื่องจะจบสวยเสมอไป และเพื่อให้หลี่เสี่ยวเทาที่ไม่เคยยอมลงให้พี่ชาย ชอบหาเรื่องงัดข้อกับหลี่เสี่ยวเจียงไม่ว่าถูกหรือผิด ได้ลดทิฐิและเลิกซ่าเสียบ้าง หลี่เซี่ยงตงยอมทุ่มเทสมอง ใช้ทั้งไม้แข็ง (ลงโทษทางกาย) และไม้นวม (สงครามจิตวิทยา) หลี่เสี่ยวปอ เด็กน้อยวัยห้าขวบกว่า เคยโดนตีมาก็เยอะ แต่เพิ่งเคยเจอบรรยากาศการลงโทษแบบ ‘เหมาเข่ง’ แบบนี้เป็นครั้งแรก เขาขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว ตาจ้องมองหลี่เสี่ยวเจียงที่ยืนตัวสั่นงันงก ปากคอสั่นพูดยอมรับผิด “อาสาม ผมผิดไปแล้ว ต่อไปผมไม่กล้าแล้วครับ”

“ผิดตรงไหน?”

“ผม... ผมไม่รู้ครับ~” พูดจบหลี่เสี่ยวปอก็ปล่อยโฮออกมา หลี่เซี่ยงตงเห็นสภาพน่าสมเพชของหลานชายก็เกือบหลุดขำ ถึงหลี่เสี่ยวเจียงไม่บอก เขาก็รู้อยู่เต็มอกว่าหลี่เสี่ยวปอแค่เห็นแก่กินเลยตามน้ำไปด้วย ตัวต้นคิดไม่มีทางเป็นหลี่เสี่ยวปอแน่ “ตามอามานี่” หลี่เซี่ยงตงเดินไปหยิบไม้กวาดที่มุมกำแพง หันกลับมาสั่งหลี่เสี่ยวปอ “ยื่นมือออกมา” หลี่เสี่ยวปอหดคอ หรี่ตาปี๋ มือสั่นระริกยื่นออกมาข้างหน้า หลี่เซี่ยงตงฟาดด้ามไม้กวาดลงบนฝ่ามือหลานชาย เพียะ! “หุบปาก เก็บมือกลับไป ห้ามร้อง! ถ้ากล้าขโมยของในบ้านคิดเอาไปขายแลกเงินอีก คราวหน้าจะไม่โดนแค่ตีมือแบบนี้แน่ เข้าใจไหม?” หลี่เสี่ยวปอกลั้นสะอื้น น้ำตาเม็ดโตๆ ร่วงเผาะๆ เขาสูดปากซี้ดซ้าดตอบรับ “ขะ... เข้าใจแล้วครับ”

“หมดธุระแล้ว กลับห้องไป” หลี่เซี่ยงตงยืนมองหลี่เสี่ยวปอปาดน้ำตาวิ่งกลับเข้าห้อง โดยที่ตัวเองยังไม่ขยับไปไหน รอจนกระทั่งได้ยินเสียงตีลูกและเสียงร้องไห้จ้าของหลี่เสี่ยวปอดังออกมาจากห้องพี่ชายรอง เขาถึงเดินกลับไปที่หน้ากำแพงกันลม เขาไม่พูดอะไรสักคำ แต่ทุกครั้งที่เห็นแขนของหลี่เสี่ยวเจียงตกลงมา เขาจะยกเท้าเตะก้นหลี่เสี่ยวเทาทันที

หลังจากโดนอาสามเตะไปสามที หลี่เสี่ยวเทามองดูพี่ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เหงื่อท่วมหน้าผาก ตาแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ไม่รู้ทำไม พอเห็นพี่ชายยอมเจ็บตัวรับเคราะห์แทนตัวเอง ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด จุกแน่นในอก เขาปาดน้ำตาที่ไหลออกมาตอนไหนก็ไม่รู้ทิ้งไป “อาสาม ขโมยบุหรี่เป็นความคิดผมเอง อาจะลงโทษก็ลงโทษผมเถอะ” ได้ยินหลี่เสี่ยวเทาเปิดปาก หลี่เซี่ยงตงก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “ทนดูไม่ไหว สงสารพี่แล้วล่ะสิ?”