บทที่ 278 ซือหนึ่งบาทา

“เอ้า กินลูกอมซะ จะได้ปากหวานๆ” หลี่เซี่ยงตงเดินยิ้มร่าเข้าไปหาโหวซาน ตบไหล่เพื่อนเบาๆ พร้อมยัดลูกอมใส่มือหนึ่งเม็ด เห็นว่าแม่เด็กแจกขนมจนทั่วแล้ว เขาจึงตบมือเรียกความสนใจให้ทุกคนเงียบเสียงลง เมื่อผู้โดยสารทั้งตู้หันมามองเป็นตาเดียว เขาก็เริ่มกล่าว “ขอรบกวนเวลาทุกคนสักนิดนะครับ ขนมที่ได้กินกันคงรู้ที่มาที่ไปแล้ว เด็กไม่หายถือเป็นเรื่องดี แต่เหตุการณ์นี้ก็ถือเป็นสัญญาณเตือนภัยให้พวกเราทุกคน”

“ผมขอเตือนทุกท่านไว้ตรงนี้ สมัยนี้เดินทางไกลไม่ใช่เรื่องง่าย คนบนรถไฟเยอะแยะ ย่อมมีคนไม่ดีปะปนมาบ้าง ขอให้ทุกคนดูแลลูกหลานของตัวเองให้ดีอย่าให้คลาดสายตา”

“ถ้าพบว่าเด็กหายไป ให้รีบแจ้งพนักงานประจำตู้ทันที ขอให้ทุกคนจำคำผมไว้นะครับ!” กำชับผู้โดยสารเสร็จ หลี่เซี่ยงตงก็ก้มลงอุ้มเจ้าหนูที่เกาะขาเขาแจ ส่งคืนสู่อ้อมอกแม่ “ไปนะเจ้าหนู บ๊ายบาย”

“บ๊ายบายครับลุง” หลี่เซี่ยงตงโบกมือลาเด็กน้อย แล้วพาโหวซานกับอาเจ๋อเดินออกจากตู้โดยสาร ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงชื่นชมของผู้โดยสาร ทั้งสามคนเดินมาถึงห้องเก็บอุปกรณ์ อาเจ๋อหยิบกาน้ำเหล็กสำรองออกมาช่วยงาน ระหว่างทำงานไปคุยไป หลี่เซี่ยงตงก็นึกถึงเหตุการณ์โจรปล้นรถไฟคราวก่อน จำได้ว่าตอนนั้นเขาเป็นคนบอกให้โหวซานวิ่งไปตามตำรวจรถไฟ เพราะในตู้ไม่มีพนักงานประจำตู้เฝ้าอยู่ “อาเจ๋อ ตู้ที่เกิดเรื่องปล้นคราวก่อน ใครเข้าเวร เอ็งรู้ไหม?” ได้ยินคำถาม โหวซานก็หันขวับมามองอาเจ๋อที่กำลังเติมน้ำร้อนใส่ถังเก็บความร้อนอย่างสนใจ “รู้สิ” อาเจ๋อยิ้มกริ่ม “ถ้าเอ็งไม่ถาม ข้าก็ลืมเล่าไปเลย ถ้าบอกชื่อไป รับรองพวกเอ็งสองคนต้องร้องฮะแน่ๆ”

“ไม่ต้องบอกแล้ว ข้ารู้ละ” หลี่เซี่ยงตงเดาออกทันทีว่าใคร ที่อาเจ๋อเกริ่นมาแบบนี้ แสดงว่าไอ้หมอนั่นต้องมีเรื่องบาดหมางกับพวกเขาสามคน เพื่อนร่วมงานบนรถไฟ นอกจากหัวหน้าเกาซินหมินที่คุยกันบ่อยๆ ก็มีแค่คนเดียวที่เคยจะมาแย่งธุรกิจจิ้งหรีด... หวังเฉิงฮ่าว หลี่เซี่ยงตงรู้แล้ว แต่โหวซานยังงงเป็นไก่ตาแตก “พี่ตง อาเจ๋อยังไม่ทันบอกเลย พี่รู้ได้ไง? ตกลงมันใครอะ?” หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อประสานเสียงตอบพร้อมกัน “หวังเฉิงฮ่าว”