ตอนที่ 74 จะแยกครอบครัวต้องมีบ้านก่อน (3)

พวกหยางจิ้งซานรู้สึกจริง ๆ ว่าสฺวี่ตงหลินดีไปหมดทุกอย่าง มีข้อเสียอยู่อย่างเดียว คือกตัญญูเกินไป

ความกตัญญูย่อมไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่ประเด็นคือคนที่เขาต้องกตัญญูด้วยนั้นไม่ใช่คนที่คู่ควรเลยสักนิด

ทว่าก็เข้าใจได้ ต่อให้เฉาเหม่ยซิ่วจะไม่ดียังไงก็เป็นคนให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขามา สฺวี่ตงหลินย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่กตัญญูต่อแม่คนนี้

แต่ตอนนี้หยางเยฺว่เหอกลับวิ่งมาขอยืมเงินพวกเขา แถมเหตุผลที่ยืมยังเป็นเพราะพวกเขาจะแยกครอบครัว ต้องสร้างบ้านใหม่อีกเนี่ยนะ?

เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ สฺวี่ตงหลินยอมตกลงจริง ๆ หรือ!

"ฉันไม่มีทางเอาเรื่องใหญ่ขนาดนี้มาล้อเล่นกับพวกคุณหรอกค่ะ เป็นเรื่องจริงแน่นอน ตงหลินตกลงจะแยกครอบครัวแล้ว พวกเราจะย้ายออกก็เลยต้องมีบ้าน" หยางเยฺว่เหอกล่าว "ไม่อย่างนั้นพวกเราพ่อแม่ลูกสามคนคงต้องไปนอนตากแดดตากลมกันแล้ว!"

พอได้ยินเธอยืนยันอย่างหนักแน่นขนาดนี้ คนบ้านหยางถึงยอมเชื่อคำพูดของเธอในที่สุด

"จะแยกครอบครัวจะย้ายออก อย่าบอกนะว่าต้องให้พวกแกหาทางกันเอง? บ้านของตระกูลสฺวี่นั่นจะไม่มีส่วนของพวกแกเลยได้ยังไง!" ยายแก่ตระกูลหยางขมวดคิ้วแน่น "หรือว่าแม่ผัวของแกคนนั้นไม่ยอมยกให้!"

ถ้าจะแยกครอบครัวจริง ๆ สมบัติของตระกูลสฺวี่ที่มีค่าที่สุดก็คือบ้านหลังนั้นแล้ว สฺวี่ตงหลินเป็นถึงลูกชายคนโตยังไงก็มีสิทธิ์ได้รับส่วนแบ่งสักส่วน หรือว่าเฉาเหม่ยซิ่วไม่คิดจะให้เลยงั้นหรือ

หยางเยฺว่เหอยิ้มเจื่อน "ย่าคะ อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยค่ะ ตอนนี้แม่ผัวฉันคนนั้นยังไม่ยอมให้แยกครอบครัวด้วยซ้ำ"

ตอนนี้แค่จะแยกครอบครัวยังยากเลย นับประสาอะไรกับการไปขอแบ่งบ้านหลังนั้นของตระกูลสฺวี่ ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

หยางจิ้งซานเอ่ยขึ้น "หล่อนไม่ยอมงั้นเรอะ?"

ซ่งเหม่ยยฺหวินกลับเข้าใจความคิดของเฉาเหม่ยซิ่วดี เธอส่งเสียงหัวเราะเยาะ "หล่อนคงกลัวว่าพอตงหลินแยกครอบครัวไปแล้วจะไม่ทำงานงก ๆ ให้หล่อนน่ะสิ ที่หล่อนเรียกตงหลินกลับมาก็เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง!"

ได้ยินที่ซ่งเหม่ยยฺหวินพูด หยางเยฺว่เหอก็เงียบไปชั่วขณะ

เจตนาของเฉาเหม่ยซิ่วก็คงราว ๆ นี้จริง ๆ

บางครั้งหยางเยฺว่เหอก็รู้สึกเศร้าแทนสฺวี่ตงหลินอยู่เหมือนกัน ดันมาเจอแม่แบบนั้นเข้าได้... เฮ้อ

หยางจิ้งซานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ไม่ต้องไปเสียเวลาคาราคาซังกับหล่อนแล้ว ในเมื่อตงหลินยอมแยกครอบครัว พวกแกก็ย้ายออกมาตรง ๆ เลย วันข้างหน้าจะได้ใช้ชีวิตสบายขึ้นหน่อย"

ยายแก่ตระกูลหยางกับซ่งเหม่ยยฺหวินก็เห็นพ้องด้วย

"งั้น พ่อคะ เรื่องเงินนั่น..."

"เรื่องเงินนี้ไม่ต้องรีบร้อน" หยางจิ้งซานกล่าว

หยางเยฺว่เหอนิ่งอึ้งไป

เมื่อกี้ยังบอกว่าเงินไม่ใช่ปัญหาอยู่เลยไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นไม่ต้องรีบร้อนไปได้ล่ะ

ยายแก่ตระกูลหยางกับซ่งเหม่ยยฺหวินก็ไม่รู้ว่าหยางจิ้งซานหมายความว่าอย่างไร

ยายแก่ตระกูลหยางก็นึกว่าหยางจิ้งซานไม่อยากให้ยืมเงิน จึงคิดแล้วหันไปพูดกับหลานสาวคนที่สองของตนตรง ๆ "เอ้อร์นีเอ๋อร์ ถ้าพ่อแกไม่ให้ ย่าให้แกยืมเอง ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งปีหรอก เมื่อไรแกมีค่อยเอามาคืนย่าก็แล้วกัน!"

ยายแก่ตระกูลหยางใช้ชีวิตมานานขนาดนี้ ถึงเงินเก็บจะไม่ได้มีมากมาย แต่สามร้อยหยวนก็ยังพอควักออกมาได้ อีกอย่างหยางเยฺว่เหอก็ไม่ได้มาขอเปล่า ๆ แต่เป็นการขอยืม นางเองก็เชื่อมั่นในความประพฤติของหลานเขยอย่างสฺวี่ตงหลินอยู่แล้ว

หยางเยฺว่เหอมองย่าคนนี้ด้วยสีหน้ายินดีเป็นล้นพ้น

"ย่าคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ!"

หยางเยฺว่เหอดีใจเหลือเกิน ปรี่เข้าไปกอดแขนหญิงชราแน่นแล้วอดไม่ได้ที่จะออดอ้อน แม้จะยังไม่คุ้นเคยกันนัก แต่ก็สัมผัสได้ถึงความรักที่ย่าคนนี้มีต่อเจ้าของร่างเดิม

"ไม่เป็นไรหรอก มีอะไรต้องขอบคุณกัน ขอแค่เอ้อร์นีเอ๋อร์ของพวกเราอยู่ดีมีสุขก็พอแล้ว!" ยายแก่ตระกูลหยางกล่าว

เมื่อเห็นย่าหลานคู่นี้ หยางจิ้งซานก็ได้แต่ทำหน้าจนปัญญา

"แม่ครับ พวกคุณฟังผมพูดให้จบก่อนได้ไหม ผมยังไม่ได้บอกสักคำเลยว่าจะไม่ให้ยืมเงินน่ะ!" หยางจิ้งซานเอ่ยขึ้น "รอให้ฟังที่ผมจะพูดจบก่อนเถอะ ดีไม่ดีเอ้อร์นีเอ๋อร์อาจจะไม่ต้องใช้เงินก้อนนี้เลยด้วยซ้ำ!"

หยางเยฺว่เหอ : "?"