บทที่ 272 แวะคุยสักสองประโยค

วันรุ่งขึ้น ตีสี่ หลี่เซี่ยงตงหาววอด ลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า โจวอวี้ฉินที่นอนอยู่บนเตียงเตาเอื้อมมือไปกระตุกเชือกเปิดไฟ เธอกำชับด้วยความเป็นห่วง “คุณพกเงินไปเยอะขนาดนั้น อยู่ข้างนอกต้องระวังตัวให้ดีนะ” หลี่เซี่ยงตงตบเบาๆ ที่ใต้ท้องน้อยของตัวเอง ก้มลงกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงสองแง่สองง่าม “วางใจเถอะ ผมระวังสุดชีวิตแน่นอน นี่มันทุนรอนที่จะทำให้คุณสุขสบายเลยนะ” โจวอวี้ฉินได้ยินคำพูดทะลึ่งตึงตัง ก็ยื่นมือไปหยิกแขนสามีเข้าให้ “ซี๊ด~” หลี่เซี่ยงตงตาสว่างโร่ทันที วิชามารประจำตระกูลที่ถ่ายทอดมาจากแม่ยาย ช่างกระตุ้นความตื่นตัวได้ชะงัดนัก! เขาสะพายกระเป๋าผ้า ถือไฟฉายเดินออกจากห้อง วันนี้เขาตื่นเช้าเป็นพิเศษ กินข้าวเช้าในครัวเล็กจนอิ่มแล้ว พ่อหลี่ถึงเพิ่งขยี้ตาเดินงัวเงียออกมาจากเรือนหลัก “วันนี้ทำไมตื่นเช้าจัง?”

“เมื่อคืนนอนเร็วน่ะครับ”

“อืม” บทสนทนาพ่อลูกจบลงสั้นๆ หลี่เซี่ยงตงเข็นจักรยาน พ่อหลี่เดินตามมาล็อคประตู อาเจ๋อคราวนี้ก็ฉลาดขึ้น ไม่ไปเดินเตร็ดเตร่อยู่ในตรอกมืดๆ แต่เปิดประตูบ้านตัวเองแล้วยืนพิงธรณีประตูงีบรอ สามหนุ่มมาถึงหน้าอาคารสถานีรถไฟตามปกติ พ่อหลี่ขี่จักรยานกลับบ้านอย่างโซเซ ส่วนโหวซานที่รออยู่หน้าสถานีก็เข้ามารับไม้ต่อ ระหว่างเดินไปตามทางเดินพนักงานสู่ชานชาลา อาเจ๋อขยับเข้าไปเบียดโหวซาน กระซิบถาม “เงินของเอ็ง แม่เอ็งคืนให้ยัง?” โหวซานยิ้มพยักหน้า แล้วหลุบตามองเป้ากางเกงตัวเอง อาเจ๋อเห็นปุ๊บก็รู้ปั๊บ เงินของเขาก็ซ่อนอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน ขึ้นชานชาลา ขึ้นรถไฟ เก็บสัมภาระไว้ในตู้พักพนักงานเสร็จ หลี่เซี่ยงตงกับพวกก็เริ่มงาน หลี่เซี่ยงตงที่หิ้วกาน้ำเหล็กสังเกตเห็นว่าโหวซานเอาแต่เดินตามก้นเขาต้อยๆ “ไหนตกลงกันแล้วว่าจะแยกกันทำ? เอ็งไปหาข่งต้านีของเอ็งสิ ถ้าเจอลุงเกา (ตำรวจรถไฟ) เดี๋ยวข้าแก้ตัวให้เอง” โหวซานมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง พอแน่ใจว่าทางสะดวกถึงกระซิบเสียงเบา “พี่ตง เงินที่ตัวผมมันเยอะเกินไป ไม่ได้อยู่กับพี่แล้วผมใจคอไม่ดี” หลี่เซี่ยงตงฟังคำแก้ตัวแล้วก็ขำ “ที่เอ็งพูดก็มีเหตุผล ปลอดภัยไว้ก่อน เงินพวกนี้พวกเราอุตส่าห์แบกกระสอบขนมาจากมณฑลลู่ซานเชียวนะ ต้องระวังให้มากจริงๆ” โหวซานยิ้มเผล่ “ใช่ไหมล่ะพี่ตง? ผมก็คิดงั้นแหละ ทางที่ดีเราตัวติดกันไว้ตลอด แม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำก็อย่าแยกกัน ห้องน้ำบนรถไฟเบียดๆ กันหน่อยก็เข้าได้สองคนนะ” เบียดกันสองคนในห้องน้ำแคบๆ? ได้ยินประโยคสุดท้ายของโหวซาน หลี่เซี่ยงตงรีบท่องบทสวดแผ่เมตตาในใจทันที ถึงเขาจะเกิดใหม่ในยุคสมัยที่ไร้เดียงสา แต่ความคิดของเขา... มันไม่ไร้เดียงสาแล้วนี่หว่า... “อะแฮ่ม~ เข้าทีละคนดีกว่า อีกคนยืนเฝ้าข้างนอกปลอดภัยกว่านะ เออโหวซาน จดหมายชมเชยส่งถึงหน่วยงานแล้ว เอ็งรู้เรื่องยัง?”

“รู้แล้วพี่” พอพูดเรื่องนี้ โหวซานก็ลืมเงินในเป้ากางเกงไปชั่วขณะ ตอบอย่างตื่นเต้น “ถึงผมจะยังไม่เห็นจดหมาย แต่พ่อกลับมาเล่าให้ฟังแล้ว พ่อชมผมตั้งหลายคำแน่ะ”

“แต่พ่อก็บอกว่า ไอ้ยศพนักงานดีเด่นหรือการเลื่อนขั้นอะไรเนี่ย จดหมายชมเชยเป็นแค่ส่วนประกอบเฉยๆ ไม่ได้มีผลอะไรมากหรอก” พูดจบก็หันมองหลี่เซี่ยงตง “พี่ตง พี่ไม่ผิดหวังนะ?” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ “ข้าจะผิดหวังทำไม? เอ็งมีความสุขข้าก็ดีใจแล้ว” เจตนาแรกเริ่มของเขาคือต้องการให้โหวซาน ผู้ที่ถูกคนรอบข้างดูถูกมาตั้งแต่เด็ก ได้สัมผัสถึงความปรารถนาดีจากคนภายนอกบ้าง เขาไม่ได้คาดหวังกับจดหมายชมเชยตั้งแต่แรก ถ้าจดหมายฉบับเดียวทำให้ได้ขึ้นเงินเดือนหรือเลื่อนขั้นจริง ระบบการประเมินของทุกหน่วยงานทั่วประเทศคงพังพินาศกันพอดี