บทที่ 288 รีบๆ แต่งงานซะ

หลี่เซี่ยงตงเดินกลับบ้านพักรับรอง กระเป๋าสะพายที่เคยเบาหวิวตอนนี้หนักอึ้งจนต้องหิ้วด้วยมือ เจ้าซินเซิง (ชื่อเล่น 'เดินตามพรรค') พอได้ฟังคำแนะนำของเขา ก็ลองดีดลูกคิดคำนวณค่าใช้จ่ายงานแต่งคร่าวๆ แล้วตัดสินใจขนเหรียญเงินมาแลกกับเขาถึงห้าร้อยเหรียญ! จำนวนนี้เกือบจะเท่ากับยอดรวมที่เขาตระเวนรับซื้อจากชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเลยทีเดียว คำพูดของลุงเจิ้งที่ว่า ‘บ้านเจ้าที่ดินมักจะซ่อนเงินเก่ง’ นี่เชื่อถือได้จริงๆ! แต่เหรียญเงินที่เขารับซื้อมาจากชาวบ้านก็ไม่ได้มาจากสมบัติเจ้าที่ดินตอนแบ่งทรัพย์สินทั้งหมดหรอก ตั้งแต่ช่วงปลายยุคสาธารณรัฐ จนถึงช่วงแรกของการก่อตั้งประเทศ ชาวบ้านตาดำๆ ไม่ค่อยเชื่อถือธนบัตรกระดาษ ช่วยไม่ได้ ก็โดน ‘ธนบัตรทองคำ’ หลอกจนเข็ดขยาดกันหมดแล้ว! ชาวบ้านเลยมักจะเก็บสะสมเหรียญทองแดงหรือเหรียญเงินไว้กับตัวบ้างไม่มากก็น้อย ส่งต่อกันรุ่นสู่รุ่นจนตกมาถึงมือลูกหลานในปัจจุบัน หลี่เซี่ยงตงเดินตากแดดเปรี้ยงกลับมาถึงบ้านพักรับรอง ข่งต้านียังคงรักษาคำพูด นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องเขาไม่ไปไหน “ขอบคุณมากครับสหายข่งต้านี กลับไปพักผ่อนเถอะครับ” ข่งต้านีลุกขึ้นยิ้ม “พักผ่อนอะไรกัน จะเที่ยงแล้วต้องไปกินข้าวต่างหาก” พูดจบเธอก็สะบัดผมเดินจากไป หลี่เซี่ยงตงหิ้วเก้าอี้กลับเข้าห้อง วางกระเป๋าเก็บของเรียบร้อย เขาหยิบไม้กวาดออกมาหน้าห้อง กวาดเปลือกเมล็ดแตงโมที่ข่งต้านีคายทิ้งไว้เกลื่อนพื้นให้สะอาด จะได้ไม่โดนแม่บ้านของบ้านพักรับรองมาบ่นทีหลัง “พี่ตง~” เพิ่งกวาดพื้นเสร็จ โหวซานก็เดินถือกล่องข้าวเปล่าเข้ามาหาด้วยฝีเท้าเริงร่า “ทางโน้นเรียบร้อยดีไหม?”

“เรียบร้อยดีครับพี่ตง พี่ไม่ต้องถามหรอก ผมรู้ว่าพี่จะถามอะไร เรื่องรับจิ้งหรีดก็ราบรื่นดี เราให้ค่าเหนื่อยหวังเอ้อขุยล่วงหน้าไปห้าหยวน หมอนั่นไอแค่กๆ ส่งสัญญาณจนคอแทบพัง ฮ่าๆๆ” โหวซานที่เดี๋ยวนี้หัดชิงตอบคำถาม เล่าเรื่องหวังเอ้อขุยไปขำไป หลี่เซี่ยงตงพลอยขำไปด้วย “พวกเอ็งคิดวิธีอื่นกันไม่เป็นหรือไง? เกาจมูก เกาหัว หรือขยี้หูก็ได้ ทำไมต้องเลือกวิธีไอด้วย?” โหวซานยิ้มเผล่ “ช่างเถอะพี่ รีบไปกินข้าวกันดีกว่า”

“เอ็งไปก่อนเลย กินเสร็จค่อยกลับมาเปลี่ยนเวรกับข้า ข้าต้องเฝ้าของในห้อง” พอได้ยินว่าต้องเฝ้าของ โหวซานก็ตาลุกวาว ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด กระซิบถาม “พี่ตง ไปหมู่บ้านลุงเจิ้งรอบนี้ ได้ของมาเท่าไหร่?” หลี่เซี่ยงตงกระซิบตอบ “ประมาณพันหนึ่งร้อยเหรียญ”

“เยอะขนาดนั้นเชียว?! ผมขอเข้าไปดูหน่อย” โหวซานทำท่าจะพุ่งเข้าห้อง แต่หลี่เซี่ยงตงคว้าแขนไว้หมับ “กินข้าวเสร็จกลับมาเฝ้าห้องค่อยดู ตอนนี้เวลามีน้อย เราต้องรีบไปสถานีรถไฟกันแล้ว!”

“รับทราบครับพี่ตง” หลี่เซี่ยงตงปล่อยแขน โหวซานเดินไปโรงอาหารแต่ตายังเหลียวหลังมองห้องพักตาละห้อย ไม่รู้ว่าเพราะอยากเห็นเหรียญเงินจนตัวสั่นหรือเปล่า ผ่านไปแค่สิบกว่านาที โหวซานก็วิ่งกลับมาแล้ว “ระวังหน่อยนะ ภาพปีใหม่บนเตียง กับภาพวาดใต้หมอนข้า ห้ามแตะต้องเด็ดขาด” หลี่เซี่ยงตงกำชับ เห็นโหวซานพยักหน้ารับ เขาถึงวางใจเดินออกไปกินข้าว พอลับหลังลูกพี่ โหวซานก็กวาดภาพปีใหม่ออกไปกองข้างๆ ส่วนภาพวาดใต้หมอนเขาไม่สนใจเลย ในสายตาเขามีแต่เหรียญเงินเท่านั้น โหวซานนั่งขัดสมาธิบนเตียง กอบโกยเหรียญเงินขึ้นมาเต็มกำมือ ปล่อยให้มันไหลผ่านนิ้วลงมา หยิบเหรียญหนึ่งขึ้นมาเป่าลมแล้วรีบแนบหูฟังเสียงกังวาน “เพราะพริ้งจริงๆ” เขามองกองเหรียญเงินที่เรียงเป็นตับบนเตียง พึมพำกับตัวเอง “รวยแล้วกู รวยเละ... ขายพวกนี้ได้เมื่อไหร่ เงินสินสอดขอเมียก็ครบแล้ว” ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนทับกองเหรียญเงินอย่างมีความสุข ไม่สนความเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น กำลังนอนฝันหวานถึงชีวิตคู่อันสดใส หลี่เซี่ยงตงที่กินข้าวเสร็จแล้วก็ผลักประตูเข้ามา “โหวซาน วางกระเป๋าเอ็งลง ข้าจะเก็บของ เอ็งไปบอกลุงเกา (เกาซินหมิน) หน่อยว่าพวกเราขอตัวล่วงหน้าไปสถานีรถไฟก่อน”