บทที่ 277 รู้สึกแปลกๆ ชอบกล...

ฉายา ‘โทรโข่งหลี่’ (หลี่ต้าลาปา) นอกจากจะสื่อถึงคนเสียงดังแล้ว ยังให้ความรู้สึกว่าเป็นพวกปากเปราะ เก็บความลับไม่อยู่ และชอบนินทาชาวบ้านอีกด้วย ฉายานี้ก้ำกึ่งไปทางลบ คนที่รู้ที่มาที่ไปก็พอเข้าใจได้ แต่คนที่ไม่รู้ย่อมเข้าใจผิด การทำงานในระบบราชการ การเก็บความลับไม่อยู่นั้นถือเป็นข้อห้ามร้ายแรง! นี่จึงเป็นสาเหตุที่หลี่เซี่ยงตงพยายามอย่างหนักที่จะสลัดฉายานี้ทิ้ง และอยากเปลี่ยนไปเป็นฉายาเท่ๆ อย่าง ‘หลี่ใจกล้า’ ‘หลี่ผู้ผดุงธรรม’ หรือ ‘หลี่ผู้กล้าหาญ’ แทน ฉายาที่มีความหมายดีๆ จะทำให้คนฟังรู้สึกว่าคนคนนี้น่าคบหา เชื่อถือได้ และฝากผีฝากไข้ได้ แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตรผิดคาดไปจากที่หลี่เซี่ยงตงหวังไว้โดยสิ้นเชิง เขาไม่คิดเลยว่าเสียงตะโกนจับโจรของเขา จะกลายเป็นการตอกเสาเข็มฉายา ‘โทรโข่งหลี่’ ให้ฝังรากลึกแน่นปึ้กในใจมวลชนยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกขมขื่นจากการทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งเยอะแต่กลับไม่ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการแบบนี้ ถ้าไม่ได้กินบะหมี่ด่างสักชามคงแก้รสขมปร่าในใจไม่หาย ดังนั้นเมื่อได้ยินคำชมของหัวหน้าเกาซินหมิน หลี่เซี่ยงตงจึงรู้สึกสับสนปนเป จนพาลให้รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด “พี่ตง เป็นอะไรไป?” โหวซานที่ก่อเรื่องหน้าแตกไว้ไม่ได้หนีไปไหนไกล เขาหลบรออยู่ที่มุมทางเดินนอกตู้เสบียง หลี่เซี่ยงตงที่เพิ่งให้ปากคำและรับมือเกาซินหมินเสร็จ เดินออกมาด้วยอารมณ์บ่จอยเท่าไหร่ “เปล่า แค่เหนื่อยๆ น่ะ” อาเจ๋อที่เดินตามออกมาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกผิด เมื่อกี้ตอนอยู่ต่อหน้าแม่เด็ก เขาเอาแต่ยืดอกรับหน้าจนลืมบอกไปว่าหลี่เซี่ยงตงคือคนช่วยเด็กตัวจริง เขาพูดด้วยความรู้สึกผิด “ตงจื่อ ถ้าเหนื่อยก็ไปพักเถอะ เดี๋ยวข้าไปต้มน้ำร้อนแทนเอง ตอนนี้ข้าไม่ต้องเฝ้าตู้แล้ว ว่างพอดี” หลี่เซี่ยงตงรู้ทันความคิดเพื่อน จึงยิ้มตอบ “ไม่ต้องมาทำแทนข้าหรอก ข้าแค่เหนื่อยใจ ไม่ได้เหนื่อยกาย เอ็งไม่ต้องเข้าเวรแล้วก็ไปนอนพักเถอะ” อาเจ๋อส่ายหน้า “ช่างเถอะ ข้าไม่เหนื่อย ขอเดินตามพวกเอ็งไปเล่นๆ ดีกว่า”

พอกลับเข้าตู้โดยสาร ทั้งสามก็เลิกคุยเล่น บรรยากาศในตู้จอแจ ทางเดินก็เบียดเสียด จะคุยกันทีต้องตะโกนใส่หู กาน้ำเหล็กยังเก็บอยู่ในห้องอุปกรณ์ ต้องเดินฝ่าฝูงชนข้ามไปอีกหลายตู้กว่าจะไปเอาของมาทำงานได้ สามหนุ่มเดินแทรกตัวผ่านทางเดินแคบๆ ที่กว้างพอให้คนเดินผ่านได้แค่ทีละคน ต้องคอยเอียงตัวหลบ ยกขาข้ามกองสัมภาระ หรือข้ามขาผู้โดยสารที่ไม่มีที่นั่งและลงไปนอนเหยียดยาวอยู่ใต้เก้าอี้ “คุณลุง~” เสียงเด็กน้อยใสแจ๋วตะโกนเรียกหลี่เซี่ยงตง “สหายพนักงาน” เสียงนี้เป็นของผู้หญิง เรียกอาเจ๋อที่เดินตามหลังมา หลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อหยุดเดินพร้อมกัน ส่วนโหวซานที่รั้งท้ายรีบหดคอหลบวูบ กลัวหญิงวัยกลางคนที่ลุกขึ้นยืนทางฝั่งซ้ายจะสังเกตเห็น “คุณช่วยลูกชายฉันไว้ ฉันไม่มีอะไรตอบแทน มีแค่น้ำตาลพวกนี้ รับไปทานเล่นนะคะ” ในมือเธอถือห่อกระดาษน้ำมันขนาดใหญ่ กะด้วยสายตาน่าจะมีน้ำตาลก้อนหรือลูกอมอยู่อย่างน้อยสองจิน อาเจ๋อรีบยกมือดันห่อกระดาษกลับไป “คุณขอบคุณผิดคนแล้วครับ ผมแค่จับโจร แต่คนที่ช่วยลูกชายคุณไว้ไม่ใช่ผม” พูดจบเขาก็ดึงตัวหลี่เซี่ยงตงที่กำลังก้มลงหยอกล้อกับเด็กน้อยให้หันมา “เขาชื่อหลี่เซี่ยงตงครับ เขาเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นโจร และเป็นคนชิงตัวลูกชายคุณกลับมาจากมือโจรครับ”

“เรื่องนี้คนในตู้หกเห็นกันเยอะแยะ เมื่อกี้ที่ตู้เสบียงผมไม่ได้บอกให้ชัดเจนเอง ขอโทษด้วยครับ”

“อ้าว...” แม่เด็กชะงักไปนิดหนึ่ง ตอนพาลูกกลับมาจากตู้เสบียงเธอก็ถามไถ่เรื่องราว แต่ลูกชายยังเล็กแถมยังขวัญเสีย เลยเล่าอะไรไม่รู้เรื่อง “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” เธอพึมพำกับตัวเอง มิน่าล่ะลูกชายเธอถึงดูเฉยๆ กับอาเจ๋อ แต่กลับดีใจที่เจอสหายหลี่เซี่ยงตงคนนี้ พอได้ฟังคำอธิบาย ทุกอย่างก็กระจ่าง “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณคุณมากจริงๆ” แม่เด็กโค้งคำนับขอบคุณหลี่เซี่ยงตงอย่างซาบซึ้ง เธอเปิดห่อกระดาษน้ำมัน หยิบลูกอมออกมาหนึ่งกำมือ แล้วยัดห่อที่เหลือทั้งหมดใส่อ้อมแขนหลี่เซี่ยงตง ส่วนลูกอมกำมือที่เธอหยิบออกมา ไม่ได้เอาให้ลูกกิน แต่ยัดใส่มืออาเจ๋อ “คุณช่วยจับโจรไว้ ฉัน ก็ ขอบคุณคุณด้วยนะคะ” ได้ยินคำว่า ก็ อีกครั้ง หลี่เซี่ยงตงแทบหลุดขำ แม่เด็กคนนี้ช่างสรรหาคำพูดจริงๆ ทำเอาอารมณ์บูดๆ ของเขาหายเป็นปลิดทิ้ง เขาวางห่อกระดาษน้ำมันกลับลงไปบนโต๊ะพับหน้าที่นั่งของเธอ “เก็บไว้ให้เด็กกินเถอะครับ”

“รับไว้เถอะค่ะ ถ้าคุณไม่รับฉันคงไม่สบายใจ”