บทที่ 280 อยากจะหลับก็หลับ

หลี่เซี่ยงตงเดินถือกล่องข้าวอลูมิเนียมสองใบกลับมาจากช่องจ่ายอาหาร พอนั่งลงข้างๆ อาเจ๋อกับโหวซาน ก็พบว่าคนหนึ่งก้มหน้าก้มตากินข้าว อีกคนหน้าแดงก่ำ เขาวางกล่องข้าวลงตรงหน้าโหวซาน “เป็นอะไรกันไป?” อาเจ๋อกวาดข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม “โหวซาน พูดแล้วอย่าคืนคำนะเว้ย ตงจื่อ พวกเอ็งกินให้อร่อยนะ ข้าต้องไปเข้าเวรแล้ว”

“อืม รีบไปเถอะ” พออาเจ๋อเดินจากไป หลี่เซี่ยงตงก็หันมาถามโหวซาน “เล่ามาซิ?”

“ไม่มีอะไรหรอกพี่ตง รีบกินข้าวกันเถอะ” โหวซานหน้าแดง เปิดกล่องข้าวแล้วจ้วงเอาๆ หลี่เซี่ยงตงเห็นอีกฝ่ายไม่อยากพูด ก็เลยไม่เซ้าซี้ต่อ ก่อนกินข้าว ทั้งคู่เพิ่งจะเติมน้ำในถังเก็บความร้อนจนเต็มทุกตู้ พอกินเสร็จเลยกลับไปงีบที่ตู้พักพนักงานได้ นอนไปได้สักพัก แรงสั่นสะเทือนตอนรถไฟชะลอความเร็วเข้าสถานีก็ปลุกทั้งคู่ตื่น “โหวซาน ลุกไปทำงานได้แล้ว” หลี่เซี่ยงตงรีบปลุกโหวซาน แล้วทั้งสองก็กลับไปวุ่นวายกับงานต่อ ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงเรื่อยๆ จนลับขอบฟ้า ความมืดเข้าปกคลุม รถไฟก็เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด หลี่เซี่ยงตงและโหวซานยึดหลักการทำงานที่ว่า งานตัวเองไม่ขาด งานชาวบ้านไม่ยุ่ง ทั้งสองคนเลยนอนไขว่ห้างสูบบุหรี่คุยสัพเพเหระกันอยู่ในห้องพักพนักงานอย่างสบายใจเฉิบ อาเจ๋อที่เพิ่งทำความสะอาดตู้เสร็จเดินตามมาหา เห็นสภาพทั้งคู่นอนเอกเขนกก็อดบ่นไม่ได้ “พวกเอ็งสองคนนี่สบายจริงนะ”

“เอ็งนี่มันประเภทเห็นหมาป่ากินเนื้อ แต่ไม่เห็นตอนหมาป่าโดนกระทืบ” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ ลุกขึ้นมาสวมรองเท้า โหวซานที่ลุกตามก็เสริมทันที “อาเจ๋อ พอล้อหมุน ข้ากับพี่ตงต้องเดินขาลากไปทั่วทุกตู้ วันๆ เดินจนขาจะลีบอยู่แล้ว เอ็งไม่พูดถึงบ้างล่ะ?” ก็จริงของมัน อาเจ๋อเถียงไม่ออก ที่เขาบ่นเมื่อกี้ไม่ได้จะบอกว่างานสองคนนี้สบาย จริงๆ แล้วงานของทั้งสามคนหนักพอกัน ไม่มีใครสบายกว่าใครหรอก สิ่งที่เขาอิจฉาคืออิสระต่างหาก งานของหลี่เซี่ยงตงกับโหวซานเดินไปไหนมาไหนได้ ไม่เหมือนเขาที่ต้องเฝ้าตู้ที่รับผิดชอบ นอกจากช่วงพักเปลี่ยนเวร ห้ามไปไหนเด็ดขาด ขืนเกิดเรื่องในตู้ คนแรกที่จะโดนสอบสวนก็คือพนักงานประจำตู้ที่เข้าเวรอยู่นั่นแหละ “ไปกันเถอะ เขาเริ่มรวมพลกันที่ชานชาลาแล้ว” หลี่เซี่ยงตงเร่ง ทั้งสามคนสะพายกระเป๋าผ้า แบกกระสอบพาดบ่า หิ้วกล่องจิ้งหรีด เดินลงจากรถไฟ เกาซินหมินเดินนำขบวนพนักงานไปยังบ้านพักรับรอง พวกเขาสามคนเดินรั้งท้ายสุด พนักงานข้างหน้าจับกลุ่มคุยเรื่องสัพเพเหระ หรือนัดแนะกันไปดื่มสังสรรค์ ตอนนี้ไม่มีใครสนใจพวกหลี่เซี่ยงตงแล้ว เรื่องค้าจิ้งหรีดรู้กันทั่ว แต่เพราะมีตัวอย่างความล้มเหลวอย่างหวังเฉิงฮ่าวให้เห็น คนที่เคยคิดจะเลียนแบบเลยถอดใจกันเป็นแถว ไม่มีหัวสว่านเพชร ก็อย่าริไปรับงานเจาะกระเบื้องเคลือบ (ไม่มีฝีมืออย่าหาทำ) ขนาดหวังเฉิงฮ่าวยังจอดไม่ต้องแจว คนอื่นฉลาดพอก็ไม่เอาตัวไปเสี่ยงหรอก เช็คอินเข้าพักเรียบร้อย หลี่เซี่ยงตงวางของลงแล้วสั่ง “อาเจ๋อ โหวซาน อย่าเพิ่งจัดของ เอาผ้าปูที่นอนมาบังหน้าต่างก่อน” ในบ้านพักรับรองมีห้องน้อยมากที่มีผ้าม่าน ซึ่งส่วนใหญ่ก็ยกให้พนักงานหญิงอย่างข่งต้านีไปหมด ยังดีที่ห้องนี้เป็นห้องสี่เตียง ผ้าปูที่นอนที่เหลือเลยเอามาประยุกต์ใช้เป็นผ้าม่านชั่วคราวได้ บังหน้าต่างเสร็จ ล็อคประตูแน่นหนา หลี่เซี่ยงตงปลดเข็มขัด ล้วงเงินหนึ่งพันสี่ร้อยหยวนที่ซ่อนไว้ในเป้ากางเกงออกมา โหวซานกับอาเจ๋อก็ทำตาม ต่างคนต่างควักเงินออกมาคนละหนึ่งพันห้าร้อยหยวน ธนบัตรสามปึกวางกองบนเตียง หลี่เซี่ยงตงยังล้วงตั๋วอาหารทั่วประเทศมูลค่าหกร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋าสะพายสมทบอีก เขาไม่อยากใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายหรอก แต่มันจำเป็น เป้ากางเกงยัดไม่ลงแล้ว ขืนยัดเข้าไปมันจะตุงจนน่าเกลียดเกินไป ทั้งสามคนกระซิบยอดเงินของตัวเอง ไม่มีใครนับทวน ความเชื่อใจระดับนี้พวกเขามีให้กันอยู่แล้ว หลี่เซี่ยงตงรวบเงินทั้งหมดซุกไว้ใต้หมอน “โหวซาน ข้ากับอาเจ๋อจะไปบ้านลุงเจิ้ง เอ็งเฝ้าเงินไว้นะ” โหวซานพยักหน้าขึงขัง ล้วงมีดสั้นออกมาจากกระเป๋าสะพายวางบนเตียง “พี่ตงไปเถอะ มีผมอยู่ เงินไม่หายแน่นอน”

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกน่า บ้านพักรับรองปลอดภัยจะตาย” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม หยิบมีดยัดกลับใส่กระเป๋าให้โหวซาน เขาเดินออกมาพร้อมอาเจ๋อ กำชับโหวซานที่ยืนส่งหน้าประตู “ปิดไฟ ล็อคห้องให้ดี” โหวซานพยักหน้า หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อก็รีบจ้ำอ้าวออกไป ทั้งสองส่องไฟฉายเดินไปถึงหมู่บ้านลุงเจิ้ง หลี่เซี่ยงตงเคาะประตูรั้วสองที ลุงเจิ้งถือตะเกียงน้ำมันออกมาเปิดรับ ปิดประตูรั้วเสร็จ ก็ยืนคุยกันในลานบ้านเหมือนเดิม ไม่ได้เข้าไปข้างใน ลุงเจิ้งหิ้วกรงจิ้งหรีดสานจากหญ้าออกมา หลี่เซี่ยงตงเช็คของ อาเจ๋อจ่ายเงิน เรื่องจิ้งหรีดเรียบร้อย ลุงเจิ้งรับบุหรี่จากหลี่เซี่ยงตงไปจุดสูบ “เรื่องรับซื้อเหรียญเงิน ลุงแอบกระซิบคนในหมู่บ้านไว้แล้ว หลายบ้านอยากขายแลกเงิน พรุ่งนี้เราไปกันแต่เช้าหน่อย ลุงจะพาไปเคาะประตูรับซื้อทีละบ้านก่อนพวกเขาจะออกไปทำนา” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า อาเจ๋อถามแทรก “ลุงเจิ้ง พรุ่งนี้ใครขับเกวียนลา?” ลุงเจิ้งยิ้ม “ลูกชายคนโตลุงเอง ไม่ต้องห่วง มันรู้ทางไปบ้านหวังเอ้อขุยดี” ตกลงกันเสร็จสรรพ หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อก็ขอตัวกลับ กลับมาถึงบ้านพักรับรอง ทั้งสามรีบอาบน้ำล้างหน้า จัดการธุระเสร็จก็ล้มตัวลงนอน “พี่ตง” หลี่เซี่ยงตงที่เคลิ้มๆ จะหลับ ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียก “มีอะไร?” โหวซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม “พี่ตง... มีคนแอบตั้งฉายาให้ผมว่า ‘โหวเหล่าซานผู้ไม่รู้จักทุกข์ร้อน’ (คนบ้าบอ/ไม่คิดมาก) จริงเหรอพี่?” หลี่เซี่ยงตงแปลกใจ นึกว่าโหวซานรู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้วซะอีก “ก็มีคนเรียกแบบนั้นบ้างแหละ แต่ปากอยู่กับตัวเขา เราจะไปเย็บปากใครได้? ปลงซะเถอะ เราทำตัวเราให้ดีก็พอ”