บทที่ 275 คืนกลับไป

“คุณปู่ครับ ผมบอกแล้วไงว่าให้รีบกลับไปนั่งที่ เดี๋ยวสัมภาระจะหายเอานะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก หลานชายปู่เฝ้าของให้อยู่ ปู่ต่อแถวมาตั้งนานสองนาน ถ้าไม่ได้เตะสักที ปู่ก็ขาดทุนแย่สิ!” บนรถไฟเกิดเรื่องลักพาตัว แถมยังมีมหกรรมเข้าคิวเตะโจร ในฐานะผู้บังคับใช้กฎหมายบนรถไฟ พอตำรวจรถไฟมาถึงที่เกิดเหตุ สิ่งแรกที่ต้องทำคือสอบถามผู้โดยสารในเหตุการณ์ ผู้โดยสารต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ที่ทำแบบนี้เพราะพนักงานรถไฟอนุญาต แถมยังเป็นคนกวักมือเรียกให้มาช่วยกันเตะด้วยซ้ำ พอคุณปู่พูดออกมาแบบนั้น ตำรวจรถไฟอาวุโสจึงหันขวับไปมองหลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อทันที หลี่เซี่ยงตงเห็นท่าไม่ดี รีบหันหน้าหนี ส่งสายตาโบ้ยไปทางอาเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ จะหาว่าเขาไม่รักเพื่อนไม่ได้นะ ก็ไอเดียเข้าคิวเตะโจรนี่มันความคิดของอาเจ๋อล้วนๆ ขนาดผลงานจับโจรเขายังไม่ได้ส่วนแบ่ง แล้วเรื่องอะไรจะต้องมาร่วมรับผิดชอบแบกหม้อดำ (รับเคราะห์) ไปพร้อมกับอาเจ๋อด้วยล่ะ? ขืนทำงั้นก็ขาดทุนย่อยยับสิฟะ! “แหะๆ” อาเจ๋อยิ้มแก้เก้อ ขยี้จมูกแก้เขิน แล้วรีบล้วงซองบุหรี่ออกมา “ลุงจาง สูบบุหรี่หน่อยไหมครับ?” ลุงจาง ตำรวจรถไฟอาวุโสโบกมือปฏิเสธ เห็นว่าผู้โดยสารแยกย้ายกันไปพักใหญ่แล้ว และยังไม่มีใครมาแจ้งความของหาย แกเลยไม่พูดอะไรมาก แกนั่งยองๆ ตบหน้าโจรเบาๆ “ยังไม่ตายใช่ไหม? ถ้ายังไม่ตายก็หายใจซะ” ได้ยินเสียงโจรครางฮือๆ ในลำคอ ลุงจางก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ใครจะไปรู้ จังหวะที่แกลุกขึ้นยืน คุณปู่ที่ยืนรอจังหวะอยู่นานก็ฉวยโอกาสยกเท้าเตะเข้าที่ต้นขาโจรเต็มแรง ปึก! เตะเสร็จปู่ก็ผิวปากฮัมเพลงเดินจากไปอย่างสบายใจ ลุงจางได้แต่หันมาถลึงตาใส่อาเจ๋อ “แล้วเด็กล่ะ?” อาเจ๋อก้มหน้าชี้ไปที่หลี่เซี่ยงตง หลี่เซี่ยงตงรีบแก้ตัว “สหายโหวเฉวียนอุ้มอยู่ครับ... โหวเฉวียน! โหวเฉวียน!” หลี่เซี่ยงตงหันไปตะโกนเรียกไปทางตู้รถไฟด้านหลัง โหวซานอุ้มเด็กวิ่งเหยาะๆ เข้ามา “มาแล้วๆ ไอ้หนูนี่ร้องไห้เก่งชะมัด พี่ตงอุ้มเองเถอะ” โหวซานส่งเด็กให้หลี่เซี่ยงตง ที่เขาไม่ได้รีบมามุงดูตอนแรกก็เพราะมัวแต่ปลอบเด็กนี่แหละ กิจกรรมสนุกๆ อย่างการต่อแถวเตะโจร จะขาดคนอย่างโหวเหล่าซานไปได้ยังไง? ตอนนี้พอมองดูโจรที่นอนหมอบกระแตอยู่กับพื้น เขารู้สึกคันไม้คันมือยุกยิก ถ้าไม่ได้เตะสักทีคงนอนไม่หลับ! เขาทำเนียนก้มลงดึงขากางเกงขึ้นต่อหน้าธารกำนัล แล้วเริ่มหมุนข้อเท้าขวาเตรียมความพร้อม “โหวซาน เอ็งจะทำอะไร?” โหวซานเงยหน้าขึ้นเห็นลุงจางจ้องเขม็ง ถึงได้รู้ตัวว่าบรรยากาศไม่เป็นใจ เขากลอกตาไปมา ยิ้มเผล่ “เอ่อ... ลุงจางครับ พอดีขาผมชาครับ เลยบริหารขานิดหน่อย”

“ต้องให้ข้าช่วยนวดให้ไหม?”

“ไม่ต้องครับลุงจาง ไม่รบกวนครับ” โหวซานรีบปล่อยขากางเกงลง กระทืบเท้าขวาลงพื้น ปังๆ “ดูสิครับ จู่ๆ มันก็หายชาเฉยเลย แปลกจังแฮะ~” หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อมีภูมิคุ้มกันความกะล่อนของโหวซานอยู่บ้าง แต่ลุงจางกับตำรวจหนุ่มอีกสามนายถึงกับหลุดขำออกมา ลุงจางหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกำชับว่า “โจรที่นอนอยู่นั่นห้ามเตะซ้ำแล้วนะ รถไฟเข้าสถานีแล้ว ต้องส่งตัวให้สถานีตำรวจภูธร อาจจะสอบปากคำขยายผลได้อีก” พูดพลางมองเด็กน้อยในอ้อมแขนหลี่เซี่ยงตง “พ่อแม่เด็กนี่ก็ชะล่าใจเหลือเกิน ผ่านไปตั้งนานป่านนี้ยังไม่รู้ตัวอีกว่าลูกหาย”

สิ้นเสียงลุงจาง รถไฟก็ค่อยๆ จอดสนิท “เสี่ยวหม่า เสี่ยวหวง พวกเอ็งสองคนลากไอ้หมอนี่ลงรถไฟไปส่งตำรวจสถานี แล้วรีบกลับมานะ” ตำรวจหนุ่มสองนายที่ชื่อเสี่ยวหม่ากับเสี่ยวหวงไม่รู้ว่าจงใจหรือเปล่า ลุงจางสั่งให้ ‘ลาก’ พวกเขาก็หิ้วแขนคนละข้างแล้ว ‘ลาก’ โจรลงจากรถไฟไปจริงๆ โหวซานที่พลาดโอกาสเตะ ได้ยินเสียงโจรแหกปากร้องโหยหวนตอนโดนลากถูลู่ถูกังไปกับพื้น ก็รู้สึกสะใจขึ้นมาทันที! “ลงรถกันเถอะ” ลุงจางเรียกพวกหลี่เซี่ยงตงให้ตามลงไป บนชานชาลา “เสี่ยวโจว เอ็งไปที่ตู้ห้องกระจายเสียง ให้เสี่ยวข่ง (ข่งต้านี) ประกาศแจ้งด่วน บอกให้คนที่ลูกหายไปที่ตู้เสบียง ตอนนี้รถไฟจอดแล้ว พ่อแม่จอมสะเพร่าพวกนั้นคงกำลังวิ่งหาลูกกันให้วุ่นแน่”