บทที่ 284 เบิกฤกษ์

ภาพวาด สตรีสวมดอกไม้ ของโจวฝาง จิตรกรสมัยราชวงศ์ถัง!? ถึงชาติที่แล้วหลี่เซี่ยงตงจะเรียนมาไม่ลึกซึ้ง แต่เขาก็รู้ว่าภาพนี้เป็นที่ยอมรับกันทั่วโลกว่าเป็นภาพวาดสตรีสมัยราชวงศ์ถังเพียงฉบับเดียวที่หลงเหลืออยู่ในจีน! ในสมัยเฉียนหลงฮ่องเต้ ภาพนี้ถูกเก็บเข้าวังหลวงราชวงศ์ชิง ต่อมาจักรพรรดิองค์สุดท้าย (ปูยี) นำติดตัวไปภาคอีสาน (ตงเป่ย) จนกระทั่งปี 1945 กองทัพประชาธิปไตยร่วมแห่งตะวันออกเฉียงเหนือยึดมาได้ และส่งมอบให้พิพิธภัณฑ์ตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์มณฑลเหลียวหนิง แล้วทำไมภาพนี้ถึงมาโผล่ในหมู่บ้านเล็กๆ ของมณฑลซานตง (หลู่เซิ่ง) ได้ล่ะ? หลี่เซี่ยงตงตรงดิ่งไปที่ผนัง เพ่งมองภาพวาดอย่างละเอียด ไม่มีทางเป็นของจริงแน่นอน แต่แกนภาพเป็นของเก่า ผ้าไหมก็เป็นของเก่า หลี่เซี่ยงตงฟันธงว่าภาพตรงหน้าคือ ของเลียนแบบโบราณ ที่ทำขึ้นในยุคหลัง แต่จะเป็นสมัยไหน หรือใครเป็นคนวาดเลียนแบบ เขาดูไม่ออก “ตงจื่อ” หลี่เซี่ยงตงหันไปหาลุงเจิ้ง “มีอะไรครับลุง?” ลุงเจิ้งถอนหายใจ “เหรียญเงินบ้านนี้ขายให้พ่อค้าในอำเภอไปตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้ว เราไปบ้านอื่นเถอะ” เจ้าบ้านหลังนี้รุ่นราวน้อยกว่าลุงเจิ้ง ชื่อว่า ‘สือโถว’ (หิน) ตอนนี้สือโถวรู้ตัวแล้วว่าขายเหรียญขาดทุนไป เลยได้แต่นั่งกอดเข่าถอนหายใจเฮือกๆ อยู่บนเตียงเตา พอได้ยินลุงเจิ้งบอกจะไป เขาก็นั่งนิ่งไม่ลุกมาส่ง “ลุง ฉันไม่เดินไปส่งนะ” ลุงเจิ้งไม่พูดอะไร แกเองก็เริ่มเคืองเพื่อนบ้านใจร้อนพวกนี้เหมือนกัน รออีกไม่กี่วันก็ไม่ได้ ดันรีบเอาไปขายถูกๆ แค่สามหยวน ส่วนหลี่เซี่ยงตง ตอนนี้จิตใจจดจ่ออยู่กับภาพบนผนัง ยุคนี้คนรู้เรื่องของเก่าน้อยมาก ไม่งั้นร้านรับซื้อของเก่าในอำเภอคงกวาดไปหมดแล้ว ของที่กินไม่ได้อย่างภาพวาดโบราณ ถ้าขายได้สักหยวนแปดเหมาป่านนี้คงไม่เหลือ หรือต่อให้ร้านรับซื้อให้ราคาต่ำจนไม่อยากขาย ก็คงไม่เอามาแขวนหราอยู่บนกำแพงแบบนี้แน่ จากสองข้อนี้ หลี่เซี่ยงตงมั่นใจว่าสือโถวที่นั่งหน้าเศร้าอยู่บนเตียง ดูไม่ออกหรอกว่าภาพบนผนังบ้านตัวเองมีค่าแค่ไหน เขาไม่อ้อมค้อม ชี้ไปที่ภาพบนผนังแล้วถามตรงๆ “ผมชอบภาพนี้ ขายไหม?” สือโถวที่กำลังหน้ามุ่ย พอได้ยินคำถามก็ตาเป็นประกาย อารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น เงินที่ขาดทุนไปจากการขายเหรียญ ได้คืนมาทางนี้ก็ได้นี่หว่า? ตอนนี้ในสายตาสือโถว หลี่เซี่ยงตงคือเศรษฐีหน้าโง่จากเมืองหลวง เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าหมอนี่มาจากปักกิ่งจริงหรือเปล่า ทำไมถึงตาต่ำมาอยากได้ภาพปีใหม่ เก่าๆ ขาดๆ ของบ้านเขา “ขาย! ถ้าให้ราคาดีฉันก็ขาย!”

“งั้นคุณให้ระ...” หลี่เซี่ยงตงยังพูดไม่ทันจบ ลุงเจิ้งก็คว้าแขนเขาลากถูลู่ถูกังเดินออกไปนอกห้อง “ตงจื่อ! ที่ปักกิ่งมีภาพปีใหม่สวยๆ ตั้งเยอะแยะ ภาพบ้านนี้มันทั้งเกาทั้ง...” สือโถวที่เดินตามออกมาได้ยินเข้าก็ไม่พอใจ หน้าบึ้งตึงสวนกลับทันที “ภาพปีใหม่บ้านฉันมันทำไม? ออกจะสวย! ภาพนี้สมัยพ่อฉันไปแบ่งสมบัติเจ้าที่ดิน พ่อฉันขโมย... เอ้ย... เข้าไปแย่ง มาจากมือคนอื่นเป็นคนแรกเชียวนะ!”

“ลุงเจิ้ง สหายจากปักกิ่งเขาอยากได้ภาพบ้านฉัน ลุงจะลากเขาหนีทำไม? ฉันอุตส่าห์เคารพนับถือลุงมาตลอด ลุงทำแบบนี้ได้ไง?!” ลุงเจิ้งโดนเด็กคราวลูกด่าจนหน้าแดง “สือโถว ลุงไม่ได้หมายความแบบนั้น ลุงแค่...”

“ลุงเจิ้งครับ” หลี่เซี่ยงตงยิ้มขัดจังหวะ หันไปหาสือโถวที่ยืนอยู่หน้าประตู “พี่สือโถว อย่าโกรธลุงเจิ้งเลยครับ แกไม่รู้ว่าผมมีงานอดิเรกชอบสะสมภาพปีใหม่ของแต่ละท้องถิ่น” สือโถวยิ้มออก “ถ้าอย่างนั้น สหายยังจะเอาภาพในห้องฉันอยู่ไหม?”

“เอาสิครับ” หลี่เซี่ยงตงรู้สึกได้ว่าลุงเจิ้งแอบกระตุกชายเสื้อเขาอยู่ยิกๆ แต่เขาแกล้งทำมึน เดินตามสือโถวกลับเข้าไปในห้อง ลุงเจิ้งไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนเมืองหลวงอย่างหลี่เซี่ยงตงจะเอาภาพเก่าๆ ไปทำไม แถมดูทรงแล้วยอมจ่ายตังค์ด้วย แกกระทืบเท้าอย่างขัดใจแล้วรีบเดินตามเข้าไป พอเข้าห้อง หลี่เซี่ยงตงก็เปิดประเด็น “พี่สือโถว บอกราคามาเลย ถ้าเหมาะสมผมจ่ายสดตอนนี้เลย”