บทที่ 287 ตาสว่างเลยสหาย!

ก๊อก ก๊อก~ ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะ ‘สองครั้งแล้วตามด้วยสามครั้ง’ ทำให้คนที่เดินมาเปิดประตูอดระแวดระวังตัวไม่ได้ เพราะคนในหมู่บ้านนี้ไม่เคยมีใครรักษามารยาทแบบนี้ ปกติมีแต่จะทุบประตูดัง ปัง ปัง ปัง แทบจะพังประตูบ้านเข้ามากันทั้งนั้น “คุณเป็นใคร?” ประตูเปิดแง้มออกครึ่งบาน หลี่เซี่ยงตงมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หลังประตู เขาจ้องมองเสื้อเชิ้ตผ้า ‘ตี๋เชวี่ยเหลียง’ (Dacron - ผ้าใยสังเคราะห์ยอดฮิต) บนตัวอีกฝ่าย “ในหมู่บ้านมีคนมารับซื้อเหรียญเงิน เรื่องเอิกเกริกขนาดนี้คุณน่าจะรู้แล้วใช่ไหมครับ?”

“คุณคือคนรับซื้อเหรียญเงินเหรอ? เชิญกลับไปเถอะ บ้านผมไม่มีหรอก” ชายหนุ่มทำท่าจะปิดประตู แต่หลี่เซี่ยงตงยกมือดันบานประตูไว้ แล้วรีบพูด “สหายเจ้าซินเซิง อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิครับ ฟังผมพูดสักสองประโยคก่อน ฟังจบแล้วคุณค่อยตัดสินใจอีกทีก็ได้” เจ้าซินเซิงชะงัก ไม่ได้ฝืนดันประตูปิดต่อ แต่ถามกลับ “คุณรู้ชื่อผมได้ยังไง? ใครบอกคุณ?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “คนในหมู่บ้านบอกมาสิครับ ผมไม่เพียงแต่รู้ชื่อจริงคุณนะ ผมยังรู้ด้วยว่าชื่อเล่นคุณคือ ‘เกินตั่งโจ่ว’ (เดินตามพรรค)” ได้ยินชื่อเล่นตัวเอง สีหน้าของเจ้าซินเซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ปู่ของเขาเป็นเจ้าที่ดิน พ่อของเขาเป็นลูกเจ้าที่ดิน ส่วนตัวเขาเป็นหลานเจ้าที่ดิน สถานะทางชนชั้นของครอบครัวเข้มข้นยิ่งกว่ากาแฟดำ ตอนเขาเกิด เพื่อแสดงจุดยืนว่าตัดขาดจากชนชั้นเจ้าที่ดินอย่างเด็ดขาด และกลับตัวกลับใจมาร่วมมือกับพี่น้องผู้ใช้แรงงาน พ่อเลยตั้งชื่อเขาว่า ‘ซินเซิง’ (ชีวิตใหม่) ต่อมา เพื่อเพิ่มเกราะป้องกันภัยให้อีกชั้น พ่อยังตั้งชื่อเล่นให้เขาว่า ‘เกินตั่งโจ่ว’ (เดินตามพรรค) อีกด้วย คนภายนอกพอรู้ชื่อเล่นนี้ ความรู้สึกแรกก็มักจะมองว่าเขาเป็นหลานเจ้าที่ดินที่พร้อมจะรับการขัดเกลาและให้ความร่วมมือกับทางการเป็นอย่างดี “มีอะไรจะพูดก็รีบพูดมา อย่าให้เสียเวลาทำกับข้าว บ่ายนี้ผมต้องไปทำงานในนาอีก” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “ผมได้ข่าวว่าคุณกำลังจะแต่งงาน จริงหรือเปล่าครับ?”

“จริง” คราวนี้เจ้าซินเซิงไม่แปลกใจเท่าไหร่ ขนาดชื่อเล่นยังรู้ เรื่องจะแต่งงานก็คงรู้ไม่ยาก หลี่เซี่ยงตงประสานมือคารวะ “ก่อนอื่นผมต้องขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ”

“ขอบคุณครับ เข้าเรื่องเถอะ” น้ำเสียงของเจ้าซินเซิงอ่อนลงมาก หลี่เซี่ยงตงเป็นคนไม่กี่คนที่มาร่วมยินดีกับเขา “เรื่องที่ผมจะพูดก็เรื่องนี้แหละครับ งานแต่งของคุณสองคนต้องล่าช้ามาเจ็ดแปดปีเพราะเรื่องสถานะทางครอบครัวของคุณ ตอนนี้กว่าจะฝ่าฟันอุปสรรคจนได้ครองคู่กัน คุณไม่คิดจะทำอะไรเพื่อผู้หญิงคนนั้นบ้างเหรอครับ?” เห็นเจ้าซินเซิงก้มหน้าครุ่นคิด หลี่เซี่ยงตงก็งัดบทพูดที่เตรียมมาระหว่างทางออกมาใช้ “เธอเป็นถึงลูกสาวเลขาธิการหมู่บ้าน ต่อให้ไม่ถึงขั้นแต่งกับคนใหญ่คนโต แต่จะหาแต่งกับคนฐานะมั่นคงสักคนก็คงไม่ยากใช่ไหมครับ? แต่เธอกลับยอมรอคุณมาจนป่านนี้โดยไม่ยอมแต่งงาน”

“ผมเดาว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคงต้องทนคำครหาและสายตาดูถูกจากคนรอบข้างมาไม่น้อย โบราณว่า ไม่กินหมั่นโถวแต่ขอให้ได้หน้า (ฆ่าได้หยามไม่ได้) เรื่องอื่นคุณอาจทำไม่ได้ แต่คุณต้องหาทางกู้หน้าคืนให้ผู้หญิงที่ยอมเสียสละเพื่อคุณขนาดนี้ไม่ใช่เหรอครับ?” เจ้าซินเซิงกำหมัดแน่น หน้าแดงก่ำ จ้องมองหลี่เซี่ยงตงเขม็ง “ขอบคุณที่เตือนสติครับ สหาย เชิญเข้ามาดื่มน้ำในบ้านก่อน” เขาเปิดประตูผายมือเชิญ หลี่เซี่ยงตงยิ้ม เดินเข้าไปตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ ทั้งสองเข้ามานั่งในห้องโถงเรือนหลัก เจ้าซินเซิงรินน้ำให้แขก “สหาย ผมรู้ว่าคุณมารับซื้อเหรียญเงิน ผมจะขายให้คุณจำนวนหนึ่ง ไม่เพื่ออะไรหรอก เพื่อคำพูดของคุณเมื่อกี้นี้แหละ” เจ้าซินเซิงทำท่าจะลุกไปหยิบของ หลี่เซี่ยงตงรีบทัก “งั้นคุณคงต้องขายให้ผมเยอะหน่อยนะ”