ตอนที่ 72 จะแยกครอบครัวต้องมีบ้านก่อน (1)

สฺวี่เทียนเหม่ยมองสฺวี่ตงหลิน พลางยืนยันกับตัวเองว่าพี่ใหญ่ของเธอคิดจะแยกครอบครัวจริง ๆ ไม่ได้มีเจตนาล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

พูดก็พูดเถอะ สฺวี่เทียนเหม่ยเองก็รู้ว่าแม่ของเธอเอียงกระเท่เร่ในการปฏิบัติต่อลูกทั้งสามคนอยู่บ้าง โดยหลักแล้วแม่มักจะลำเอียงรักพี่รองมากกว่า ทว่าหลายปีมานี้ก็อยู่กันมาแบบนี้ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมจู่ ๆ ตอนนี้พี่ใหญ่ถึงได้แข็งกร้าวขึ้นมาขนาดนี้กัน

สฺวี่เทียนเหม่ยรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องหนีไม่พ้นฝีมือของพี่สะใภ้อย่างหยางเยฺว่เหอแน่ ๆ

แต่เดิมเธอก็ไม่ชอบพี่สะใภ้คนนี้อยู่แล้ว ตอนนี้อีกฝ่ายถึงขั้นยุยงให้พี่ใหญ่ของเธอแยกครอบครัว ช่างน่าชังที่สุดจริง ๆ

"แม่คะ แม่เพิ่งโกรธเลยนะคะ พวกเราเข้าบ้านกันก่อน พี่ใหญ่อาจจะแค่พูดไปเรื่อย แม่ไม่ต้องร้อนใจไปหรอกค่ะ" สฺวี่เทียนเหม่ยทำได้เพียงพูดปลอบไปแบบนี้ก่อน

สรุปก็คือ ตอนนี้ทำได้แค่กดเรื่องนี้ให้สงบลงชั่วคราวก่อนเท่านั้น

เมื่อเห็นน้องสามีจำเป็นคนนี้ประคองแม่สามีจำเป็นเดินเข้าบ้านไปแล้ว หยางเยฺว่เหอก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

"ดูท่าการแยกครอบครัวนี่มันยากจริง ๆ แต่คุณจะแยกครอบครัวจริง ๆ เหรอ คุณเต็มใจจริง ๆ เหรอคะ" หยางเยฺว่เหอยังคงแทบไม่อยากเชื่อจนถึงตอนนี้

ในนิยายต้นฉบับ จนกระทั่งถึงช่วงท้าย ๆ สฺวี่ตงหลินก็ไม่ได้แยกครอบครัวกับเฉาเหม่ยซิ่วเลย ความสัมพันธ์ระหว่างเยี่ยหนวนกับแม่สามีคนนั้นก็ย่ำแย่เช่นเดียวกัน

แม้แต่เพื่อผู้หญิงที่ตนเองรักหมดหัวใจ สฺวี่ตงหลินยังไม่ยอมแยกครอบครัวเลย แล้วตอนนี้เขาจะยอมขัดใจเฉาเหม่ยซิ่วเพื่อเธอ ไม่สิ ต้องบอกว่าเพื่อเจ้าของร่างเดิมจริง ๆ หรือ

หยางเยฺว่เหอไม่กล้าเชื่อจริง ๆ

สฺวี่ตงหลินปรายตามองเธออย่างเรียบเฉย "ในเมื่อพูดไปแล้ว ก็ต้องทำตามนั้นแน่นอน"

คำพูดนี้ทำให้ดวงตาของหยางเยฺว่เหอเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

"งั้น...งั้นถ้าแยกครอบครัวได้จริง ๆ ฉันจะไปขอยืมเงินจากบ้านแม่ฉันมาสักหน่อยนะ พวกเราจะได้หาทางสร้างบ้านขึ้นมา มีบ้านแล้วถึงจะย้ายออกไปได้!"

ตอนที่หยางเยฺว่เหอพูดประโยคนี้ แววตาของเธอแทบจะเปล่งประกายเจิดจ้า หากแยกครอบครัวได้จริง ๆ และไม่ต้องมาทนอยู่ร่วมชายคากับแม่สามีที่ไร้เหตุผลและรับมือยากอย่างเฉาเหม่ยซิ่วแล้วล่ะก็ จะให้เธอทำอะไรเธอก็ยอมทั้งนั้น

สิ่งแรกที่ต้องแก้ปัญหาสำหรับการแยกครอบครัวก็คือเรื่องบ้าน ตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้จักใครอื่น ก็คงทำได้แค่ไปหาทางเอาจากทางบ้านเดิมของเจ้าของร่างเท่านั้น

สฺวี่ตงหลินเม้มริมฝีปากแน่น

อันที่จริงเขาอยากจะบอกว่า หากจะต้องสร้างบ้านจริง ๆ เขาจะเป็นคนหาทางเอง เพียงแต่ว่า...ตอนนี้ในมือเขาไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นจริง ๆ ถ้าหยางเยฺว่เหออยากจะรีบย้ายออกไปทันทีก็คงเป็นไปไม่ได้

ช่างเถอะ ถ้าเธอยืมเงินมาได้จริง ๆ ก็ค่อยรีบย้ายออกไปให้เร็วที่สุดแล้วกัน

พอก้าวเข้าไปในห้องของพวกเขา สฺวี่ตงหลินถึงได้เปิดเผยฐานะทางการเงินในตอนนี้ให้หยางเยฺว่เหอฟัง

สฺวี่ตงหลินส่งเงินเดือนส่วนหนึ่งกลับมาที่บ้านทุกเดือน สองปีแรกที่ออกไปทำงานยังหาเงินได้ไม่มาก แต่ละเดือนได้ราวสิบกว่าหยวน เขาก็จะส่งกลับมาสิบหยวน หลังจากนั้นพอหาได้เดือนละยี่สิบสามสิบหยวน หรือกระทั่งสี่สิบห้าสิบหยวน เขาก็จะแบ่งส่งกลับมาครึ่งหนึ่งเสมอ

เขาเองก็ไม่ใช่คนโง่เง่า ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะส่งเงินทั้งหมดกลับบ้าน ในเมื่อเขายังมีลูกชายอยู่หนึ่งคน ในอนาคตต้องเลี้ยงดูลูก ส่งเสียให้ลูกได้เล่าเรียนหนังสือ ย่อมต้องใช้เงินไม่น้อย เงินเก็บพวกนี้จึงถือเป็นหลักประกันอย่างหนึ่ง ผ่านไปหลายปีเงินก้อนนี้จึงมีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

"ถ้าจะสร้างบ้านสักสองห้องต้องใช้เงินสองพันหยวน ตอนนี้ฉันมีอยู่เต็มที่แค่หนึ่งพันหยวนเท่านั้น" สฺวี่ตงหลินยื่นสมุดบัญชีเงินฝากให้หยางเยฺว่เหอดู "แต่ฉันยังมีเพื่อนฝูงอยู่บ้าง น่าจะพอยืมได้สักสองสามร้อยหยวน"

หยางเยฺว่เหอเหลือบมองยอดเงินคงเหลือในนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นคืนให้สฺวี่ตงหลิน

"อืม ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงยังขาดอยู่อีกสองสามร้อยหยวน เดี๋ยวฉันกลับไปลองถามพ่อกับแม่ฉันดูแล้วกันค่ะ" หยางเยฺว่เหอกล่าว

ทว่าในยุคสมัยนี้ หากต้องแบกหนี้เกือบหนึ่งพันหยวน ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ...