ตอนที่ 73 แยกครอบครัวต้องมีบ้านก่อน (2)

"ถ้ามีไม่พอก็สร้างแบบธรรมดาพอกล้อมแกล้มไปก่อนได้ แต่ถ้าตอนนี้ทำทีเดียวให้ดีไปเลยไม่ได้ วันหน้าคิดจะรื้อสร้างใหม่ก็คงไม่ง่ายแล้ว"

สฺวี่ตงหลินแจกแจงเรื่องการสร้างบ้านให้หยางเยฺว่เหอฟัง

ไม่ใช่ว่าต้องมีเงินมากขนาดนั้นถึงจะปลูกบ้านขึ้นมาได้เสียหน่อย เพราะคนจนก็มีวิธีสร้างแบบคนจน ไม่อย่างนั้นคนส่วนใหญ่คงต้องนอนตากลมตากฝนกันหมดแล้ว

หยางเยฺว่เหอพยักหน้า เธอเข้าใจดีว่าสฺวี่ตงหลินหมายถึงอะไร

ถ้าสร้างบ้านดินย่อมใช้เงินไม่ถึงขนาดนี้ แต่ถ้าจะสร้างบ้านอิฐกระเบื้องที่สภาพดีกว่า อย่างน้อยก็ต้องยอดนี้

ตัวหยางเยฺว่เหอเองก็เอนเอียงไปทางสร้างบ้านที่ดีกว่าหน่อยเช่นกัน

วันข้างหน้าหากเธอกับสฺวี่ตงหลินหย่ากัน ไม่ว่าเธอจะพาสือเป่าอยู่ต่อ หรือสฺวี่ตงหลินจะพาสือเป่าอยู่ต่อ สภาพความเป็นอยู่ที่ดีกว่าย่อมสะดวกสบายกว่าเห็น ๆ

สฺวี่ตงหลินมองหยางเยฺว่เหอที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นจึงลุกขึ้นไปค้นลิ้นชักอยู่นานสองนาน ก่อนจะหยิบกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง

หยางเยฺว่เหอเห็นของที่สฺวี่ตงหลินยื่นมาให้ถึงได้รู้ว่าเมื่อกี้เขาถือปากกาเขียนอะไรอยู่

มันคือสัญญากู้ยืมเงิน

"สามร้อยหยวน ต้องการแค่สามร้อยหยวน คุณไปคุยกับพ่อแม่นะ ขอเวลาแค่ปีเดียว ผมจะรีบคืนให้เร็วที่สุด" สฺวี่ตงหลินให้คำมั่น

หยางเยฺว่เหอมองท่าทางจริงจังของสฺวี่ตงหลินแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง

"ปีเดียวจะคืนไหวจริงเหรอคะ"

"อืม" สฺวี่ตงหลินพยักหน้าโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

เรื่องนี้หยางเยฺว่เหอไม่ได้กังขาหรอก ยังไงเขาก็เป็นพระเอกของเรื่องที่โชคชะตาเข้าข้าง อีกไม่นานก็ร่ำรวยแล้ว

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าสฺวี่ตงหลินจะจริงจังถึงขั้นเขียนสัญญากู้ยืมเงินให้เธอแบบนี้

หยางเยฺว่เหอพลันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าไม่จนปัญญาจริง ๆ สฺวี่ตงหลินก็คงไม่อยากบากหน้าไปยืมเงินบ้านพ่อตาแม่ยายหรอก

หยางเยฺว่เหอรับสัญญากู้ยืมเงินมา

หากค่าสร้างบ้านเป็นสฺวี่ตงหลินออกทั้งหมด พอถึงเวลาหย่ากันในอนาคต เธอคงต้องเดินตัวเปล่าออกจากบ้านแน่

ในเมื่อตัดสินใจได้แล้ว หยางเยฺว่เหอก็ไม่อยากชักช้า เธอแทบทนรอที่จะย้ายออกไปไม่ไหวแล้ว รีบไปปรึกษาพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมเรื่องนี้เลยดีกว่า

หยางเยฺว่เหอไม่ได้ไปคนเดียว แต่ยังพาสือเป่าไปด้วย

พอไปถึงบ้านตระกูลหยาง หยางเยฺว่เหอก็บอกจุดประสงค์ที่มาตรงประเด็นทันที

สองสามีภรรยาหยางจิ้งซานกับซ่งเหม่ยยฺหวิน รวมถึงยายแก่ตระกูลหยางต่างพากันอึ้งไปชั่วขณะ ไม่รู้จะพูดอะไรดี

หยางเยฺว่เหอนึกว่าพวกเขาไม่ยอมให้ยืมเงิน จึงรีบพูดขึ้นว่า "สฺวี่... ตงหลินเขาบอกว่าปีเดียวก็คืนได้แล้วค่ะ แถมยังเขียนสัญญากู้ยืมเงินมาให้ด้วย พ่อคะ แม่คะ ถือว่าฉันขอร้องเถอะ ช่วยพวกเราหน่อยนะคะ!"

หยางเยฺว่เหอไม่รู้สถานะทางการเงินของบ้านตระกูลหยาง เธอคิดว่าเงินสามร้อยหยวนนี้สำหรับบ้านตระกูลหยางก็อาจจะตึงมืออยู่เหมือนกัน จึงลังเลเล็กน้อยแล้วพูดต่อว่า "หรือถ้าให้ยืมสักร้อยสองร้อยหยวนก็ได้ค่ะ ขอแค่สร้างบ้านขึ้นมาได้ก็พอ!"

ถ้าสุดท้ายเงินไม่พอจริง ๆ อย่างมากก็แค่สร้างให้แย่ลงหน่อย เล็กลงหน่อยก็สิ้นเรื่อง

หยางจิ้งซานพูดอย่างจนใจ "ลูกคนนี้นี่ เดี๋ยวนี้ทำไมใจคออ่อนลงขนาดนี้ล่ะ พ่อแม่เคยบอกเมื่อไหร่ว่าจะไม่ให้ยืม มากกว่านี้คงหามาให้ไม่ได้ แต่สามร้อยหยวนน่ะได้อยู่แล้ว เพียงแต่ว่า..."

"เอ้อร์นีเอ๋อร์ ที่ลูกพูดมาเป็นเรื่องจริงเหรอ ตงหลินเขายอมแยกครอบครัวจริง ๆ น่ะหรือ อย่าบอกนะว่าลูกคิดไปเอง..." คำพูดนี้ซ่งเหม่ยยฺหวินพูดไม่ทันจบ แต่ก็แสดงความสงสัยออกมาอย่างชัดเจน

ยายแก่ตระกูลหยางก็มองหลานสาวคนรองคนนี้ด้วยสายตาแบบเดียวกัน

ตอนที่หยางเยฺว่เหอแต่งให้สฺวี่ตงหลินเมื่อหลายปีก่อน พวกเขาก็เคยเปรยกับสฺวี่ตงหลินเรื่องแยกครอบครัวไปแล้ว จุดประสงค์ก็เพื่อไม่อยากให้หยางเยฺว่เหอต้องไปทนรองรับอารมณ์ของแม่สามีอย่างเฉาเหม่ยซิ่ว

น่าเสียดายที่ตอนนั้นสฺวี่ตงหลินไม่ได้ตอบรับคำนี้เลย

หรือว่าตอนนี้เขาจะเปลี่ยนใจแล้วจริง ๆ?