บทที่ 290 ตัวเลขนี้เป็นมงคล

หลี่เซี่ยงตงมองอาเจ๋อที่ซึมกะทือลงไปถนัดตาเพราะคำถามแทงใจดำของโหวซาน แล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจเงียบๆ อาเจ๋อไม่อธิบาย ไม่ใช่เพราะไม่รู้ แต่เพราะในฐานะลูกชาย เขาจะนินทาว่าร้ายแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองไม่ได้ แต่หลี่เซี่ยงตงฟังแค่นิดเดียวก็พอจะเดาสาเหตุได้ มันก็แค่ผลลัพธ์ของการชั่งน้ำหนักผลประโยชน์ตามประสาพ่อค้านั่นแหละ แม่ของอาเจ๋อเกิดในตระกูลนายทุน มุมมองความคิดย่อมยืนอยู่บนพื้นฐานของนักธุรกิจ สำหรับนักธุรกิจแล้ว สิ่งที่คาดเดาไม่ได้ ถ้าไม่ให้ผลประโยชน์มหาศาล ก็ต้องเป็นหายนะครั้งใหญ่! บวกกับสถานการณ์ตึงเครียดในตอนนั้น พอชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว นางเลยเลือกทิ้งหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ไว้ แล้วหนีตามครอบครัวเดิมไปเสวยสุขที่เมืองนอก อาเจ๋อก้มหน้าก้มตากินข้าว โหวซานจึงเอ่ยถามขึ้น “พี่ตง เหรียญเงินพวกนี้จะเก็บไว้ไหน? มันหนักจะตายชัก จะให้หิ้วกลับปักกิ่งคงไม่ไหวหรอกมั้ง?” พูดจบก็หันไปทางอาเจ๋อ “เอ็งไม่ต้องเดินไปเดินมาในตู้รถไฟ ฝากเอ็งดูไว้ได้ไหม?”

“ไม่ได้หรอก ข้าไม่ได้นั่งเฉยๆ นะเว้ย” อาเจ๋อเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ตอบเสียงอู้อี้ “รถไฟเข้าสถานีทีข้าก็ต้องไปทำความสะอาดที ผู้โดยสารขึ้นลงก็ต้องคอยจัดระเบียบ แถมยังต้องคอยจัดกระเป๋าบนชั้นวางสัมภาระให้เรียบร้อยตลอดเวลาอีก”

“เอาอย่างนี้ไหม ยัดเหรียญเงินใส่กระสอบจิ้งหรีด แล้วเอาไปเก็บไว้ที่ตู้ทำงานของลุงเกา (หัวหน้า) ตรงนั้นปลอดภัยสุด พี่ตงว่าไง?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “วิธีนี้เข้าท่า รีบกินข้าวให้เสร็จ ข้ากับโหวซานจะเคลียร์เหรียญในกระเป๋าก่อน”

“อื้อ” อาเจ๋อเร่งสปีดจ้วงข้าวเข้าปาก หลี่เซี่ยงตงขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียง เทเหรียญเงินทั้งหมดออกจากกระเป๋าสะพายกองตรงหน้า “โหวซาน มาช่วยกันแยกประเภทเหรียญก่อน เอาลายเหมือนกันไว้ด้วยกัน” โหวซานกระโดดขึ้นมานั่งอีกฝั่ง ช่วยคัดแยกอย่างขะมักเขม้น “เบาๆ มือหน่อย กระดาษห่อเหรียญเดี๋ยวต้องใช้ต่อ อย่าทำขาดหมดล่ะ”

“รับทราบครับพี่ตง” ไม่นานอาเจ๋อก็กินข้าวเสร็จและเข้ามาร่วมวง สามคนช่วยกันแยกประเภทเหรียญและห่อกลับด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า ห่อละหนึ่งร้อยเหรียญ “อาเจ๋อ เอาสมุดกับปากกามาจด” รอจนอาเจ๋อเตรียมพร้อม หลี่เซี่ยงตงก็เริ่มบอกตัวเลข “ยอดรวมทั้งหมดหนึ่งพันหนึ่งร้อยสิบห้าเหรียญ เป็นหยวนต้าโถวหนึ่งพันกับอีกห้าเหรียญ เหรียญเรือใบสามสิบห้า เหรียญมังกรเจ็ดสิบห้า”