บทที่ 285 หยิบเอาตามสบายเลย

“พี่สือโถว รับเงินห้าหยวนนี่ไว้ด้วยเถอะ รอพ่อพี่กลับมาจากอนามัยแล้ว เอาไปซื้อของดีๆ มาบำรุงท่านหน่อย” เงินจำนวนนี้หลี่เซี่ยงตงเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนเดินออกมาจากห้องแล้ว กะว่าถ้าสือโถวเอาภาพออกมาให้ เขาจะให้เงินเพิ่มอีกห้าหยวน ถือซะว่าเขาจ่ายสิบหยวนเพื่อซื้อภาพวาดโบราณสักภาพ ห้าหยวนแรกเป็นค่ายา ห้าหยวนหลังเป็นค่าบำรุงร่างกาย ถือว่าจบสิ้นกระบวนการ ‘เก็บตกของดี’ จากบ้านสือโถวอย่างหมดจด ไร้ซึ่งหนี้เวรกรรมต่อกัน คนที่เกิดใหม่มาแล้วรอบหนึ่งอย่างเขา ค่อนข้างจะเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่บ้าง แต่ถ้าสือโถวไม่ออกมาส่งภาพ... ถึงโอกาสจะน้อยเพราะมีลุงเจิ้งอยู่ด้วย แต่ถ้าเกิดขึ้นจริง เขาก็จะถือว่าเงินห้าหยวนแรกนั้นทำบุญสะเดาะเคราะห์ให้ตระกูลหลี่ไป โชคดีที่ผลลัพธ์เป็นไปตามคาด ภาพวาด สตรีสวมดอกไม้ ที่ไม่รู้ยุคสมัยและชื่อคนวาด ตกมาอยู่ในมือเขาเรียบร้อย ยุคสมัยนี้ ใช้เงินสิบหยวนแลกกับภาพวาดโบราณที่ดูไม่ออกว่าเป็นของแท้หรือเทียม ก็ถือว่าให้ราคาไม่น้อยแล้ว จริงๆ หลี่เซี่ยงตงก็กำลังพนันอยู่เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่ของเลียนแบบโดยจิตรกรมีชื่อ เขาก็แค่กำไรนิดหน่อย แต่ถ้าเป็นของจิตรกรดัง... งานนี้กำไรเละ! “ลุงเจิ้ง... เอาไงดี?” สือโถวอยากได้เงินใจจะขาด แต่ก็ไม่กล้ารับไว้ทันที หันไปขอความเห็นจากลุงเจิ้งที่เดินตามออกมา ลุงเจิ้งเห็นหลี่เซี่ยงตงพยักหน้ายิ้มๆ ในใจแกก็รู้สึกปั่นป่วนบอกไม่ถูก ตั้งแต่วันแรกที่รับหมั่นโถวแป้งขาวจากมือหลี่เซี่ยงตง แกก็รู้แล้วว่าพ่อหนุ่มจากปักกิ่งคนนี้จิตใจดีงาม แต่ครั้งนี้แกรู้สึกว่าหลี่เซี่ยงตงให้มากเกินไปหน่อย ทว่าในเมื่อเจ้าตัวเต็มใจให้ และบ้านสือโถวก็จำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ แกก็ไม่อยากขัดศรัทธา “สือโถว รับไว้เถอะ รอพ่อเอ็งกลับจากอนามัยตำบล เอาเงินห้าหยวนนี่ไปซื้อแป้งสาลีให้แกกินนะ” สือโถวขอบตาแดงก่ำ ตอบรับเสียงเครือ “ครับ”

“ไปกันเถอะครับลุงเจิ้ง” หลี่เซี่ยงตงแพ้ฉากซึ้งกินใจแบบนี้ เขาเก็บม้วนภาพใส่กระเป๋าสะพายอย่างทะนุถนอม แล้วไพล่มือเดินออกจากลานบ้าน “สหาย~”

“หือ?” หลี่เซี่ยงตงที่เดินถึงประตูรั้ว หันกลับมามองสือโถวที่ตะโกนเรียก “สหายช่วยบอกชื่อแซ่ให้ฉันรู้หน่อยได้ไหม?” หลี่เซี่ยงตงถามอย่างระแวง “จะเอาไปทำไม?”

“ฉันจะเอาไม้มาแกะสลักป้ายชื่อสหาย ต่อไปทุกเทศกาลตรุษสารท ฉันจะจุดธูปดอกแรกบูชาให้...” คำพูดของสือโถวทำเอาฟ้าถล่มดินทลาย หลี่เซี่ยงตงขนลุกซู่ไปทั้งตัว! “สือโถว! ถ้ามือคันนักก็ไปแกะชื่อตัวเองบูชาไป๊! ลุงเจิ้งครับ ยังยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบไปกันเถอะครับ!” หลี่เซี่ยงตงโกยแน่บหนีออกจากบ้านแทบไม่ทัน! ลุงเจิ้งมองสือโถวที่ยืนงงอยู่ข้างๆ แล้วนึกในใจ มิน่าล่ะพ่อเอ็งถึงตั้งชื่อให้ว่าสือโถว (หิน) หัวทึบชิบหาย! สมองกลวงจริงๆ! ...

นอกจากญาติผู้พี่ของลุงเจิ้งที่ทนแรงยั่วยวนของราคาสามหยวนไม่ไหว และสือโถวที่ขายเหรียญไปรักษาพ่อแล้ว บ้านอื่นๆ ที่ลุงเจิ้งพาหลี่เซี่ยงตงไปเคาะประตู ต่างก็มีเหรียญเงินเก็บไว้ ตั้งแต่ห้าหกเหรียญไปจนถึงยี่สิบกว่าเหรียญ ทั้งหมดถูกหลี่เซี่ยงตงกวาดเรียบ ทุกคนพอใจกับราคากันถ้วนหน้า ก็หลี่เซี่ยงตงให้ราคาสูงขนาดนี้ ใครไม่ดีใจก็บ้าแล้ว! แก๊ง~ แก๊ง~ เสียงเคาะระฆังเหล็กดังแว่วมา หลี่เซี่ยงตงถามขึ้น “ลุงเจิ้ง เสียงนี้เรียกคนไปทำงานในนาใช่ไหมครับ?” ลุงเจิ้งเห็นเขาขมวดคิ้ว ก็ยิ้มปลอบ “ตงจื่อ ไม่ต้องห่วง ลุงมีวิธี” วิธีที่ว่าก็คือ ให้หลี่เซี่ยงตงรออยู่ในหมู่บ้าน ส่วนลุงเจิ้งจะแอบไปตามคนในที่ทำงานกลับมาทีละคน ขั้นตอนการซื้อขายเหรียญเงินใช้เวลาไม่นาน ต่อให้คนจดแต้มจับได้ ก็อ้างว่าปวดท้องกลับมาเข้าส้วม แค่อู้งานนิดหน่อย คนบ้านเดียวกันไม่มีใครใจร้ายไล่บี้เอาเป็นเอาตายหรอก หลี่เซี่ยงตงกับลุงเจิ้งร่วมมือกันแบบนี้ จนเก็บเหรียญจากชาวบ้านได้อีกสิบกว่าราย แต่คำว่า ‘หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง’ นั้นจริงเสมอ ชาวบ้านที่ขายเหรียญได้เงินเป็นกอบเป็นกำ เดินหน้าบานกลับไปทำงานจนคนอื่นผิดสังเกต พอโดนซักไซ้ก็หลุดปากออกมา จากนั้นเหตุการณ์ก็บานปลาย ลุงเจิ้งตั้งใจไปตามแค่นาย ก. แต่ขากลับดันมีนาย ข. กับนาย ค. เดินตามก้นมาด้วย หนึ่งบอกสอง สองบอกสาม เหมือนแหย่รังแตน ใครที่มีเหรียญเงินซ่อนไว้ พอรู้ข่าวก็หาข้ออ้างสารพัดแอบหนีงานกลับบ้านกันวุ่นวาย เวลาล่วงเลยมาถึงสิบโมงครึ่ง หลี่เซี่ยงตงที่วุ่นมาพักใหญ่ หลบมุมนั่งพักในที่ลับตาคน เขาเปิดกระเป๋าสะพายเช็คของ เหรียญเงินถูกห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าที่เตรียมมา ห่อละหนึ่งร้อยเหรียญ ชาวบ้านเกือบสี่สิบครัวเรือน ขายเหรียญให้เขารวมแล้วกว่าห้าร้อยเหรียญ เขานั่งยิ้มกริ่มอยู่คนเดียวสักพัก ก็เห็นลุงเจิ้งเดินกลับมา พร้อมกับชายวัยกลางคนสองคนเดินไพล่มือตามมาด้วย ท่าทางวางมาดแบบนี้ ดูยังไงก็ระดับ ‘เจ้าหน้าที่’ (ผู้นำหมู่บ้าน) ชัดๆ ยังดีที่ใบหน้าของทั้งคู่เปื้อนยิ้ม ไม่อย่างนั้นหลี่เซี่ยงตงคงคว้ากระเป๋าวิ่งป่าราบไปแล้ว “ตงจื่อ” ลุงเจิ้งเดินเข้ามาแนะนำสั้นๆ ว่าสองคนนี้เป็นเจ้าหน้าที่ในหมู่บ้าน “สวัสดีครับ สวัสดีครับ” หลี่เซี่ยงตงรีบล้วงบุหรี่ต้าเฉียนเหมินส่งให้ “ท่านผู้นำทั้งสองมีคำชี้แนะอะไรเหรอครับ?” ทั้งสองคนรับบุหรี่ไปสูบ ยิ้มให้แต่ไม่พูดอะไร ลุงเจิ้งดึงหลี่เซี่ยงตงไปกระซิบข้างๆ “ตงจื่อ สองคนนี้เขาก็อยากจะแลกเงินเหมือนกัน” หลี่เซี่ยงตงร้องอ๋อในใจ... ท่านผู้นำก็ถังแตกเป็นเหมือนกันนี่หว่า ที่พวกเขาไม่พูดเอง อาจจะเพราะวางฟอร์ม หรือไม่ก็กลัวเสียภาพพจน์ เรื่องแบบนี้ทำได้แต่พูดไม่ได้ มิน่าล่ะลุงเจิ้งถึงแนะนำแค่ว่าเป็นเจ้าหน้าที่หมู่บ้าน ไม่บอกตำแหน่งหรือชื่อแซ่ เป็นผู้นำก็ต้องระวังตัว จะมาแอบขายเหรียญเหมือนชาวบ้านตาดำๆ ก็ต้องรอบคอบหน่อย แต่ในเมื่อลูกค้ามาถึงที่แล้ว เขาจะทำไงได้? ก็ต้องรับซื้อสิครับ! หลี่เซี่ยงตงหิ้วกระเป๋าสะพายที่เริ่มหนักอึ้ง เดินตามหลังลุงเจิ้งและท่านผู้นำทั้งสองไปตามทางเดินในหมู่บ้าน เหรียญในกระเป๋าเยอะเกินไป สายสะพายเริ่มรับน้ำหนักไม่ไหว เขาเลยต้องใช้มือหิ้วช่วย หลังจากไปเยือนบ้านท่านผู้นำนิรนามทั้งสอง ได้เหรียญมาเพิ่มอีกเกือบร้อยเหรียญ ภารกิจวันนี้ของหลี่เซี่ยงตงก็ถือว่าสำเร็จไปครึ่งหนึ่ง ของในกระเป๋ามันล่อตาล่อใจเกินไป ลุงเจิ้งกลัวว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางกลับบ้านพักรับรอง เลยอาสาเดินไปส่ง ระหว่างทางเดินออกจากหมู่บ้าน ลุงเจิ้งเหลือบเห็นม้วนภาพวาดที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าสะพาย จึงถามขึ้น “ตงจื่อ เอ็งชอบสะสมภาพปีใหม่พวกนี้จริงๆ เหรอ?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าหนักแน่น “ชอบจริงๆ ครับ!”