บทที่ 274 เข้าแถวเข้ามา

โบราณว่าไว้ อุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายจนสุดชีวิต สุดท้ายคนอื่นกลับคว้าพุงปลาไปกิน โอกาสที่จะสร้างชื่อเสียงให้ฉายา 'โทรโข่งหลี่' กระฉ่อนโลกเป็นครั้งที่สอง ลอยผ่านหน้าหลี่เซี่ยงตงไปอย่างเย้ยหยัน ต่อให้เขาเขย่งเท้าคว้าสุดแขนก็คว้าไว้ไม่ทัน! ครั้งก่อนเจอแก๊งโจรดักปล้นสามคน หลี่เซี่ยงตงรู้ตัวว่าลำพังเขากับโหวซานคงสู้ไม่ไหว เขาเลยไม่ค่อยเสียดายเท่าไหร่ แต่ครั้งนี้มันต่างกัน! ถึงโจรค้ามนุษย์จะมีมีดพับอยู่ในมือ แต่ในยามคับขัน หลี่เซี่ยงตงสามารถควักมีดสปาร์ตาที่ลับคมกริบซึ่งซ่อนไว้ในกระเป๋าสะพายออกมาสู้ได้โดยไม่ต้องแคร์สื่อ แถมไอ้โจรนี่ก็ตัวผอมแห้งแรงน้อย รับมือง่ายกว่าพวกโจรดักปล้นคราวนั้นตั้งเยอะ ไม่อย่างนั้นอาเจ๋อที่แอบซุ่มอยู่มุมประตูตู้รถไฟคงไม่สามารถกระโดดถีบทีเดียวคว่ำได้หรอก เป็ดต้มสุกบินหนีไปต่อหน้าต่อตา ถามจริงเถอะว่าน่าโมโหไหม! ยังดีที่คนคาบไปกินคืออาเจ๋อพี่น้องร่วมสาบาน ถ้าเป็นคนอื่นชุบมือเปิบไป หลี่เซี่ยงตงคงซึมเศร้าไปอีกนาน...

อาเจ๋อที่นั่งทับอยู่บนตัวโจร ลุกขึ้นยืนเห็นโจรที่โดนไฟฉายทุบหัวไปหลายทียังพยายามดิ้นรนจะลุก อาเจ๋อก็เลยประเคนเท้าถีบซ้ำไปอีกหลายดอก จนกระทั่งโจรนอนหมอบกับพื้นแน่นิ่งไป อาเจ๋อถ่มน้ำลาย ถุย ใส่หนึ่งที แล้วด่ากราดต่อ “ไอ้ลูกหมาเอ๊ย! คนอย่างมึงต่อให้กูกระทืบตาย ตกกลางคืนกูก็ไม่ฝันร้ายหรอกเว้ย! ไอ้สารเลว ขอให้มึงมีลูกไม่มีรูตูด!” ด่าเสร็จ อาเจ๋อก็สวมวิญญาณพนักงานต้อนรับหน้างานอีเวนต์ หันไปยิ้มร่าเชิญชวนผู้โดยสารที่ยืนมุงดูอยู่สามชั้นแปดชั้น “พี่น้องชนชั้นกรรมาชีพทั้งหลายครับ! ใครที่อารมณ์บ่จอย ใครที่เก็บกด โดนที่บ้านด่าหรือโดนเจ้านายโขกสับมา มองมาทางนี้ครับ! ไอ้โจรค้ามนุษย์นี่นอนรออยู่ เชิญมาระบายอารมณ์ด้วยการเตะมันสักป้าบสองป้าบได้เลย!” สิ้นเสียงเชิญชวน ผู้โดยสารวงในสุดก็พากันยกเท้าประเคนใส่ทันที! ตอนแรกโจรยังร้องโอดโอย แต่สักพักเสียงเริ่มแผ่วลง อาเจ๋อเห็นท่าไม่ดี รีบห้ามปรามฝูงชนที่กำลังโกรธแค้น “เดี๋ยวก่อนครับทุกคน! ถึงไอ้หมอนี่จะสมควรตาย แต่เราจะกระทืบมันให้ตายคาตีนไม่ได้นะ! อย่ารุมครับ อย่ารุม! เข้าแถวมาทีละคน!” พูดพลางตบมือจัดระเบียบ “เข้าแถวเรียงหนึ่งครับ โอกาสดีๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ รีบหน่อยก่อนตำรวจรถไฟจะมา เราต้องให้ไอ้โจรชั่วคนนี้ได้ลิ้มรส ‘กำปั้นเหล็กแห่งเผด็จการประชาธิปไตยประชาชน’... เอ้ย ไม่สิ ต้องเป็น ‘บาทาเหล็ก’ ต่างหาก!” ด้วยความที่มีเจ้าหน้าที่รถไฟสวมเครื่องแบบอย่างอาเจ๋อและหลี่เซี่ยงตงคุมอยู่ ผู้โดยสารที่กำลังเดือดดาลจึงไม่ก่อความวุ่นวาย ทุกคนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ ถึงคิวใครคนนั้นก็ง้างเท้าเตะไอ้โจรที่นอนหมอบกระแตอยู่อย่างสุดแรงเกิด!

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ อาเจ๋อคาบบุหรี่ไว้ในปาก หันมาถาม “ตงจื่อ? เอ็งไม่ไปเตะสักทีเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงคันเท้าเหมือนกัน แต่คนที่เขาอยากเตะไม่ใช่โจร แต่เป็นไอ้อาเจ๋อที่กำลังทำหน้าบานเป็นกระด้งอยู่ตรงหน้านี่ต่างหาก! “เอ็งอย่าเล่นจนเลยเถิดนะเว้ย ไอ้โจรนี่ดูทรงแล้วน่าจะเป็นมืออาชีพ จับเป็นส่งให้ทางการจะมีประโยชน์กว่า!” อาเจ๋อพยักหน้า ขยับเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหู “ตงจื่อ เอ็งดูจุดที่คนเขาเตะสิ มีแต่ก้นกับต้นขาทั้งนั้น ไม่มีใครเตะจุดตายหรอก” เมื่อกี้ในหัวหลี่เซี่ยงตงมีแต่ภาพเป็ดย่างปักกิ่งบินว่อน เลยไม่ได้สังเกต พอได้ยินอาเจ๋อบอก เขาก็มองดูโจรที่นอนกองอยู่ รอยเท้าบนตัวส่วนใหญ่อยู่ที่ก้นกับขาจริงๆ ผู้โดยสารที่เข้าแถวอยู่ก็รู้กันโดยไม่ต้องนัดหมาย คนข้างหน้าเตะตรงไหน คนข้างหลังก็เตะซ้ำที่เดิม ไม่มีใครโง่ ถึงจะเกลียดโจรค้ามนุษย์เข้าไส้และอยากระบายแค้น แต่ก็ไม่มีใครอยากมีคดีฆ่าคนติดตัว เห็นแบบนี้หลี่เซี่ยงตงก็เลิกบ่น เปลี่ยนเรื่องคุย “เอ็งนี่ใช้ได้เลยนะ คิดได้ไงมาดักซุ่มอยู่ตรงนี้?” อาเจ๋อหรี่ตา สูดควันบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ หลี่เซี่ยงตงต้องโบกมือไล่ควันที่พ่นใส่หน้า “เลิกเก๊กได้แล้ว! รีบเล่ามา!”

อาเจ๋อไม่โกรธที่โดนด่า ยิ้มเผล่เล่าว่า “เมื่อกี้ข้ากำลังอู้งานแอบสูบบุหรี่อยู่ตรงนี้แหละ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเอ็งตะโกนว่ามีโจรค้ามนุษย์ ข้าเพิ่งจะดีดก้นบุหรี่ทิ้ง ประตูตู้ก็โดนผู้โดยสารมุงดูจนแน่นเอี๊ยด”

“คนแน่นขนาดนั้นข้าเบียดเข้าไปไม่ได้หรอก แต่ตู้นี้ข้าเข้าเวรอยู่ ขืนเกิดเรื่องขึ้นข้าซวยแน่ ตอนแรกกะจะวิ่งไปตามตำรวจรถไฟ แต่ยังไม่ทันไป เอ็งก็เจรจากับโจรจนมันยอมปล่อยเด็ก”