ตอนที่ 76 แอบฟัง

จากนั้นหยางเยฺว่เหอก็เกลี้ยกล่อมจนสือเป่ายอมค้างคืนที่บ้านตระกูลหยางได้ในที่สุด ไม่อย่างนั้นหากเกิดทะเลาะกันขึ้นมา...

นั่นคงส่งผลเสียต่อสภาพจิตใจของสือเป่าไม่น้อย

"แกกลับไปคนเดียวจะไหวเรอะ ให้ย่าไปเป็นเพื่อนไหม" ยายแก่ตระกูลหยางมองเธอด้วยความกังวล "แม่สามีของแกคนนั้นไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ เลยนะ!"

หยางเยฺว่เหอส่ายหน้า "ไม่เป็นไรหรอกค่ะย่า ดึกขนาดนี้แล้วคุณย่ารีบพักผ่อนเถอะค่ะ ทางบ้านโน้นมีตงหลินอยู่ เรื่องแยกครอบครัวหลัก ๆ ก็ต้องให้เขาเป็นคนเจรจา"

ซ่งเหม่ยยฺหวินก็พูดขึ้นเช่นกัน "ในเมื่อตงหลินยอมแยกครอบครัวแล้ว ยังไงก็คงแยกได้สำเร็จ ไม่ต้องกังวลหรอก ลูกกลับไปปรึกษาเรื่องบ้านกับตงหลินให้ดี พรุ่งนี้ก็อย่าลืมไปดูล่ะ"

หยางเยฺว่เหอพยักหน้ารับว่าจำได้แล้ว

หลังจากหยางเยฺว่เหอกลับไป คนบ้านตระกูลหยางจึงค่อยวกกลับมาคุยเรื่องนี้กันต่อ

"ก็ไม่รู้ว่าที่พ่อของสือเป่ายอมแยกครอบครัวนี่จริงใจหรือเปล่า" ซ่งเหม่ยยฺหวินเอ่ยอย่างกังวล "เพราะเมื่อก่อนพวกเราช่วยกันเกลี้ยกล่อมขนาดนั้นยังไม่ขยับเลยสักนิด"

ตอนที่หยางเยฺว่เหอกับสฺวี่ตงหลินแต่งงานกันใหม่ ๆ ซ่งเหม่ยยฺหวินกับยายแก่ตระกูลหยางยังปรึกษากันอยู่เลยว่าจะออกเงินให้สฺวี่ตงหลินสร้างบ้าน เพื่อให้เอ้อร์นีเอ๋อร์ของพวกตนได้อยู่อย่างสบายใจขึ้นสักหน่อย

ทว่าถึงพวกเธอจะยินดีออกเงินให้ แต่สฺวี่ตงหลินกลับไม่ยอมแยกครอบครัว

นึกไม่ถึงว่าตอนนี้กลับเปลี่ยนนิสัยไปเสียได้

"ช่างเถอะ ขอแค่ยอมแยกครอบครัวได้ก็เป็นเรื่องดีทั้งนั้น" หยางจิ้งซานเอ่ย "บ้านตระกูลหลิวหลังนั้นดีจริง ๆ อยู่ใกล้บ้านเราด้วย วันหลังเอ้อร์นีเอ๋อร์อยากจะกลับมาก็สะดวกขึ้น!"

อันที่จริงบ้านตระกูลสฺวี่อยู่ค่อนข้างไกลจากบ้านตระกูลหยาง ทั้งสองบ้านตั้งอยู่คนละทิศของหมู่บ้านเหลียนฮวาถุน แทบจะต้องเดินตัดผ่านไปเกินครึ่งหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนเลยทีเดียว ส่วนบ้านตระกูลหลิวนั้นอยู่กึ่งกลางระหว่างสองบ้านพอดี และยังค่อนมาทางบ้านตระกูลหยางมากกว่าด้วย

หากสฺวี่ตงหลินกับหยางเยฺว่เหอย้ายมาอยู่ที่นั่นจริง ๆ อย่างไรก็สะดวกสบายไปหมด

"ถ้าเงินไม่พอ พวกเราก็ช่วยออกสำรองไปให้ก่อนสักก้อน" ยายแก่ตระกูลหยางพูด "ยังไงเรื่องแต่งงานของเจ้าเกินก็ยังอีกนาน เงินก้อนนี้ยังไม่รีบใช้หรอก"

บ้านตระกูลหยางไม่ค่อยมีเรื่องให้ต้องใช้เงินสักเท่าไร เงินที่เก็บหอมรอมริบไว้ก็เพื่อเอาไว้สู่ขอเมียให้หยางเจียเกิน แต่ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มทาบทามใครเลย อย่าว่าแต่การดูตัวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต่อให้ดูตัวถูกใจเข้าจริง ๆ กว่าจะได้แต่งงานก็คงต้องใช้เวลาอีกนาน ช่วงนี้เงินในมือของพวกเขายังถือว่าค่อนข้างคล่องตัวอยู่

ตอนที่คนทั้งสามกำลังปรึกษากันอยู่ ไม่ได้นึกเลยว่าจะมีคนยืนแอบฟังอยู่ที่นอกประตู

ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหยางซานเหอนั่นเอง

เมื่อได้ยินว่ายายแก่ตระกูลหยางกับคนอื่น ๆ จะเอาเงินไปช่วยหยางเยฺว่เหอ สีหน้าของเธอก็หม่นหมองลงทันควัน

"พี่ทำอะไรอยู่น่ะ" หยางเจียเกินเห็นหยางซานเหอนั่งเหม่ออยู่ตรงนั้นก็ขมวดคิ้วถาม ในอ้อมแขนของเขายังอุ้มสือเป่าที่เล่นจนเหนื่อยแล้วหลับปุ๋ยไป

หยางซานเหอเหลือบมองไปทางห้องโถง จากนั้นจึงหันมามองน้องชายฝาแฝดคนนี้แล้วเอ่ย "เหมือนว่าคุณย่ากับพ่อแม่จะให้พี่รองยืมเงินน่ะ นายคิดว่า...แบบนี้มันดีแล้วเหรอ"

หยางเจียเกินดูเหมือนจะฟังเจตนาของหยางซานเหอไม่ออก จึงพูดเพียงว่า "มันจะไม่ดียังไงล่ะ ในเมื่อพี่รองต้องการใช้เงิน ถ้าพวกเราพอจะให้ยืมได้ก็ต้องให้สิ อีกอย่างตอนนี้พวกเขาก็ทำเพื่อที่จะได้ย้ายออกมาอยู่เอง ไม่ได้เอาเงินไปใช้สุรุ่ยสุร่ายสักหน่อย"

หยางเจียเกินโบกมือ ไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องนี้จะมีอะไรไม่ดีเลยสักนิด

เขาก็สงสารพี่รองของตัวเองที่ต้องคอยรับมือกับแม่สามีจอมรับมือยากคนนั้นเหมือนกัน อยู่ที่บ้านตระกูลหยางนี้ หยางเยฺว่เหอก็ถือว่าเป็นดั่งแก้วตาดวงใจแท้ ๆ ทำไมพอไปอยู่บ้านตระกูลสฺวี่ถึงต้องถูกรังแกด้วยล่ะ

ตอนนี้ย้ายออกมาได้นับว่าดีที่สุดแล้ว ย้ายออกมาถึงจะได้ลืมตาอ้าปากเป็นนายของตัวเองได้

หยางซานเหอเม้มริมฝีปากแน่น

"นั่นสินะ ยังไงเสีย...อะไรที่พี่รองอยากได้ พวกเธอก็พยายามตามใจหมดอยู่แล้ว จะเป็นอะไรไปได้ล่ะ...ไม่มีอะไรหรอก..."