บทที่ 273 อยากจะร้องไห้นิดหน่อย

ฟ้าสว่างจ้า รถไฟแล่นออกจากปักกิ่งมาไกลแล้ว หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานเดินขวักไขว่ไปตามตู้โดยสารต่างๆ เพื่อเติมน้ำให้ผู้โดยสาร งานประเภทนี้จะว่าไป เหนื่อยไม่เหนื่อยก็อยู่ที่ตัวเราเอง ผู้โดยสารบนรถไฟขบวนนี้จะหิวน้ำหรือไม่หิวน้ำ ก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาอยากจะเหนื่อยเดินเสิร์ฟหรือเปล่า โหวซานถือว่าเป็นคนซื่อสัตย์ เวลาทำงานในหน้าที่เขาไม่เคยอู้งานหรือเล่นตุกติก ส่วนหลี่เซี่ยงตงนั้น เขาไม่สนว่าเพื่อนร่วมงานคนอื่นจะทำยังไง เขาแค่ยึดหลักการที่ว่า รับเงินเดือนมาเท่าไหร่ก็ทำงานให้คุ้มค่าจ้างเท่านั้น ไม่ได้หวังจะเป็นที่หนึ่ง แต่ขอแค่ตอนรับเงินเดือนแล้วใช้ได้อย่างสบายใจก็พอ ดังนั้นโดยปกติ ทั้งสองคนจะทำงานจนเหนื่อยถึงจะพัก หรือไม่ก็แอบไปหลบมุมสูบบุหรี่คลายเครียด เม้าท์มอยกันในจุดที่เกาซินหมิน (หัวหน้า) หาไม่เจอ “พี่ตง รถไฟใกล้เข้าสถานีแล้ว จอดนานพอสมควร พี่จะลงไปยืดเส้นยืดสายหน่อยไหม?” ได้ยินโหวซานถาม หลี่เซี่ยงตงก็พยักหน้า “ลงสิ ลงไปยืดแข้งยืดขาหน่อย” บนรถไฟคนเยอะ สัมภาระแยะ อยู่ในที่แคบๆ นานๆ มันก็ชวนให้อึดอัด “ไปเถอะโหวซาน เอาขวดน้ำเหล็ก ไปเก็บก่อน” หลี่เซี่ยงตงขยี้ดับก้นบุหรี่ใต้เท้า แล้วเดินไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ที่ใกล้ที่สุด ขวดน้ำเหล็กในมือพวกเขาก็เปรียบเสมือนปืนยาวคู่กายทหาร บนรถไฟคนพลุกพล่าน ถ้าเผลอวางไว้แล้วโดนพวกมือไวฉกไปคงขำไม่ออก ถึงบนรถจะมีของสำรอง แต่หลี่เซี่ยงตงไม่อยากเสียหน้า เขาเพิ่งเอาขวดน้ำของตัวเองกับโหวซานเข้าไปเก็บ ประตูห้องยังไม่ทันล็อค ก็มีเด็กเปรตอายุสามสี่ขวบคนหนึ่งวิ่งผ่านหน้าเขาไป เด็กวิ่งเล่นบนรถไฟเป็นเรื่องชินตา ตั้งแต่เขาเริ่มงานนี้มาก็เห็นจนชิน ตอนแรกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร มือล็อคประตูไป ปากก็คุยสัพเพเหระกับโหวซานไปพลาง แต่จังหวะที่เด็กคนนั้นกำลังจะวิ่งทะลุไปตู้ถัดไป ชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งก็รีบจ้ำอ้าวตามไป ก้มตัวลงอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมาดื้อๆ “ลูกคนนี้นี่ยังไง ทำไมดื้อแบบนี้? เลิกเล่นได้แล้ว กลับไปนั่งที่ตู้เราเดี๋ยวนี้เลย”

“ปล่อยนะ! ปล่อยผม! ผมไม่รู้จักลุง!” พอเด็กตะโกนออกมา ผู้โดยสารแถวนั้นที่ไม่มีที่นั่ง ต้องยืนเบียดหรือนั่งยองๆ พิงผนังตู้ ก็หันมามองเป็นตาเดียว หลี่เซี่ยงตงที่ได้ยินเสียงเอะอะ สะกิดแขนโหวซาน ทั้งสองเดินเข้าไปหาชายคนนั้นทันที หลี่เซี่ยงตงพิจารณาชายที่อุ้มเด็กอยู่ แล้วถามขึ้น “สหาย คุณเป็นอะไรกับเด็กคนนี้ครับ?” ชายคนนั้นตีเด็กที่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแรงๆ ทีหนึ่ง แล้วยิ้มอธิบาย “ผมเป็นพ่อมันครับ ลูกมันดื้อชอบวิ่งซน ขอโทษทีนะครับ เดี๋ยวกลับไปผมจะสั่งสอนแกให้เข็ด” ชายคนนั้นทำหน้าขอโทษขอโพยคนรอบข้าง แล้วทำท่าจะอุ้มเด็กเดินหนี เห็นดังนั้น หลี่เซี่ยงตงรีบพุ่งเข้าไปคว้าไหล่ชายคนนั้นไว้ทันที เสื้อผ้าของเด็กน้อยสะอาดสะอ้านเนี้ยบกริบ ไม่มีรอยปะชุนแม้แต่รอยเดียว แต่ชายที่อ้างว่าเป็นพ่อ เสื้อผ้าซอมซ่อสกปรกยังไม่พอ ยังมีรอยปะชุนตั้งสองสามแห่ง! ยุคนี้ไม่ใช่อนาคตที่แฟชั่นเซอร์ๆ จะฮิต ต่อให้พ่อแม่หาเงินได้น้อยแค่ไหน ก็มักจะพยายามแต่งตัวให้ลูกดูดีที่สุด ยุคนี้คนที่จะใส่เสื้อผ้าดีๆ ออกจากบ้านคือคนที่เป็นเสาหลักออกไปทำงานหาเงิน สัญญาณเตือนภัยในใจหลี่เซี่ยงตงดังลั่น! ชายคนนั้นหันกลับมามองหลี่เซี่ยงตงที่กดไหล่เขาไว้ “สหาย จะทำอะไร?”

“ไม่ทำอะไรหรอก คุณอย่าเพิ่งรีบไปสิ ผมยังถามไม่จบเลย” ชายคนนั้นเริ่มฉุนเฉียว “จะถามอะไรอีก!? ก็บอกแล้วไงว่าเป็นพ่อมัน!” หลี่เซี่ยงตงทำหูทวนลมไม่สนใจคำอธิบาย หันไปยิ้มถามเด็กน้อยที่ยังดิ้นไม่หยุด “ไอ้หนู บอกอาหน่อยซิ คนนี้ใช่พ่อหนูไหม?”

“ไม่ใช่! ไม่ใช่ครับ! ผมไม่รู้จักเขา ผมจะไปหาแม่ ฮือๆๆ” เด็กน้อยพูดไปร้องไห้ไป “ร้องทำไม? ก็กำลังจะพาไปหาแม่นี่ไง!” ชายคนนั้นตวาดเด็ก แล้วสะบัดไหล่หลุดจากมือหลี่เซี่ยงตง ทำท่าจะวิ่งอุ้มเด็กหนีไปตู้หน้า เชี่ย! โจรค้ามนุษย์ตัวจริงเสียงจริง! หลี่เซี่ยงตงกำลังจะวิ่งตาม จู่ๆ รถไฟก็กระตุก กึก ความเร็วลดวูบลง เวรเอ๊ย! ถ้ารถไฟจอดเทียบชานชาลา มันหนีลงรถไปได้ คราวนี้หาตัวไม่เจอแน่! ความคิดแล่นผ่านสมอง หลี่เซี่ยงตงวิ่งไล่กวดพร้อมตะโกนสุดเสียง “อย่าหนีนะ! ทุกคนช่วยกันจับมันไว้! มันเป็นโจรขโมยเด็ก!” ฉายา ‘โทรโข่งหลี่’ สำแดงเดชอีกครั้ง! โจรที่อุ้มเด็กวิ่งหนีถูกผู้โดยสารในตู้ช่วยกันดักหน้าดักหลังจนมุม “ถอยไป~ ถอยไป!” โจรชักมีดพับออกมา ชี้กราดไปที่ฝูงชน แล้วเอามีดจ่อคอเด็กในอ้อมแขน ทั้งตู้รถไฟเงียบกริบในพริบตา เหลือเพียงเสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อย หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานวิ่งตามมาทัน เพราะสวมเครื่องแบบการรถไฟ ผู้โดยสารที่มุงอยู่จึงแหวกทางให้ หลี่เซี่ยงตงเผชิญหน้ากับโจรที่มีสีหน้าดุร้าย เขาเอ่ยปาก “คนเยอะขนาดนี้ แกหนีไม่รอดหรอก เดี๋ยวตำรวจรถไฟก็จะมาแล้ว มีดในมือแกจะไปสู้ปืนได้ยังไง?” สิ้นคำพูด แววตาของโจรเริ่มลอกแลก หลี่เซี่ยงตงจ้องตาไม่กระพริบ รุกคืบทางจิตวิทยาต่อ “วางเด็กลง แล้วแกจะไปไหนก็ไป พวกเราไม่ขวางหรอก แกมีมีดอยู่ในมือ พวกเราก็รักชีวิต ไม่กล้าเอาตัวไปแลกกับแกหรอก จริงไหมล่ะ?” พูดยังไม่ทันขาดคำ โหวซานก็รีบเออออห่อหมก ตามด้วยผู้โดยสารรอบข้างที่พากันส่งเสียงสนับสนุน บอกว่าขอแค่ปล่อยเด็ก จะเปิดทางให้หนี “รีบตัดสินใจซะ ตำรวจจะมาแล้ว!” ได้ยินคำขู่ของหลี่เซี่ยงตง โจรตัดสินใจโยนเด็กใส่หลี่เซี่ยงตงเต็มแรง หลี่เซี่ยงตงรับเด็กไว้ได้อย่างมั่นคง จังหวะเดียวกันมีดในมือโจรก็ชี้ไปที่กลุ่มผู้โดยสารที่ขวางทางอยู่ “หลีกไปให้หมด! อย่าบีบให้กูต้องฆ่าใคร!” ผู้โดยสารไม่มีใครโง่พอจะเอาตัวไปรับคมมีดของโจรจนตรอก ในเมื่อเด็กปลอดภัยแล้ว ฝูงชนจึงค่อยๆ ถอยห่าง เปิดทางให้โจร หลี่เซี่ยงตงมองโจรที่วิ่งจู๊ดไปทางรอยต่อตู้รถไฟ เขาจะยอมปล่อยผลงานชิ้นโบแดงเดินหนีไปได้ยังไง การเลื่อนขั้นเงินเดือนของเขาขึ้นอยู่กับไอ้หมอนี่แหละ! เขาส่งเด็กให้โหวซาน แล้วรีบวิ่งไล่กวด แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียง พลั่ก! ดังสนั่น โจรที่วิ่งนำหน้าไป จู่ๆ ก็โดนตีนปริศนาที่ยื่นออกมาจากมุมอับถีบจนหงายท้องตึงกลางตู้รถไฟ พอหลี่เซี่ยงตงวิ่งไปถึง ก็เห็นอาเจ๋อโผล่มาจากไหนไม่รู้ นั่งคร่อมอยู่บนตัวโจร เตะมีดกระเด็นไปไกล “ไอ้ลูกหมาเอ๊ย! ไม่รู้หรือไงว่าตู้หกป๋าคุม?” อาเจ๋อด่าไป มือก็เอาไฟฉายกระบอกใหญ่ทุบหัวโจร ปัก ปัก ไปด้วย “ไอ้เวรตะไล! มาซ่าในตู้ที่ป๋าเข้าเวรไม่พอ ยังเสือกเป็นโจรลักพาตัวอีก!” ระบายอารมณ์เสร็จ อาเจ๋อเงยหน้ามาเห็นหลี่เซี่ยงตงยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆ ก็ถาม “เป็นไรไปตงจื่อ? ตกใจเหรอวะ?” หลี่เซี่ยงตงมองอาเจ๋อที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่บนตัวโจร กำปั้นของเขาเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว จู่ๆ เขาก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาตะหงิดๆ... ไอ้เวรเอ๊ย ผลงานข้า!