บทที่ 271 ลูกชายแท้ๆ

หลังมื้อเย็น สมาชิกตระกูลหลี่ทุกคน (ยกเว้นเด็กๆ) มารวมตัวกันที่ห้องตะวันออกของเรือนหลัก ในฐานะผู้ริเริ่มการประชุม หลี่เซี่ยงตงได้เปิดคลาสบรรยายเรื่อง ‘จิตวิทยาวัยรุ่น’ ให้ทุกคนฟัง เขาเน้นย้ำกับพี่ชายใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่เป็นพิเศษว่า ในช่วงเวลานี้ต้องคอยสังเกตพฤติกรรมของหลี่เสี่ยวเจียงให้ดี หลี่เสี่ยวเจียงเพิ่งก้าวพ้นวัยเด็กไร้เดียงสา ความคิดความอ่านกำลังเปลี่ยนแปลงไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ ในช่วงเวลาสำคัญของการปรับเปลี่ยนทัศนคติและโลกทัศน์แบบนี้ อะไรที่ทำถูกก็ต้องชมเชย เพื่อให้เขาได้รับการยอมรับจากผู้ใหญ่ ซึ่งจะช่วยส่งเสริมพัฒนาการในทางที่ดี ส่วนอะไรที่ทำผิดก็ต้องชี้แนะ แก้ไขด้วยการพูดคุยสื่อสารแบบเท่าเทียม ให้เขารู้สึกว่าได้รับความเคารพ ซึ่งจะกระตุ้นให้เขารู้จักคิดวิเคราะห์ปัญหาได้อย่างถูกต้อง การลงโทษด้วยไม้เรียวแบบเดิมๆ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ไม่ควรนำมาใช้ เพื่อป้องกันไม่ให้หลี่เสี่ยวเจียงเกิดความเข้าใจผิดหรือต่อต้านจนเตลิดไปไกล ยุคนี้ถึงจะยังไม่มีพวกเด็กแนวหลุดโลก (เฟยจูหลิว) แต่พวกจิ๊กโก๋อันธพาลข้างถนนน่ะมีเพียบ! “ตงจื่อ เมื่อกี้เอ็งพูดว่าวัยอะไรนะ?” พี่สะใภ้ใหญ่ถามขึ้น หลี่เซี่ยงตงยิ้มตอบ “วัยรุ่นครับ”

“ศัพท์ใหม่มีมาทุกปี วันนี้ก็โผล่มาอีกคำ ‘วัยรุ่น’ สินะ” พี่ชายใหญ่ถอนหายใจพลางนวดขมับ หันมาถามน้องชาย “ตงจื่อ มันต้องระวังขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกเราสามพี่น้องก็โตมาจากเด็กเหมือนกัน ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่หว่า?”

“พี่ใหญ่ มันไม่เหมือนกันครับ” หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า เห็นทุกคนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว เขาจึงอธิบายอย่างใจเย็น “พี่ใหญ่ สมัยเราเป็นเด็ก วันๆ คิดแค่ว่าจะทำยังไงให้ท้องอิ่ม แต่สมัยนี้ล่ะ? ไม่ต้องพูดถึงบ้านอื่น เอาแค่บ้านเรา ขาดแคลนของกินไหม? ไม่ขาด! พวกหลี่เสี่ยวเจียงกินอิ่มนอนอุ่น พลังงานเหลือเฟือ สมองมันก็เลยว่างไปคิดเรื่องสัพเพเหระอื่นไงครับ”

ทำไมละครยุคหลังๆ เวลาเล่าเรื่องยุค 60-70 เด็กในเรื่องมักจะว่านอนสอนง่าย แบกรับภาระครอบครัวตั้งแต่อายุน้อยๆ แต่พอเล่าเรื่องยุค 80-90 กลับกลายเป็นเรื่องราววัยรุ่นว้าวุ่น ดราม่าครอบครัวแตกแยกไปซะงั้น? นอกจากผลกระทบทางความคิดจากการเปิดประเทศและศีลธรรมสังคมที่เปลี่ยนไปแล้ว สาเหตุสำคัญอีกอย่างก็คือ... พวกเด็กๆ กินอิ่มเกินไปนั่นแหละ ไม่ว่ายุคไหน ครอบครัวยากจนที่ลูกหลานยังไม่อิ่มท้อง มักจะไม่ค่อยเจอปัญหาวัยรุ่นต่อต้าน เพราะเด็กพวกนั้นแทบจะไม่มีวัยเด็กด้วยซ้ำ คำอธิบายของหลี่เซี่ยงตงทำให้ทุกคนเริ่มเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง เรื่องปกติ แต่ละรุ่นเติบโตมาต่างกัน มุมมองและการตัดสินใจย่อมไม่เหมือนกัน หลี่เซี่ยงตงไม่ได้คาดคั้นให้พวกเขาเปลี่ยนทันที แค่อยากให้เริ่มตระหนักและใส่ใจมากขึ้น การประชุมครอบครัวฉบับย่อจบลง เหล่าผู้เฒ่าสี่คนทำหน้าที่เป็นผู้สังเกตการณ์ การศึกษาของหลานๆ เป็นหน้าที่ของหลี่เซี่ยงตงและพี่ชายทั้งสอง พวกท่านถือคติ ‘ลูกหลานมีบุญวาสนาของตัวเอง’ แต่สำหรับพี่ชายใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ที่เป็นพ่อแม่ของ ‘หัวข้อการประชุม’ อย่างหลี่เสี่ยวเจียง ตอนนี้หน้าเครียดกันไปหมด รู้สึกว่างานนี้หินเอาเรื่อง ส่วนพี่ชายรองและพี่สะใภ้รอง สีหน้าดูผ่อนคลายกว่ามาก หลี่เสี่ยวปอเพิ่งห้าขวบกว่า ยังตีสั่งสอนได้อีกหลายปี พวกเขาไม่รีบ “พี่รอง พี่สะใภ้รอง” หลี่เซี่ยงตงเดินตามออกมา เรียกสองผัวเมียที่กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู “มีอะไรตงจื่อ?” ทั้งคู่หยุดเดิน หันกลับมามอง “เสี่ยวเหมย (ลูกสาวคนโตของพี่รอง) ปีนี้สิบขวบแล้วนะ แกเป็นเด็กผู้หญิง จิตใจจะอ่อนไหวละเอียดอ่อนกว่าผู้ชาย ต่อไปพวกพี่ต้องระวังเป็นพิเศษนะครับ” สิ้นคำเตือน สีหน้าของพี่ชายรองและพี่สะใภ้รองเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที ไม่ใช่แค่คู่นี้ คู่พี่ชายใหญ่ที่ยังเดินไม่พ้นประตูก็ได้ยินเหมือนกัน ลูกสาวคนเล็กของพวกเขา หลี่เสี่ยวหลาน ก็เก้าขวบแล้ว ตอนนี้สีหน้าของพ่อแม่ทั้งสองคู่ ดูอมทุกข์ระทมยิ่งกว่าใคร การศึกษาน้อย ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการเลี้ยงลูกมันจะน่าปวดหัวขนาดนี้ ตอนไม่รู้ก็แล้วไป แต่พอรู้แล้วจะให้เปลี่ยนวิธีเลี้ยงดู ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก “เมื่อกี้ที่คุณพูดกับพี่รองพี่สะใภ้ คุณจงใจแกล้งเขาใช่ไหม?” โจวอวี้ฉินที่เดินตามหลังมา ยิ้มถามพลางตีแขนสามีเบาๆ หลี่เซี่ยงตงหันไปหัวเราะ “พูดอะไรน่ะ? ผมฟังไม่รู้เรื่อง”

“แกล้งทำไขสือไปเถอะ” โจวอวี้ฉินเลิกสนใจเขา เดินเลี้ยวเข้าห้องหลี่เสี่ยวเหมยเพื่อไปรับลูกสาวกลับมา หลี่เซี่ยงตงถอนหายใจยาวอยู่ในห้องคนเดียว... มีเมียฉลาดเกินไปบางทีก็ลำบาก เมื่อกี้เขาตั้งใจพูดแหย่พี่รองจริงๆ นั่นแหละ ใครใช้ให้สองผัวเมียนั่นนั่งเหม่อ แคะเล็บเล่นตอนประชุมล่ะ เขาเลยยกเรื่องเสี่ยวเหมยมาขู่ ให้สมองพวกพี่ได้ตึงเครียดขึ้นมาบ้าง อย่าคิดว่าหลี่เสี่ยวปอยังเด็กแล้วจะชะล่าใจไม่ฟังคำเตือน