บทที่ 279 โหวเหล่าซานผู้ไม่รู้จักทุกข์ร้อน

ความมืดจางหาย แสงตะวันสาดส่อง หลี่เซี่ยงตงจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่โหวซานยังนอนอืดอยู่บนเตียง “ตื่นได้แล้ว อย่ามัวแต่นอน”

“พี่ตง... ผมขอนอนต่ออีกนิด...” โหวซานพลิกตัว เตรียมจะเข้าเฝ้าพระอินทร์ต่อ หลี่เซี่ยงตงได้ยินเสียงกรนเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง ก็ง้างมือฟาดก้นโหวซานที่นอนคว่ำอยู่เต็มรัก เพียะ! “โอ๊ย~!” เสียงกรนเงียบกริบ โหวซานสะดุ้งตื่นเต็มตาด้วยฝ่ามืออรหันต์ “ลุกเดี๋ยวนี้เลย กลางคืนไม่หลับไม่นอน กลางวันไม่ยอมตื่น นิสัยเสียแบบนี้รีบแก้ซะ อย่าให้ข่งต้านีรู้เชียว ไม่งั้นคะแนนนิยมของเอ็งในใจหล่อนติดลบแน่” พอได้ยินชื่อข่งต้านี โหวซานก็รีบบรรจุเรื่อง ‘นอนหัวค่ำตื่นเช้า’ เป็นวาระแห่งชาติทันที หลี่เซี่ยงตงเห็นเพื่อนพยักหน้าหงึกหงักอย่างมุ่งมั่น ก็คิดในใจ ข้าพูดปากเปียกปากแฉะมาตั้งนานไม่เคยฟัง พออ้างชื่อข่งต้านีคำเดียว ได้เรื่องเลย สำหรับไอ้ตัวแสบโหวซาน ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้ข่งต้านีมาเป็นเมียจริงๆ! “ข้าไปทำงานก่อนนะ เอ็งจัดการตัวเองเสร็จแล้วก็ตามมา” โหวซานตบหน้าอกรับประกัน “ไปก่อนเลยพี่ตง ผมเร็วอยู่แล้ว แป๊บเดียวเสร็จ” หลี่เซี่ยงตงเลิกคิ้ว “จริงๆ แล้วเรื่องบางเรื่อง เร็วเกินไปก็ไม่ดีนะ”

“เรื่องอะไรพี่?”

“เอ็งยังเด็ก รอโตกว่านี้ค่อยบอก” หลี่เซี่ยงตงทิ้งปมปริศนาไว้แล้วเดินออกจากตู้พักพนักงานไป โหวซานนั่งใส่รองเท้าด้วยความงุนงง อะไรที่เร็วไปแล้วไม่ดี? หมายถึง... รีบไปตายเหรอ? ... ...

หลี่เซี่ยงตงหิ้วกาน้ำเหล็กที่เพิ่งเติมน้ำร้อนจากห้องต้มน้ำมา กำลังเทใส่ถังเก็บความร้อน โหวซานก็หิ้วกาตามมาสมทบ “พี่ตง” หลี่เซี่ยงตงหันไปยิ้ม “ว่าไง? ก็บอกแล้วไงว่ารอให้โตก่อนค่อยคุยกัน เรื่องนี้รู้ตอนนี้ไปก็กลุ้มใจเปล่าๆ” โหวซานยิ่งฟังยิ่งงง “พี่ตงพูดเรื่องอะไรของพี่เนี่ย?” จังหวะที่หลี่เซี่ยงตงเทน้ำหมดกาพอดี ข่งต้านีก็โผล่มายืนเงียบๆ อยู่ข้างหลังโหวซาน ต่อหน้าสาวเจ้า หลี่เซี่ยงตงไม่กล้าพูดจาเลอะเทอะ “เปล่า ไม่มีอะไร”