บทที่ 314 เดินเล่น

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ ‘ยอดอัจฉริยะ’ ประจำตระกูลหลี่ หลี่เซี่ยงตงรู้สึกเหมือนชกกำปั้นลงบนก้อนฝ้าย... มันไร้น้ำหนักและไม่มีผลตอบสนองอะไรเลย ที่เขาเคี่ยวเข็ญให้เด็กๆ ตั้งใจเรียน ก็เพราะอยากให้พวกเขามีโอกาสได้ขึ้นไปยืนบนเวทีที่ใหญ่กว่าในอนาคต ต่อให้สุดท้ายจะสอบไม่ติดมหาวิทยาลัย เขาก็ยังมีลู่ทางพอจะยัดเยียดหลานๆ เข้าสู่ระบบการรถไฟได้ แต่งานในการรถไฟก็แบ่งเป็นงานใช้สมองกับงานใช้แรงงาน ยิ่งไปกว่านั้น กว่าหลี่เสี่ยวเจียงและน้องๆ จะโตพอทำงาน ระบบการรถไฟคงเริ่มมีการจัดระเบียบครั้งใหญ่ การจะอาศัยตำแหน่งพนักงานรถไฟหิ้วของหนีภาษีคงทำไม่ได้อีกต่อไป เมื่อไม่มีรายได้เสริม งานนั่งโต๊ะใช้สมองย่อมสบายและมั่นคงกว่างานแบกหามเห็นๆ! สรุปแล้ว การเรียนก็ยังสำคัญที่สุดอยู่ดี! ส่วนหลี่เสี่ยวเทา ‘แกะดำ’ ของบ้าน หลี่เซี่ยงตงคงต้องค่อยๆ กล่อมเกลาไปเรื่อยๆ แบบน้ำซึมบ่อทราย ถ้าสุดท้ายแล้วยังเข็นไม่ขึ้นจริงๆ ก็คงต้องจับไปทำงานใช้แรงงานที่ไม่ต้องใช้สมองในการรถไฟนั่นแหละ หลี่เซี่ยงตงหิ้วหนังสือการ์ตูนสามเล่มที่ยึดมา เดินแหวกม่านประตูกลับเข้าห้องตัวเอง โจวอวี้ฉินที่กำลังรื้อค้นตู้เสื้อผ้าถามขึ้น “เมื่อกี้คุณไปคุยอะไรกับเด็กๆ ที่ห้องข้างๆ?” หลี่เซี่ยงตงเล่าให้ฟังคร่าวๆ โจวอวี้ฉินพยักหน้าเห็นด้วย “การเรียนสำคัญจริงๆ เดี๋ยวฉันจะคอยดูหลี่เสี่ยวไห่ให้ ไม่ให้ไปกวนพี่ๆ ที่ห้องนู้น”

“คุณช่วยไปเตี๊ยมกับพี่สะใภ้รองด้วยนะ ให้ช่วยดูหลี่เสี่ยวโปอีกคน อย่าให้เจ้าลิงทะโมนสองตัวนี้ไปขัดลาภพี่ๆ ที่กำลังเรียนหนังสือ”

“รู้แล้วน่า”

“แล้วคุณรื้อตู้หาอะไร?”

“หาชุดให้ลูกใส่พรุ่งนี้” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าเข้าใจ พรุ่งนี้ต้องไปหมู่บ้านตระกูลโจว ซึ่งอยู่ติดภูเขา อากาศกลางวันกลางคืนจะเย็นกว่าในเมือง พอหาเสื้อกันหนาวให้ลูกได้แล้ว โจวอวี้ฉินเห็นสามีโยนหนังสือการ์ตูนลงบนโต๊ะแล้วทำท่าจะออกไปอีก “จะไปไหนอีก?”