ตอนที่ 75 บ้านสำเร็จรูปดียิ่งกว่า

หยางเยฺว่เหอเอียงคอมองหยางจิ้งซาน เธอไม่รู้ว่าคำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร

หรือว่าหยางจิ้งซานจะมีความคิดอื่นอีกงั้นหรือ

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น

สิ่งที่หยางจิ้งซานพูดไม่ใช่เรื่องยืมเงิน แต่เขาคิดหาหนทางอื่นให้หยางเยฺว่เหอได้แล้วต่างหาก

"บ้านเหล่าหลิวทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านย้ายไปอยู่อำเภอกันทั้งบ้านตั้งแต่ก่อนปีใหม่แล้ว ตอนนี้บ้านพวกเขาก็เลยว่างอยู่ ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกพ่อไว้ว่า ถ้าคนในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนเรามีใครอยากซื้อบ้านพวกเขา พวกเขาก็ยินดีจะขาย และราคาก็คงไม่แพงมากหรอก" หยางจิ้งซานเอ่ย "พวกแกก็รู้นี่ว่าบ้านเหล่าหลิวน่ะเป็นบ้านอิฐกระเบื้อง แข็งแรงทนทานมาก แถมยังมีตั้งสามห้อง ถ้าเอ้อร์นีเอ๋อร์กับพวกแกย้ายไปอยู่ ที่ทางกว้างขวางเลยล่ะ!"

บ้านเหล่าหลิวที่หยางจิ้งซานพูดถึง นับเป็นบ้านที่มีฐานะค่อนข้างดีในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุน ลูกชายบ้านนั้นทำงานกินเบี้ยหวัดรัฐอยู่ในอำเภอ เพิ่งจะซื้อบ้านแล้วรับพ่อแม่ไปอยู่ด้วยกันเมื่อก่อนปีใหม่ ตอนนี้คนบ้านเหล่าหลิวก็แทบจะไม่กลับมาแล้ว ก่อนไปจึงได้บอกกับหยางจิ้งซานเรื่องอยากจะขายบ้านทิ้ง

เพียงแต่บ้านแต่ละหลังในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุน ต่อให้ไม่ดีเด่อะไรนักแต่ก็ล้วนมีบ้านอยู่กันทั้งนั้น อีกทั้งไม่มีบ้านไหนมีเงินเหลือเฟือมากมายขนาดนั้น บ้านของตระกูลหลิวหลังนั้นจึงถูกปล่อยค้างไว้อย่างนั้นเรื่อยมา

หยางจิ้งซานเองก็นึกไม่ถึงว่าลูกสาวบ้านตนจะมีว่าจะย้ายบ้าน ตอนนี้ถ้าคิดถึงเรื่องบ้านตระกูลหลิว ก็นับเป็นหนทางที่ดียิ่งเลยทีเดียว

หยางเยฺว่เหอรีบเอ่ยถาม "แล้วบ้านสามห้องของพวกเขาหลังนั้น...อยากได้เงินสักเท่าไรหรือคะ"

หากเป็นสองห้องก็อาจจะถูกลงหน่อย แต่ว่าสามห้องนี่สิ... แม้การมีสามห้องจะดีมาก แต่ก็กลัวว่าพวกเขาจะจ่ายเงินไม่ไหวน่ะสิ

"บ้านเรากับบ้านเขาสนิทกันดีมาตลอด บ้านสามห้องหลังนั้น... พ่อกะดูแล้ว พันกว่าหยวนก็น่าจะจบได้นะ" หยางจิ้งซานกล่าว

ยายแก่ตระกูลหยางเองก็รู้สึกว่าหนทางนี้เข้าท่า "บ้านตระกูลหลิวหลังนั้นดีจริง ๆ นะ ย่าว่าเอ้อร์นีเอ๋อร์กลับไปแล้วลองไปดูกับตงหลินหน่อยเถอะ ถ้าคิดว่าดีจริง ๆ พวกเราค่อยไปคุยกับคนตระกูลหลิว!"

ซ่งเหม่ยยฺหวินก็เห็นด้วย ซื้อบ้านสำเร็จรูปย่อมสะดวกกว่าสร้างบ้านใหม่อยู่แล้ว มิหนำซ้ำการสร้างบ้านใหม่อย่างน้อย ๆ ก็ต้องใช้เวลาสักเดือนสองเดือน

เช่นนั้นสู้ซื้อบ้านตระกูลหลิวแล้วรีบย้ายออกไปเร็ว ๆ จะดีกว่า ไม่ต้องทนอยู่กับแม่สามีอย่างเฉาเหม่ยซิ่วคนนั้นอีกต่อไป

ในใจหยางเยฺว่เหอก็หวั่นไหวอย่างยิ่งจริง ๆ นั่นแหละ

"เอาแบบนี้ พรุ่งนี้บ่ายพ่อมีธุระต้องไปอำเภอ ตอนเช้าแกกับตงหลินไปดูบ้านตระกูลหลิวนะ ถ้าพอใจ ตอนบ่ายพ่อจะได้แวะไปหาเหล่าหลิวเพื่อคุยเรื่องราคาให้เลย" หยางจิ้งซานเอ่ย "ถ้าเงินพวกแกไม่พอ ถึงตอนนั้นขาดเหลือเท่าไรพ่อจะออกสำรองให้ก่อนเอง!"

หยางเยฺว่เหอรีบพยักหน้ารับทันที "งั้นฉันจะกลับไปปรึกษากับตงหลินก่อนนะคะ!"

เธอไม่ได้รังเกียจที่จะอยู่บ้านที่เคยมีคนอยู่มาก่อนอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อเป็นบ้านที่หยางจิ้งซานแนะนำ ย่อมไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน

สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ บ้านสำเร็จรูปไม่ต้องรอสร้าง อยากจะย้ายเมื่อไรก็ย้ายได้เมื่อนั้น

พอคิดได้เช่นนี้ หยางเยฺว่เหอก็แทบจะอดรนทนไม่ไหว อยากรีบกลับไปปรึกษากับสฺวี่ตงหลินเต็มที

"พ่อ แม่ ย่าคะ งั้นฉันกลับไปคุยกับตงหลินก่อนนะ" หยางเยฺว่เหอกล่าว "จริงสิ คืนนี้ให้สือเป่านอนค้างที่นี่สักคืนได้ไหมคะ"

หยางเยฺว่เหอเหลือบมองเด็กน้อยที่กำลังเล่นอยู่กับหยางเจียเกินผู้เป็นน้าอยู่ไม่ไกล

"มีอะไรหรือ" ซ่งเหม่ยยฺหวินถามอย่างแปลกใจ "อยู่ดี ๆ ทำไมถึงจะให้นอนค้างที่นี่ล่ะ"

หยางเยฺว่เหอลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ "ตงหลินกำลังคุยเรื่องแยกครอบครัวกับแม่อยู่น่ะค่ะ ตอนกลางคืนอาจจะ...เอะอะเสียงดังนิดหน่อย กลัวว่าสือเป่าจะนอนหลับไม่สนิท"

ด้วยนิสัยอย่างเฉาเหม่ยซิ่ว เรื่องแยกครอบครัวนี้จะต้องก่อเรื่องวุ่นวายไม่น้อยแน่ สู้ให้สือเป่าอยู่ค้างที่บ้านตระกูลหยางแล้วนอนหลับยาวรวดเดียวไปเลยจะดีกว่า