ตอนที่ 77 แย่งชิง

ได้ยินคำพูดนี้ของหยางซานเหอ หยางเจียเกินก็ขมวดคิ้วมุ่น

"เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง อยากจะสื่ออะไรกันแน่" หยางเจียเกินเอ่ย "ทำหน้าทำตาเหมือนเพิ่งซัดหัวไชเท้าดองเปรี้ยวปรี๊ดไปสักห้าชั่งอย่างนั้นแหละ"

หยางซานเหอเอียงคอ ไม่ยอมปริปากพูด

หยางเจียเกินส่งเสียงจิ๊จ๊ะ ไม่อยากจะสนใจพี่สาวคนที่สามที่เกิดก่อนเขาแค่ไม่กี่นาทีคนนี้อีก จึงอุ้มสือเป่าขึ้นมาแล้วเดินตรงเข้าบ้านไปเลย

หยางซานเหอมองตามแผ่นหลังของหยางเจียเกิน สีหน้าพลันบึ้งตึงลงทันตา

"แม่ คืนนี้ให้สือเป่านอนกับผมนะ" หยางเจียเกินเดินเข้าห้องไปพลางตะโกนบอก

เขาน่ะรักหลานชายคนนี้มาก สือเป่าน่ารักกว่าลูกทั้งสามคนของพี่สาวคนโตตั้งเยอะ เด็กบ้านพี่ใหญ่น่ะเขาไม่อยากจะเฉียดเข้าไปใกล้เสียด้วยซ้ำ

ทว่าข้อเสนอนี้ของหยางเจียเกินกลับถูกยายแก่ตระกูลหยางกับซ่งเหม่ยยฺหวินปัดตกไปในทันที

เดิมทีสือเป่าก็เป็นเด็กน่ารักน่าเอ็นดูอยู่แล้ว ตอนนี้ได้มาอยู่บ้านสกุลหยาง แน่นอนว่าใครๆ ต่างก็พากันแย่งชิง

"สือเป่าต้องนอนกับฉันสิ ฉันมันคนแก่ หลับไม่ค่อยสนิท ดูแลหลานได้ดีกว่าใคร" ยายแก่ตระกูลหยางยกเหตุผลที่มีน้ำหนักอย่างยิ่ง "ฉันตื่นง่าย ถ้าสือเป่าอยากกินน้ำหรือเป็นอะไรขึ้นมา ฉันก็รู้สึกตัวได้ทันที!"

ซ่งเหม่ยยฺหวินแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "แม่คะ ก็เพราะแม่ตื่นง่ายน่ะสิถึงให้สือเป่านอนด้วยไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแม่จะไม่ได้หลับไม่ได้นอนเอานะคะ ให้สือเป่านอนกับฉันดีกว่าค่ะ!"

"ผมว่านอนกับผมนี่แหละ ผมเป็นน้าแท้ๆ ของเขานะ!" หยางเจียเกินเองก็เถียงอย่างมั่นอกมั่นใจ

คำพูดของเขาถูกแม่แท้ๆ ดักคอไว้ทันควัน "ท่านอนแกดิ้นจะตายชัก ยังคิดจะพาสือเป่าไปนอนด้วยอีก เดี๋ยวก็ถีบหลานตกเตียงพอดี!"

"นั่นน่ะสิ ถ้าสือเป่าเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง!" ยายแก่ตระกูลหยางรีบพยักหน้าเห็นพ้องทันที

หยางเจียเกินเบิกตากว้าง "ผมไม่ได้นอนดิ้นขนาดนั้นสักหน่อย!"

ทั้งสามคนเถียงกันไม่ตกฟาก สุดท้ายจึงทำได้เพียงหันไปขอความเห็นจากหยางจิ้งซาน

หยางจิ้งซาน "..."

คนทั้งสามนี้ คนหนึ่งคือแม่ อีกคนคือเมีย ส่วนอีกคนก็ลูกชาย จะเข้าข้างฝ่ายไหนก็ลำบากใจทั้งนั้น

เมื่อหมดหนทางเข้าจริงๆ หยางจิ้งซานจึงทำได้เพียงเบนสายตาไปยังสือเป่าที่กำลังนั่งเล่นอยู่คนเดียว

"ในเมื่อเป้าหมายคือดูแลสือเป่า งั้นก็ให้สือเป่าเลือกเองแล้วกันว่าจะนอนกับใคร" หยางจิ้งซานเสนอทางออก

พอเขาพูดแบบนี้ อีกสามคนที่เหลือก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ อีก

"สือเป่า บอกยายซิว่าคืนนี้อยากนอนกับใครจ๊ะ?" ซ่งเหม่ยยฺหวินส่งยิ้มถามหลานชาย

สือเป่าเบิกตากลมโตดำขลับ เอียงคอทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ชั่วครู่ต่อมา เขาก็ชี้นิ้วน้อยๆ ไปที่หยางเจียเกิน

"สือเป่าจะนอนกับน้าครับ!"

ตลอดช่วงหัวค่ำสือเป่าเล่นอยู่กับหยางเจียเกินมาตลอด พอมีคนมาถามแบบนี้ คำตอบจึงมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

สิ้นคำตอบนั้น หยางเจียเกินที่ดีใจจนเนื้อเต้นก็ตัดกับสีหน้าหม่นหมองของสองแม่ผัวลูกสะใภ้อย่างเห็นได้ชัด

"เอาละ ในเมื่อสือเป่าบอกว่าอยากนอนกับเจ้าเกิน ก็ตามใจสือเป่าแล้วกัน" ตอนที่หยางจิ้งซานพูดคำนี้ ในใจเองก็แอบเสียดายอยู่เหมือนกัน ที่จริงเขาก็อยากพาหลานชายไปนอนด้วยแท้ๆ...

แต่น่าเสียดายที่หมดโอกาสเสียแล้ว

"เจ้าเกิน แกฟังแม่ไว้นะ ถ้านอนกับสือเป่าแล้วห้ามดิ้นเด็ดขาดเชียวนะ!"

"ใช่แล้ว แกห้ามนอนดิ้นเป็นอันขาด ตัวเล็กแค่นั้นทนแรงถีบแกไม่ไหวหรอกนะ!"

ยายแก่ตระกูลหยางกับซ่งเหม่ยยฺหวินยังคงวางใจไม่ลงอยู่ดี

แต่ในเมื่อสือเป่าเป็นคนเลือกเอง พวกเธอก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองดูหยางเจียเกินอุ้มสือเป่าเดินตัวลอยจากไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง

เฮ้อ

ยายแก่ตระกูลหยางกับซ่งเหม่ยยฺหวินต่างคอตกไปตามๆ กัน

หยางจิ้งซานได้แต่ผายมืออย่างจนปัญญา "เอาละๆ ไปนอนกันได้แล้ว วันหน้ายังมีโอกาสอยู่น่า!"