บทที่ 283 ภาพวาด

หลี่เซี่ยงตงกับลุงเจิ้งหยุดฝีเท้าที่หน้าประตูบ้านหลังหนึ่ง กำแพงดินของบ้านนี้ไม่สูงนัก หลี่เซี่ยงตงไม่ต้องเขย่งก็มองเห็นสภาพภายในลานบ้านได้ชัดเจน “พี่รอง~!” ลุงเจิ้งตะโกนเรียกเข้าไปข้างใน แล้วผลักประตูเดินนำเข้าหลี่เซี่ยงตงเข้าไป ชายวัยกลางคนถือชามข้าวเดินออกมาจากตัวบ้าน เขาเป็นญาติพี่น้องตระกูลเดียวกับลุงเจิ้ง และเป็นหนึ่งในคนที่ตามลุงเจิ้งไปสืบราคาเหรียญเงินในอำเภอเมื่อคราวก่อน ลุงเจิ้งผายมือมาทางหลี่เซี่ยงตง แนะนำให้ญาติรู้จัก “พี่รอง นี่ไงคนที่ผมเคยบอกว่าจะมารับซื้อเหรียญเงินในหมู่บ้านเรา ที่บ้านพี่บอกว่าจะขายไม่ใช่เหรอ? รีบไปหยิบออกมาเถอะ” หลี่เซี่ยงตงยิ้มทักทาย ชายคนนั้นยิ้มตอบกลับมาอย่างฝืนๆ “พ่อหนุ่ม รอเดี๋ยวหนึ่งนะ ลุงขอคุยกับน้องชายแป๊บเดียว” พูดจบก็ดึงแขนลุงเจิ้ง ลากไปคุยกันที่มุมกำแพงอีกฝั่ง ลุงเจิ้งหันกลับมามองหลี่เซี่ยงตงที่ยืนอยู่ไม่ไกล แล้วถามขึ้น “มีอะไรเหรอพี่รอง? มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ” ชายวัยกลางคนกระซิบเสียงเบา “เหรียญเงินที่บ้าน... ข้าไม่ขายแล้ว” ลุงเจิ้งงง “ทำไมล่ะ? ก็ไหนตกลงกันดิบดีแล้วไม่ใช่เหรอ?” ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสารภาพ “ขายไม่ได้แล้ว ข้าขายไปหมดแล้ว”

“ขายไปแล้ว?” ลุงเจิ้งได้ยินคำตอบของญาติผู้พี่ เสียงก็เผลอดังขึ้นด้วยความตกใจ “เอ็งจะตะโกนทำไมวะ?” ชายคนนั้นเห็นลุงเจิ้งทำท่าร้อนรน ก็ทำหน้าไม่ยี่หระ ของของเขา เขาจะขายให้ใครก็สิทธิ์ของเขา ที่เขาไม่พูดต่อหน้าหลี่เซี่ยงตงตรงๆ ก็ถือว่าไว้หน้าญาติผู้น้องคนนี้มากแล้ว “พี่รอง พี่เอาไปขายให้พ่อค้าในอำเภอแล้วใช่ไหม?” พอลุงเจิ้งเห็นพี่ชายพยักหน้า ก็โมโหจนควันออกหู “เราตกลงกันแล้วไง ว่าให้รอดูราคาก่อน แล้วทำไมพี่ถึงชิงขายตัดหน้าไปแบบนี้ล่ะ?!”

“ก็พ่อค้าในอำเภอมันให้ราคาไม่เลวนี่หว่า ตั้งเหรียญละสามหยวน เมื่อก่อนราคานี้ฝันยังไม่กล้าฝันเลย” ลุงเจิ้งฟังแล้วก็รู้สึกว่าพี่ชายพูดมีเหตุผล แต่ก็ไม่มีเหตุผลในเวลาเดียวกัน ที่ว่ามีเหตุผลคือ สองปีก่อนรัฐบาลรับซื้อเหรียญเงินแค่เหรียญละหนึ่งหยวนกว่าๆ ถึงตอนนี้จะขึ้นราคามาบ้าง แต่ก็ยังห่างไกลจากราคาตลาดมืดสามหยวนอยู่มากโข แต่ที่ว่าไม่มีเหตุผลคือ พวกเขาตกลงกันแล้วว่าถ้าหลี่เซี่ยงตงให้ราคาต่ำกว่าก็ค่อยไม่ขาย พ่อค้าในอำเภอมันก็ไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย ลุงเจิ้งมองหน้าญาติผู้พี่คนนี้แล้วก็ได้แต่ถอนใจ... ช่างมองการณ์ใกล้ (สายตาสั้น) เสียจริงๆ! ชายคนนั้นเห็นสีหน้าลุงเจิ้งไม่สู้ดี ก็เริ่มสังหรณ์ใจ รีบถาม “พ่อหนุ่มที่เอ็งพามา ให้ราคาดีกว่าพ่อค้าในอำเภอเรอะ?” ลุงเจิ้งพยักหน้าอย่างเสียดายแทน “หยวนต้าโถวหนึ่งเหรียญ ให้ราคาสามหยวนสาม (3.3)”

“สามหยวนสาม?!” ชายคนนั้นตื่นเต้นจนมือไม้สั่น โจ๊กข้าวโพดในชามกระฉอกหกเลอะเทอะ เขาเพิ่งขายเหรียญเงินที่บ้านไปยี่สิบกว่าเหรียญในราคาสามหยวนถ้วน ขาดทุนเหรียญละสามเหมา รวมแล้วขาดทุนย่อยยับไปตั้งหกหยวนกว่า! เขาทำงานในนาแทบตาย อาบเหงื่อต่างน้ำทั้งเดือน ยังได้เงินไม่ถึงหกหยวนเลย! “พี่รอง กินข้าวต่อเถอะ ผมไปบ้านอื่นก่อน” ลุงเจิ้งมองญาติผู้พี่ที่ยืนตะลึงตัวแข็งทื่อ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วกวักมือเรียกหลี่เซี่ยงตงที่กำลังยืนใจลอย ทั้งสองเดินออกจากลานบ้านไป ลุงเจิ้งมองหลี่เซี่ยงตงที่เดินอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างเก้อเขิน “ตงจื่อ เมื่อกี้ที่คุยกัน เอ็งคงได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงได้ยินเต็มสองหู เมื่อกี้สองพี่น้องคุยกันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่อยากได้ยินก็ต้องได้ยิน “ลุงเจิ้งครับ เรื่องที่ลุงแอบไปสืบราคาในอำเภอก่อน ผมเข้าใจนะ ลุงเป็นคนกลางคอยประสานงานระหว่างผมกับชาวบ้าน ก็ต้องทำให้รอบคอบ ผมเป็นขาจร จะตบก้นหนีเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ลุงอยู่ที่นี่ บ้านลุงอยู่นี่ หนีไปไหนไม่ได้” ลุงเจิ้งยิ้มออก “เอ็งเข้าใจลุงก็ดีแล้ว ลุงอยากช่วยเอ็ง แต่ก็ไม่อยากให้ชาวบ้านเสียเปรียบ ไม่งั้นชาวบ้านคงรุมด่าลุงจมน้ำลายตายแน่” นี่คือเหตุผลที่หลี่เซี่ยงตงยอมให้ราคาสามหยวนสาม เขาอมกำไรน้อยลงหน่อย ให้ราคาเทียบเท่าเพดานราคาของพ่อค้าในอำเภอ เขาไม่อยากให้ลุงเจิ้งที่อุตส่าห์มาช่วยงาน ต้องมาโดนชาวบ้านครหาลับหลังเพราะส่วนต่างแค่ไม่กี่เหมา พี่น้องทั่วสารทิศต่างรู้ดี เขา... หลี่เซี่ยงตงคนนี้ นอกจากจะเป็นคนซื่อสัตย์แล้ว กับเพื่อนฝูงเขายังจริงใจ ถึงไหนถึงกัน! หลี่เซี่ยงตงเดินตามลุงเจิ้งไปบ้านหลังถัดไป พอเจ้าของบ้านรู้ว่าหลี่เซี่ยงตงมารับซื้อเหรียญเงิน โดยเฉพาะเมื่อได้ยินราคาสามหยวนสาม ก็ต้อนรับขับสู้ด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ หัวหน้าครอบครัวบ้านนี้เป็นชายชรา หน้าตายิ้มแย้ม เชิญหลี่เซี่ยงตงนั่ง แล้วสั่งลูกสะใภ้ให้รีบไปรินน้ำมาต้อนรับ หลี่เซี่ยงตงยิ้มปฏิเสธ “คุณลุงครับ น้ำไม่ต้องหรอกครับ รบกวนเอาของออกมาให้ผมดูเลยดีกว่า”

“เอ้อ?” ชายชราหันไปมองลุงเจิ้ง ลุงเจิ้งช่วยอธิบาย “อาหก รีบหน่อยเถอะ ยังต้องไปอีกหลายบ้าน เดี๋ยวชาวบ้านจะออกไปทำงานกันหมด” พอได้ยินแบบนั้น ชายชราก็เลิกคะยั้นคะยอให้ดื่มน้ำ หันกลับไปเปิดตู้ปลายเตียง หยิบเหรียญเงินออกมาเก้าเหรียญ หลี่เซี่ยงตงตรวจสอบทีละเหรียญ แล้วหยิบเหรียญหนึ่งที่มีรูปเรือใบขึ้นมา “คุณลุงครับ เหรียญนี้ผมให้สามหยวน ส่วนเหรียญอื่นสามหยวนสามครับ” ชายชราสงสัย “ทำไมเหรียญนี้ถึงได้น้อยกว่าตั้งสามเหมาล่ะ?” หลี่เซี่ยงตงอธิบายอย่างใจเย็น “เหรียญนี้เรียกว่า ‘ฉวนหยาง’ (เหรียญเรือใบ) ครับ ปริมาณเงินในเหรียญนี้มันน้อยกว่าเหรียญหยวนต้าโถว” กลัวชายชราไม่เข้าใจ เขาเลยอธิบายภาษาชาวบ้าน “คุณลุงครับ คืออย่างนี้ครับ ที่เราเรียกว่าเหรียญเงิน เพราะมันมีเนื้อเงินผสมอยู่ เหรียญในมือผมนี้มีรูปเรือ เลยเรียกว่าเหรียญเรือใบ”