บทที่ 282 พี่ตงจื่อ

หลี่เซี่ยงตงกำลังปลื้มปริ่มกับคำเรียกขานใหม่ ลุงเจิ้งที่นั่งกินข้าวอยู่บนเตียงเตาก็เอ่ยขัดจังหวะ “ตงจื่อ รีบมากินข้าวเร็วเข้า เดี๋ยวสายหน่อยคนในหมู่บ้านจะออกไปทำงานในนากันหมด” เรื่องงานต้องมาก่อน หลี่เซี่ยงตงกลับไปนั่งที่ ยกชามขึ้นซด ลุงเจิ้งส่งวอวอโถวร้อนๆ ให้เขาสองลูก แล้วหยิบส่วนของตัวเองมาสองลูกเหมือนกัน ตอนนี้เองหลี่เซี่ยงตงถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ใต้วอวอโถวสี่ลูกในชามใบใหญ่มีผักดองซ่อนอยู่ เขาว่าแล้วเชียว ถึงชีวิตชาวนาตอนนี้จะยังยากจนข้นแค้น แต่ก็ไม่น่าจะถึงขนาดกินข้าวเปล่าๆ ไม่มีกับข้าวสักอย่าง อาจเป็นเพราะมีแขกอย่างเขาอยู่ด้วย ป้าเจิ้งและลูกๆ อีกสามคนเลยไม่ได้เข้ามากินข้าวในห้อง ในนี้มีแค่เขากับลุงเจิ้ง ทั้งสองคนต่างก้มหน้าก้มตากินมื้อเช้าอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดคุย ลุงเจิ้งวางชามและตะเกียบลงก่อน แกหันไปเปิดตู้ไม้ปลายเตียง หยิบถุงผ้าใบเล็กที่เย็บจากเศษผ้าออกมา พอกลับมานั่งที่โต๊ะ แกก็เทเหรียญเงินในถุงทั้งหมดออกมาวางบนโต๊ะ “ตงจื่อ เอ็งช่วยดูหน่อยสิว่าเหรียญพวกนี้ขายได้กี่ตังค์” หลี่เซี่ยงตงยังไม่ดูเหรียญ แต่ถามกลับว่า “ลุงเจิ้ง ที่บ้านลุงร้อนเงินเหรอครับ?” ลุงเจิ้งยิ้ม “อีกสักสองปีเจ้าลูกชายคนรองก็ต้องแต่งงานแล้ว เฟอร์นิเจอร์ข้าวของเครื่องใช้ต้องเตรียมไว้ล่วงหน้า ยังไงก็ต้องใช้เงิน” ได้ยินเหตุผล หลี่เซี่ยงตงก็ไม่ถามเซ้าซี้อีก เขารีบซดโจ๊กข้าวโพดจนหมดเกลี้ยง วางชามลงแล้วหยิบเหรียญเงินบนโต๊ะมาส่องดูทีละเหรียญ มีทั้งหมดสิบเอ็ดเหรียญ เป็นเหรียญ ‘หยวนต้าโถว’ (เหรียญรูปหน้าหยวนซื่อไข่) ทั้งหมด ซึ่งเป็นรุ่นที่พบเห็นได้ทั่วไป “เหรียญละสามหยวนห้า (3.50) ผมรับซื้อหมดครับ” นี่เป็นราคาที่หลี่เซี่ยงตงไตร่ตรองมาดีแล้ว คราวก่อนอาเจ๋อสืบราคามาได้ที่สามหยวน ตอนนั้นอาเจ๋อใช้วิธีหลอกถามพ่อค้าว่ามีเหรียญเป็นร้อยจะขาย พ่อค้าถึงยอมบอกราคารับซื้อสูงสุดที่สามหยวนสาม (3.30) หลี่เซี่ยงตงบวกเพิ่มให้อีกสองเหมา (0.20) เพราะช่วงที่ผ่านมาลุงเจิ้งช่วยเหลือพวกเขาไว้เยอะ แถมเดี๋ยวลุงเจิ้งยังต้องพาเขาเดินสายรับซื้อตามบ้านอีก เขาเลยให้ราคาสูงพิเศษ “สามหยวนห้าเลยเรอะ?” ลุงเจิ้งแทบไม่เชื่อหูตัวเอง คราวก่อนที่หลี่เซี่ยงตงวานให้ช่วยกระจายข่าว ไม่ได้บอกราคารับซื้อที่แน่นอน ในฐานะคนกลาง ถ้าหลี่เซี่ยงตงกดราคาต่ำ แล้วชาวบ้านมารู้ทีหลังว่าโดนเอาเปรียบ แกคงมองหน้าคนในหมู่บ้านไม่ติด ดังนั้นแกเลยพาเพื่อนบ้านที่อยากขายเหรียญไปลองสืบราคากับพ่อค้าตลาดมืดในอำเภอมาแล้ว พ่อค้าพวกนั้นให้แค่เหรียญละสามหยวน ขาดตัว ไม่ยอมเพิ่มแม้แต่สตางค์แดงเดียว! หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “ลุงเจิ้ง ราคาสามหยวนห้านี่ผมให้ลุงคนเดียวนะครับ คนอื่นไม่ใช่ราคานี้”

“แล้วคนอื่นให้เท่าไหร่?”

“หยวนต้าโถวให้สามหยวนสามครับ ส่วนเหรียญแบบอื่นต้องดูของก่อนค่อยตีราคา”

“ตกลง!” ลุงเจิ้งพอใจกับราคานี้มาก ราคาที่หลี่เซี่ยงตงให้ชาวบ้านยังสูงกว่าพ่อค้าในอำเภอตั้งสามเหมา ทีนี้แกก็ไม่ต้องกลัวใครมานินทาลับหลังแล้ว “ลุงเจิ้ง สิบเอ็ดเหรียญ รวมเป็นเงินสามสิบแปดหยวนห้าเหมา (38.5) ลุงอยากได้เป็นเงินสด หรือเป็นตั๋วอาหารทั่วประเทศครับ?” พอบอกว่าจ่ายเป็นตั๋วอาหารทั่วประเทศได้ ลุงเจิ้งยิ่งตาโต! ตั๋วอาหารทั่วประเทศเอาไปขายแลกเงินได้ แต่มีเงินใช่ว่าจะหาซื้อตั๋วอาหารทั่วประเทศได้ง่ายๆ “ลุงเอาตั๋วอาหาร แต่ตงจื่อ... เอ็งคิดราคาลุงแค่สามหยวนสามเท่าคนอื่นเถอะ ลุงไม่อยากเอาเปรียบเอ็ง”

“คนกันเองอย่าพูดเรื่องนี้เลยครับ ผมให้เท่าไหร่ลุงก็รับไว้เถอะ สบายใจได้” หลี่เซี่ยงตงนับตั๋วอาหารทั่วประเทศมูลค่าเทียบเท่าเงินสามสิบแปดหยวนห้าเหมาออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วยัดใส่มือลุงเจิ้ง “ตงจื่อ เอ็งเอาคืนไปบ้างเถอะ”