ตอนที่ 71 ต้องแยกครอบครัวให้ได้

สฺวี่เทียนเหม่ยได้ยินคำพูดของผู้เป็นแม่ก็อดชะงักไปไม่ได้เช่นกัน

"แยกครอบครัวเหรอคะ แยกครอบครัวอะไรกัน ใครจะแยกครอบครัว"

เฉาเหม่ยซิ่วดึงแขนลูกสาวเข้ามาหาแล้วเอ่ยฟ้องอย่างคับแค้น "ก็พี่ใหญ่แกน่ะสิ จู่ ๆ ตอนนี้มาบอกว่าจะแยกครอบครัว! นี่มันแช่งให้ฉันตายชัด ๆ! ฉันยังมีลมหายใจอยู่ดี ๆ มีสิทธิ์อะไรมาแยกครอบครัว!"

สฺวี่เทียนเหม่ยเองก็แทบไม่อยากเชื่อสายตา จึงหันไปมองสฺวี่ตงหลิน

"พี่ใหญ่ พี่พูดจริงเหรอคะ พี่อยากแยกครอบครัวจริง ๆ เหรอ"

สฺวี่ตงหลินมองไปยังเฉาเหม่ยซิ่ว สายตาของฝ่ายนั้นเต็มไปด้วยโทสะและการข่มขู่

เขาเอียงหน้าหันไปมองหยางเยฺว่เหอ แววตาของเธอกลับแฝงประกายความหวังเอาไว้ระคนหนึ่ง

แม่ยืนกรานหัวชนฝาไม่ยอมแยกครอบครัว ส่วนภรรยาก็อยากจะหย่า หากไม่หย่าก็อยากจะแยกครอบครัว สฺวี่ตงหลินรู้สึกว่าชีวิตของตนช่าง...

เขาคิดว่าตนเองควรต้องใจเด็ดดูสักครั้ง

ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป คำว่าตัวคนเดียวไร้พันธะยิ่งไม่เฉียดกรายเข้ามาใกล้เลยแม้แต่น้อย เบื้องหลังเขามีทั้งภรรยาและลูก จะให้เขาทนมีชีวิตอยู่เพื่อเฉาเหม่ยซิ่ว และอยู่เพื่อไอ้น้องชายไม่เอาถ่านอย่างสฺวี่เทียนจู้ไปตลอดกาลไม่ได้หรอก

สฺวี่ตงหลินสูดหายใจเข้าลึก

ในเมื่อเป็นเช่นนี้... เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

"ใช่!"

เป็นคำตอบคำเดียวที่หนักแน่นและทรงพลัง

แววตาของหยางเยฺว่เหอสว่างวาบขึ้นมาทันที

ความจริงในใจเธอไม่ได้หวังอะไรไว้แล้วด้วยซ้ำ ในนิยายเล่มเดิมสฺวี่ตงหลินไม่เคยคิดจะแยกครอบครัวเลย ทุกอย่างก็เพื่อแม่คนนี้อย่างเฉาเหม่ยซิ่วทั้งนั้น ทว่านึกไม่ถึงเลยว่ายามนี้สฺวี่ตงหลินจะให้คำตอบที่เด็ดขาดเช่นนี้ได้

ช่างตรงข้ามกับท่าทีของหยางเยฺว่เหอโดยสิ้นเชิง สีหน้าของเฉาเหม่ยซิ่วดูย่ำแย่ถึงขีดสุด ส่วนในดวงตาของสฺวี่เทียนเหม่ยก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อเช่นเดียวกัน

"พี่ใหญ่! พี่พูดอะไรออกมาน่ะ... จะแยกครอบครัวได้ยังไงกัน! ครอบครัวพวกเราอยู่กันดี ๆ ไม่ใช่เหรอคะ! หรือว่า..." สายตาของสฺวี่เทียนเหม่ยตวัดไปที่ร่างของหยางเยฺว่เหอทันที แววตาเผยความรังเกียจออกมาโดยไม่คิดจะปิดบัง "มีใครเป่าหูอะไรมาใช่ไหม!"

หยางเยฺว่เหอยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

สฺวี่ตงหลินเอ่ยขึ้น "เรื่องนี้ฉันไม่ได้เพิ่งคิดแค่วันสองวัน เทียนจู้ก็ใกล้จะแต่งงานแล้ว ห้องในบ้านก็มีไม่พอ ถ้ามีคนเพิ่มมาอีกคน บ้านก็จะแออัดคับแคบมาก ในเมื่อเป็นแบบนี้ สู้แยกครอบครัวไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ จะได้ตัดปัญหาความยุ่งยากไปด้วย"

สิ่งที่สฺวี่ตงหลินพูดมาก็ไม่ผิดเลยสักนิด บ้านตระกูลสฺวี่มีห้องแค่สามห้อง เดิมทีตอนนี้ก็เป็นเฉาเหม่ยซิ่วหนึ่งห้อง สฺวี่ตงหลินหนึ่งห้อง และสฺวี่เทียนจู้อีกหนึ่งห้อง กระทั่งสฺวี่เทียนเหม่ยเองยังไม่มีห้องส่วนตัวด้วยซ้ำ เธอต้องนอนห้องเดียวกับเฉาเหม่ยซิ่ว เพียงแค่จัดแจงวางเตียงไว้สองหลังเท่านั้น

ปัญหาที่สฺวี่ตงหลินยกขึ้นมาทำให้เฉาเหม่ยซิ่วถึงกับอึกอักจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"เรื่องนี้... จะอยู่ไม่พอได้ยังไงกัน พออยู่แล้ว... ยังไงก็พอแน่ ๆ" ตอนที่เฉาเหม่ยซิ่วพูดประโยคนี้ น้ำเสียงฟังดูไม่มั่นใจเอาเสียเลย "ต่อให้อยู่ไม่พอ พวกเราก็สร้างห้องเพิ่มตรงนี้ได้นี่ ทำไมถึงต้องคิดแต่จะแยกครอบครัวกันด้วยล่ะ!"

สฺวี่ตงหลินกล่าว "ที่ดินบ้านเราแคบแค่นี้ ไม่มีทางสร้างห้องเพิ่มได้หรอกครับ แม่ ถึงจะแยกครอบครัวจริง ๆ ส่วนที่ผมต้องดูแลแม่ ผมก็ไม่ทอดทิ้งแน่นอน"

เฉาเหม่ยซิ่วกัดฟันกรอด "ยังไงก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!"

เรื่องแยกครอบครัวนี้เฉาเหม่ยซิ่วได้คุยกับสฺวี่เทียนจู้ไปตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว ผลการปรึกษาหารือของทั้งสองคนก็คือ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ห้ามแยกครอบครัวเด็ดขาด มิเช่นนั้นต่อไปเงินทั้งหมดที่สฺวี่ตงหลินหามาได้ ย่อมไม่มีทางยอมส่งมอบให้เฉาเหม่ยซิ่วอีกแน่นอน

เพื่อผลประโยชน์ตรงนี้ จึงไม่มีทางยอมให้แยกครอบครัวเด็ดขาด

เมื่อเห็นเฉาเหม่ยซิ่วเริ่มลงไปนั่งแผละอาละวาดกับพื้นอีกครั้ง สีหน้าของสฺวี่ตงหลินก็ยิ่งทวีความเคร่งเครียดหนักอึ้ง

หยางเยฺว่เหอลอบถอนหายใจยาวออกมา

การแยกครอบครัวนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ นั่นแหละ...