บทที่ 281 ลูกเดินทางไกลใจพ่อเป็นห่วง

เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหวของโหวซาน ทำให้หลี่เซี่ยงตงต้องยอมจำนนต่อคำกล่าวที่ว่า คนอาจตั้งชื่อผิด แต่ฉายาไม่มีวันเรียกผิด ‘โหวเหล่าซานผู้ไม่รู้จักทุกข์ร้อน’ ช่างเป็นฉายาที่เกิดมาเพื่อหมอนี่จริงๆ ถ้าเขาไม่รู้นิสัยโหวซานดี เขาคงหลงคิดไปว่าคำพูดปลอบใจเมื่อกี้ของเขาช่วยปลดล็อคปมในใจโหวซานได้ผลชะงัด ฟังเสียงกรนของโหวซานแล้ว หลี่เซี่ยงตงก็นอนพลิกไปพลิกมาข่มตายังไงก็ไม่หลับ เขาอยากจะลุกไปบีบคอโหวซานให้รู้แล้วรู้รอด ไอ้เพื่อนเวรนี่ปลุกเขาตื่น แต่ตัวเองดันหัวถึงหมอนปุ๊บหลับปั๊บ! เสียงกรนของโหวซานมีลูกเล่นแพรวพราว สลับกันไปมาระหว่างท่วงทำนองอันไพเราะ, สะดุดหยุดกึก, เสียงฟ้าผ่า, และเสียงผิวปากวี๊ดว้าย อารมณ์ของหลี่เซี่ยงตงก็ขึ้นๆ ลงๆ ตามจังหวะเสียงกรน จนไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน แต่รู้สึกเหมือนเพิ่งจะหลับไปได้แวบเดียว ก็โดนอาเจ๋อกับโหวซานที่ตื่นมาเตรียมตัวปลุกให้ตื่นอีกรอบ แสงไฟจ้าแทงตาจนลืมแทบไม่ขึ้น เขาต้องลุกขึ้นมานั่งสะลึมสะลืออยู่บนเตียงพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ “ตงจื่อ ถ้าง่วงก็นอนต่อเถอะ” “พี่ตงนอนต่อเถอะ วันนี้พี่ไม่ต้องไปบ้านหวังเอ้อขุยหนิ” “ไม่เป็นไร ตื่นแล้ว เดี๋ยวช่วยพวกเอ็งยกของหน่อย” หลี่เซี่ยงตงสวมเสื้อผ้าและรองเท้า สะพายกระเป๋าผ้าพร้อมยัดเงินที่ซ่อนไว้ใต้หมอนลงไป ทั้งสามย่องออกจากบ้านพักรับรองอย่างเงียบเชียบ เกวียนลาจอดรออยู่หน้าประตูแล้ว บนเกวียนมีลุงเจิ้งและชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าปีนั่งอยู่ น่าจะเป็นลูกชายคนโตของลุงเจิ้ง “ลุงเจิ้ง” หลี่เซี่ยงตงทักทาย ลุงเจิ้งกระโดดลงจากรถมารับกระสอบจากบ่าเขา ลูกชายลุงเจิ้งก็รู้ตารู้ใจ รีบเข้ามาช่วยอาเจ๋อกับโหวซานจัดวางกระสอบและกล่องจิ้งหรีดบนเกวียนให้เข้าที่ “นี่ลูกชายคนโตลุงเอง เรียกมันว่า ‘ต้าจวง’ ก็ได้” “ต้าจวง เที่ยวนี้ลำบากหน่อยนะ” หลี่เซี่ยงตงยื่นบุหรี่ให้ ต้าจวงยิ้มรับแล้วเอาทัดหูไว้ “ไม่ลำบากหรอกพี่ สบายกว่าแบกจอบขุดดินเยอะ” เจอคำตอบซื่อๆ แบบนี้ หลี่เซี่ยงตงก็ไปไม่เป็น ได้แต่ยิ้มรับ แล้วหันไปกำชับอาเจ๋อกับโหวซานด้วยความเป็นห่วง “ระหว่างทางถ้าเจอโจรดักปล้นอย่าไปสู้ตายนะ ความปลอดภัยต้องมาก่อน ของหายไม่เป็นไรแต่คนห้ามเป็นอะไร เด็ดขาด เข้าใจไหม?” “รับทราบครับพี่ตง” “ตงจื่อ วางใจเถอะ” หลี่เซี่ยงตงเดินเข้าไปหาอาเจ๋อ กระซิบข้างหู “ดูแลโหวซานให้ดีๆ ล่ะ” อาเจ๋อพยักหน้า สั่งเสียเสร็จสรรพ ลุงเจิ้งก็หันไปกำชับต้าจวงอีกสองสามคำ “พ่อ กลับไปเถอะ พวกฉันไปละนะ” “พี่ตง กลับไปนอนต่อเถอะพี่” “ตงจื่อ ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ลิมิตดี” หลี่เซี่ยงตงยืนเคียงข้างลุงเจิ้ง มองส่งเกวียนลาค่อยๆ เคลื่อนตัวห่างออกไปจนลับสายตา ลูกเดินทางไกลใจพ่อเป็นห่วง แม้โหวซานกับอาเจ๋อจะไม่ใช่ลูกเขา แต่ความรู้สึกของเขาตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับลุงเจิ้งเลย ห่วงหน้าพะวงหลังไม่จบไม่สิ้น... ลุงเจิ้งสูบบุหรี่ที่หลี่เซี่ยงตงให้ เอ่ยขึ้น “ลุงกลับล่ะ ฟ้ายังไม่สางเลย เอ็งกลับไปนอนต่อเถอะ” หลี่เซี่ยงตงง่วงจริงๆ แต่กลัวว่าถ้าหลับยาว ตื่นมาอีกทีอาจจะเที่ยงวัน “ลุงเจิ้ง ไปงีบที่บ้านพักรับรองกับผมสักหน่อยเถอะ” “จะดีเหรอ?” “ไม่ดีตรงไหน? ไปเถอะครับ” หลี่เซี่ยงตงพาลุงเจิ้งเข้าประตูข้าง ลงกลอนประตู แล้วพามาที่ห้องพักของพวกเขาสามคน “สองเตียงนี้ลุงเลือกนอนได้ตามสบายเลย” ลุงเจิ้งไม่เลือกมาก ล้มตัวลงนอนเตียงที่ใกล้ที่สุด มีลุงเจิ้งเป็นนาฬิกาปลุกส่วนตัวนอนอยู่ข้างๆ หลี่เซี่ยงตงก็วางใจหลับต่อได้ เขาไม่ถอดกระเป๋าสะพายออก แต่นอนทับมันไว้เลย ไม่กลัวเจ็บ นอนคว่ำหน้าหลับปุ๋ยไปทันที ... ...

ฟ้าเริ่มสาง ลุงเจิ้งก็ปลุกหลี่เซี่ยงตง ทั้งสองเดินหาววอดๆ ไปตามทางสู่หมู่บ้าน หลี่เซี่ยงตงนอนไม่อิ่ม ส่วนลุงเจิ้งนอนไม่หลับเลยสักนิด แกนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงแปลกที่มากว่าชั่วโมง หลี่เซี่ยงตงดูนาฬิกา ยังไม่หกโมงเช้าเลย “ลุงเจิ้ง เราจะไปเคาะประตูรับซื้อเหรียญเงินตอนนี้เลยเหรอ? มันไม่เช้าไปหน่อยเหรอครับ?” “ไปกินข้าวเช้าบ้านลุงก่อน กินเสร็จค่อยไป” หลี่เซี่ยงตงไม่ปฏิเสธ ได้กินข้าวร้อนๆ ดีกว่าแทะหมั่นโถวเย็นชืด พอมาถึงบ้านลุงเจิ้ง ควันไฟลอยกรุ่นออกมาจากห้องครัวในลานบ้าน ได้ยินเสียงเปิดประตู หญิงวัยกลางคนเดินออกมาจากห้องครัว มองหลี่เซี่ยงตงอย่างสงสัย แล้วหันไปถามลุงเจิ้ง “คนนี้คือ?” “นี่ตงจื่อจากปักกิ่ง ข้าวเสร็จยัง? ตักเพิ่มอีกชามนะ” หลี่เซี่ยงตงรีบทักทาย “ป้าเจิ้งใช่ไหมครับ? สวัสดีครับ รบกวนป้าด้วยนะครับ” “ไม่รบกวนหรอกจ้ะ พ่อหนุ่มตงจื่อนี่เอง ช่วงนี้ที่บ้านได้กินหมั่นโถวแป้งขาวของพ่อหนุ่มบ่อยๆ เข้าบ้านไปกับตาแกก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวป้ายกข้าวไปให้” ป้าเจิ้งเดินกลับเข้าครัว หลี่เซี่ยงตงตามลุงเจิ้งเข้าบ้าน เฟอร์นิเจอร์ในบ้านคล้ายๆ กับบ้านหวังเอ้อขุย ลุงเจิ้งชวนเขาถอดรองเท้าขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียงเตา เพิ่งนั่งลงหน้าโต๊ะกินข้าวเล็กๆ เด็กวัยรุ่นชายสองคนถือชามโจ๊กข้าวโพด และเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถือชามหมั่นโถวแป้งผสม ก็เดินเรียงแถวเปิดม่านประตูเข้ามา ลุงเจิ้งแนะนำลูกๆ ให้รู้จัก หลี่เซี่ยงตงที่มาบ้านนี้เป็นครั้งที่สาม ในที่สุดก็ได้เจอหน้าค่าตาสมาชิกครบทุกคน ลุงเจิ้งไม่ใช่ลูกคนโต พ่อแม่ไม่ได้อยู่ด้วย ส่วนต้าจวงที่ไปขับเกวียนเมื่อเช้าก็แต่งงานแยกบ้านไปแล้ว ตอนนี้ในบ้านเหลือแค่สองผัวเมียกับลูกสามคนนี้ “จวนจื่อเดี๋ยว” จวนจื่อคือชื่อลูกสาวคนเล็กของลุงเจิ้ง ได้ยินหลี่เซี่ยงตงเรียก เธอก็หยุดยืนที่หน้าประตู หลี่เซี่ยงตงลงจากเตียง เดินไปหาพร้อมล้วงหมั่นโถวขาวจั๊วะสามลูกออกมาจากกระเป๋าสะพาย “เอานี่ไปย่างไฟที่เตาให้อุ่นๆ ก่อนแล้วค่อยกินนะ” ไม่ใช่ไม่อยากให้เยอะ แต่ในกระเป๋ามีเหลือแค่นี้ จวนจื่อวัยสิบสามขวบมองหมั่นโถวขาวอวบแล้วลอบกลืนน้ำลาย แต่เธอก็ไม่กล้ารับ หันไปมองพ่อที่นั่งซดโจ๊กอยู่บนเตียงเตา “รับไว้สิ ย่างเสร็จแล้วเอามาให้พ่อสองลูก อีกลูกเอ็งแบ่งกินกับพี่ชาย” “จ้ะพ่อ” จวนจื่อกำลังจะยื่นมือมารับ แต่หลี่เซี่ยงตงยกมือห้าม “ไม่ต้องฟังพ่อเอ็งหรอก หมั่นโถวสามลูกนี้ เอ็งกับพี่ชายสองคนเอาไปแบ่งกันคนละลูกเลย” จวนจื่อหันไปมองพ่ออีกครั้ง คราวนี้ลุงเจิ้งไม่ว่าอะไร เธอจึงยิ้มร่ารับหมั่นโถวไป “ขอบคุณจ้ะ พี่ตงจื่อ (ตงจื่อเกอ)” พี่ตงจื่อ? เกิดมาสองชาติภพ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกเขาแบบนี้... ฟังแล้วรู้สึกดีพิลึกแฮะ!