บทที่ 286 ภาพปีใหม่ของจริง

คำโกหกพกลมที่หลี่เซี่ยงตงปั้นแต่งขึ้น ลุงเจิ้งดันเชื่อเป็นตุเป็นตะ แกขนภาพปีใหม่จากที่บ้านมาห้าใบ ยัดใส่มือหลี่เซี่ยงตงทั้งหมด สามใบแรกเก่าจนกระดาษเหลืองกรอบ มีรอยฉีกขาดบ้าง ชื่อภาพคือ ท่านเลขาฯ เรียนงานฝีมือ, โฉมใหม่ลู่เป่ย, และ สิริมงคลมาเยือน ส่วนอีกสองใบสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ คือ ฉันพาย่าไปโรงเรียนภาคค่ำ และ สาวๆ ซานตงเรียนดำนา ใบหนึ่งวาดภาพเด็กหญิงสวมเสื้อกันฝนจุดตะเกียงม้า นำทางคุณย่าที่ถือร่มและหนังสือเรียนไปโรงเรียนภาคค่ำ อีกใบวาดภาพบรรยากาศคึกคักของกลุ่มสตรีสิบกว่าคนกำลังช่วยกันหิ้วและแบกกล้าข้าวลงไปปักดำในนา ภาพปีใหม่ทั้งห้าใบนี้สะท้อนเอกลักษณ์ของยุคสมัยได้อย่างชัดเจน แม้ในอีกหลายสิบปีข้างหน้ามูลค่าทางเศรษฐกิจอาจไม่สูงนัก แต่ในแง่ของสุนทรียศาสตร์แห่งยุคสมัยและคุณค่าทางจิตใจ ก็นับว่าน่าสะสมไม่น้อย หลี่เซี่ยงตงขอบคุณลุงเจิ้งอย่างจริงใจ ภาพวาดราคาไม่เท่าไหร่ แต่น้ำใจคนให้นั้นประเมินค่าไม่ได้ เขาตั้งใจจะนำกลับปักกิ่งไปเก็บรักษาอย่างดี รอให้ลูกหลานเหลนโหลนโตขึ้น เขาจะได้เอาภาพพวกนี้ออกมาเล่าเรื่องราวในอดีตให้เด็กๆ ฟัง “ขอบอกขอบใจอะไรกัน ไม่ใช่ของมีราคาค่างวดอะไร ก็แค่ภาพปีใหม่ธรรมดาๆ” ลุงเจิ้งพูดพลางล้วงตั๋วอาหารใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “ลุงลืมบอกไป ตั๋วอาหารใบนี้จวนจื่อเจออยู่ใต้ชามข้าว เอ็งเป็นคนวางไว้ใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม ดันมือลุงเจิ้งกลับไป “ตั๋วอาหารลุงเก็บไว้เถอะครับ ส่วนภาพปีใหม่ผมขอรับไว้” ลุงเจิ้งเห็นสีหน้าจริงจังและท่าทางที่ปฏิเสธไม่ได้ของชายหนุ่ม ก็ไม่พูดอะไรมาก เก็บตั๋วอาหารใส่กระเป๋าตามเดิม ทั้งสองเดินคุยสัพเพเหระกันมาตลอดทาง จนมาถึงหน้าประตูบ้านพักรับรอง หลี่เซี่ยงตงยืนรอส่งจนลุงเจิ้งเดินลับตาไป แล้วค่อยหันหลังเดินเข้าประตูรั้ว เขาไม่ได้ตรงกลับห้องตัวเอง แต่เดินเลี้ยวไปที่หน้าห้องพักของข่งต้านี ต้องขอบคุณความคลั่งรักของโหวซาน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รู้ว่าข่งต้านีพักอยู่ห้องไหน “สหายข่งต้านี~ สหายข่งต้านี~” ในบ้านพักรับรอง นอกจากหัวหน้าเกาซินหมินแล้ว คนอื่นไม่มีสิทธิ์พักห้องเดี่ยว ห้องที่ข่งต้านีพักอยู่ก็มีเพื่อนร่วมงานหญิงคนอื่นอยู่ด้วย ด้วยความไม่สะดวก เธอจึงไม่มาเปิดประตู แต่ดึงผ้าม่านหน้าต่างเปิดออกเล็กน้อย หน้าต่างถูกผลักออกครึ่งหนึ่ง เธอชะโงกหน้าออกมามองหลี่เซี่ยงตงด้วยความสงสัย คิ้วขมวดมุ่น “สหายหลี่เซี่ยงตง? คุณ...”

“ชู่ว” หลี่เซี่ยงตงยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากทำท่าจุ๊ปาก เขารู้ว่าเธอจะถามอะไร ก็เรื่องที่ว่าทำไมเขาไม่ไปจับจิ้งหรีดกับพวกโหวซานนั่นแหละ “ผมมีเรื่องอยากรบกวนให้ช่วยหน่อย คุณออกมาข้างนอกแป๊บหนึ่งได้ไหม?”

“ได้ รอเดี๋ยว” หน้าต่างปิดลง ผ้าม่านถูกรูดปิด พรึ่บ หลี่เซี่ยงตงถอยหลังออกมาสองก้าว หันหน้าไปทางกำแพงด้านทิศใต้ ในห้องมีแต่ผู้หญิง เขามายืนจ้องหน้าต่างห้องผู้หญิงมันไม่งาม ยุคสมัยที่คำครหาฆ่าคนได้แบบนี้ ต้องระวังตัวและวางตัวให้เหมาะสมเสมอ ยืนรออยู่สองนาที ข่งต้านีก็เปิดประตูเดินออกมา “มีเรื่องอะไรว่ามาสิ”

“ขยับไปคุยตรงโน้นหน่อยไหม?” หลี่เซี่ยงตงชี้ไปที่กลางลานบ้าน ทั้งสองมายืนประจันหน้ากันที่กลางลาน โดยเว้นระยะห่างไว้หนึ่งเมตรพอดีเป๊ะ ข่งต้านีไพล่มือ ยิ้มขำ “สหายหลี่เซี่ยงตง คุณนี่ระวังตัวเกินเหตุไปหรือเปล่า?” หลี่เซี่ยงตงกระแอมแก้เก้อ ไม่ตอบคำถาม ข่งต้านีเห็นดังนั้นก็พยายามกลั้นขำ ปรับสีหน้าให้จริงจัง “เอาล่ะ ว่าธุระของคุณมา แล้วสรุปทำไมวันนี้คุณไม่ไปจับจิ้งหรีด?”

“ผมมีธุระต้องทำเลยไม่ได้ไป เอ่อ... เดี๋ยวผมต้องออกไปข้างนอกอีกรอบ เลยอยากวานให้คุณช่วยเฝ้าของให้หน่อย”