บทที่ 276 สมคำร่ำลือ

ในตู้เสบียงไม่ได้มีแค่พวกหลี่เซี่ยงตงที่มาทำบันทึกปากคำและตามหาเด็ก แต่ยังมีพนักงานประจำตู้เสบียงและผู้โดยสารคนอื่นๆ อยู่ด้วย พอโหวซานโค้งคำนับไปหนึ่งที สายตาของทุกคนในตู้ก็พุ่งตรงมาที่เขาเป็นจุดเดียว พอเขาโค้งคำนับครั้งที่สอง หนังตาของหลี่เซี่ยงตงและลุงจางกระตุกยิกๆ สีหน้าของคนอื่นๆ ในตู้เริ่มดูแปลกประหลาดพิกล แม่เด็กที่ยืดตัวขึ้นมาเห็นโหวซานยืนอยู่ตรงหน้า พอตั้งสติได้ก็หน้าแดงก่ำด้วยความกระดากอาย รีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง โหวซานที่ยืดตัวขึ้นมาคิดว่ายังติดค้างอยู่อีกหนึ่งครั้ง กำลังจะโค้งคำนับครั้งที่สาม... เท้าหนักๆ ของลุงจางก็ประเคนเข้าใส่ทันที! ปึก! บรรยากาศซึ้งกินใจ 'โลกนี้ยังมีรักแท้' ถูกโหวซานเจ้าตัวป่วนทำลายพินาศย่อยยับไม่มีชิ้นดี โหวซานที่โดนลุงจางถีบจนรู้สึกตัวว่าทำเรื่องขายหน้า วิ่งหน้าแดงแจ๋หนีออกจากตู้เสบียงไปทันที โหวซานหนีไปแล้ว แต่ทิ้งความอึมครึมกระอักกระอ่วนไว้เบื้องหลัง บรรยากาศตอนนี้น่าอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน หลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อได้แต่นั่งเกาหัวแกรกๆ ทำตัวไม่ถูก แต่ขิงแก่ยังไงก็เผ็ด ลุงจางผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน ไม่สนใจว่าแม่เด็กจะยังอายอยู่หรือไม่ แกเปิดฉากตำหนิชุดใหญ่ใส่ทันที ผู้โดยสารคนอื่นก็ช่วยกันรุมต่อว่า แม่เด็กโดนรุมด่าจนลืมเรื่องขายหน้าเมื่อกี้ไปสนิท บรรยากาศในตู้เสบียงกลับเข้าสู่ภาวะปกติอีกครั้ง “ขอโทษจริงๆ ค่ะที่สร้างความเดือดร้อน ฉันผิดเองค่ะ ฉันเหนื่อยมาก พอขึ้นรถไฟก็เผลอหลับไปไม่รู้ตัว ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ขอบคุณค่ะ ขอบคุณพวกคุณจริงๆ” แม่เด็กโค้งขอบคุณปลกๆ ลุงจางเห็นท่าทางสำนึกผิดอย่างจริงใจก็เลิกดุ “คุณตำรวจคะ ฉันขอถามได้ไหมว่าใครเป็นคนจับโจรคะ?” ลุงจางชี้ไปทางอาเจ๋อที่นั่งตัวตรงแหน็วอยู่หน้าโต๊ะ “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ ถ้าไม่ได้คุณจับโจรไว้ ลูกชายฉันคงหายสาบสูญไปแล้ว” แม่เด็กหันไปโค้งคำนับขอบคุณอาเจ๋อเป็นชุด “ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ ส่วนหนึ่งก็เพราะลูกคุณดวงแข็งด้วยที่โจรมันวิ่งเข้ามาในตู้ที่ผมเข้าเวรพอดี คิดจะหนีรอดเงื้อมมือผมเหรอ? ฝันไปเถอะ!” แม่เด็กพยักหน้าเห็นด้วย ภาพลักษณ์วีรบุรุษหนุ่มน้อยของอาเจ๋อประทับแน่นอยู่ในใจเธอไปเรียบร้อย เธอปาดน้ำตาบนใบหน้า แล้วเพิ่งสังเกตเห็นหลี่เซี่ยงตงที่นั่งใจลอยอยู่ข้างๆ เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ลูกชายอยู่ในอ้อมแขนของคนนี้ จึงฝืนยิ้มแห้งๆ ให้หลี่เซี่ยงตงแล้วพูดว่า “สหายท่านนี้... ก็ขอบคุณด้วยนะคะ”

“เหอะๆ~” หลี่เซี่ยงตงที่ดึงสติกลับมาได้ ได้ยินคำขอบคุณแล้วอยากจะตะโกนด่า เชี่ย ดังๆ! ดีนะที่เขารู้ว่าแม่เด็กไม่รู้เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงพุ่งเข้าไปบีบคอถามให้รู้แล้วรู้รอด อะไรคือ ก็? อะไรคือ ก็ขอบคุณด้วย วะครับ?! สรุปคือเขา... ผู้ใช้ไหวพริบและความกล้าหาญชิงตัวเด็กคืนมาจากเงื้อมมือโจร เป็นฮีโร่ตัวจริงเสียงจริง กลับกลายเป็นแค่ตัวประกอบฉากงั้นเรอะ?! ลุงจางเห็นแม่เด็กขอบคุณไม่จบไม่สิ้นสักที เลยตัดบท “พ่อเด็กล่ะ? พวกคุณจะพาลูกไปไหน?”

“พวกเราจะกลับบ้านเกิดที่เต๋อโจวค่ะ พ่อเขาเดินทางล่วงหน้าไปก่อนแล้วสองวัน”

“โอเค เขียนชื่อที่อยู่ให้ละเอียด ทั้งที่อยู่บ้านเกิดและที่อยู่ปักกิ่ง”

“ค่ะ” แม่เด็กรับปากกาจากลุงจาง วางลูกลงแล้วก้มหน้าเขียนยุกยิกๆ ลงในสมุดบันทึกบนโต๊ะ ลุงจางตรวจดูความเรียบร้อย “เรียบร้อยแล้ว พาเด็กกลับไปได้ ต่อไปเดินทางระวังตัวให้ดีล่ะ!”