ตอนที่ 78 ร้องไห้ฟูมฟายอาละวาดบ้านแตก

การที่หยางเยฺว่เหอทิ้งให้สือเป่านอนที่บ้านตระกูลหยางสักคืนถือเป็นทางเลือกที่ถูกต้องแล้ว เพราะตอนนี้บ้านตระกูลสฺวี่แทบจะระเบิดเป็นจุล

"ฉันบอกว่าไม่ให้แยกครอบครัวก็คือไม่ให้แยก! นอกเสียจากว่าพวกแกอยากให้ฉันตาย!" ใบหน้าของเฉาเหม่ยซิ่วบิดเบี้ยวดูดุดันน่ากลัว "ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ ฉันจะเอาหัวโขกกำแพงตายให้ดู!"

พูดพลางทำท่าจะพุ่งตัวเอาหัวชนกำแพงจริง ๆ

สฺวี่เทียนจู้กับสฺวี่เทียนเหม่ยรีบดึงตัวเธอไว้อย่างสุดแรง

"พี่ใหญ่ ถึงขั้นนี้แล้วพี่ยังคิดจะแยกครอบครัวอีกเหรอ!" สฺวี่เทียนจู้มองสฺวี่ตงหลินด้วยความโกรธ "พี่ยังเห็นชีวิตแม่สำคัญอยู่หรือเปล่า!"

สฺวี่เทียนเหม่ยก็มองสฺวี่ตงหลินด้วยสายตาตำหนิติเตียนเช่นกัน

หยางเยฺว่เหอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วมุ่น

มุกเดิม ๆ หนึ่งร้องไห้ สองอาละวาด สามผูกคอตาย ช่างงัดมาใช้ได้เซียนจริง ๆ

เธอหันไปมองสฺวี่ตงหลิน หากเขาใจอ่อนขึ้นมา ความหวังที่จะย้ายบ้านคงเลือนรางจนมองไม่เห็นทางแน่

ทว่าหยางเยฺว่เหอกลับเดาใจสฺวี่ตงหลินผิดไป แม้แววตาของเขาในตอนนี้จะดูเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ชัดเจนกว่าคือความแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

"แม่ครับ แม่ทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร" สฺวี่ตงหลินเอ่ยขึ้นอย่างสงบและเย็นชา "ตั้งแต่เล็กจนโต ขอแค่เป็นเรื่องที่ผมไม่อยากทำ แม่ก็จะทำแบบนี้เสมอ...ไม้ตายแบบนี้ ใช้ครั้งสองครั้งก็พอแล้ว ตอนนี้มันใช้กับผมไม่ได้ผลอีกแล้วครับ"

พอได้ยินเช่นนั้น เสียงร้องไห้ฟูมฟายของเฉาเหม่ยซิ่วก็หยุดกึกทันที เปลี่ยนเป็นความอับอายจนกลายเป็นโมโหที่โดนจับไต๋ได้

"นี่แกพูดกับแม่ด้วยน้ำเสียงแบบนี้งั้นเหรอหืม! แกทำแบบนี้ได้ยังไงกัน แกกำลังอกตัญญูรู้ตัวบ้างไหม!"

สฺวี่ตงหลินยังคงมองเธอนิ่ง ๆ ด้วยสีหน้าสงบ

เฉาเหม่ยซิ่วกัดฟันกรอด "สรุปคือฉันไม่มีทางยอมให้แยกครอบครัวเด็ดขาด ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย ก็อย่าหวังเรื่องนี้เลย!"

หยางเยฺว่เหอยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

ช่างพูดออกมาได้เด็ดขาดไร้เยื่อใยจริง ๆ

แต่ว่า...ก็เห็นแก่ตัวถึงที่สุดเลยเช่นกัน

เหตุผลที่เฉาเหม่ยซิ่วไม่ยอมแยกครอบครัว ต่อให้เป็นหยางเยฺว่เหอก็ยังเดาได้ทะลุปรุโปร่ง ก็แค่ไม่อยากให้สฺวี่ตงหลินหลุดพ้นจากการควบคุมของเธอหลังจากแยกครอบครัวไป เงินที่สฺวี่ตงหลินหามาได้ก็คงไม่เอามาส่งให้เธออีก ถึงเวลานั้นเธอก็จะควบคุมบงการสฺวี่ตงหลินไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

และการจะให้สฺวี่ตงหลินคอยเจือจานสฺวี่เทียนจู้ผู้เป็นน้องชายคนนี้ก็คงเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

ในใจของสฺวี่ตงหลินเองก็น่าจะกระจ่างเรื่องนี้ดี เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาจะต้านทานการปะทะที่รุนแรงกับเฉาเหม่ยซิ่วเช่นนี้ไหวหรือไม่

หยางเยฺว่เหอตั้งตารอดูเรื่องนี้อย่างใจจดใจจ่อจริง ๆ

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยการจับสังเกตของหยางเยฺว่เหอ สฺวี่ตงหลินก็เอ่ยกับเฉาเหม่ยซิ่วว่า "เรื่องอื่นผมไม่อยากพูดอะไรให้มากความ ผมเองก็รู้ว่าแม่ไม่ได้ตัดใจจากพวกเราไม่ลงขนาดนั้นหรอกครับ เรามาคุยเรื่องเงื่อนไขการแยกครอบครัวกันดีกว่า"

เรื่องแยกครอบครัวอย่างไรก็ต้องแยกให้ได้ แต่สฺวี่ตงหลินก็รู้ดีว่าไม่มีทางราบรื่นแน่ ดังนั้นเขาจึงคิดเงื่อนไขที่จะชดเชยให้แม่ไว้ล่วงหน้าแล้ว

หลังจากแยกครอบครัวไปแล้ว เขาจะให้เงินเฉาเหม่ยซิ่วเดือนละห้าหยวน ถือเป็นเงินช่วยเหลือค่าครองชีพให้เธอ

แน่นอนว่าหากเฉาเหม่ยซิ่วเจ็บป่วยจนต้องใช้เงินก้อนใหญ่ เขากับสฺวี่เทียนจู้ก็จะช่วยกันออกคนละครึ่ง

เงื่อนไขที่เขาให้ได้มีเพียงเท่านี้ เขาไม่มีทางละเลยครอบครัวของตัวเองเพื่อเฉาเหม่ยซิ่วอีกต่อไปแล้ว

ในอนาคตสือเป่าต้องเข้าเรียนและต้องใช้เงินอีกมาก พวกเขาต้องสร้างบ้านใหม่และต้องแบกรับหนี้สินไปอีกนาน การเจียดเงินห้าหยวนนี้ออกมาได้ก็นับว่ายากลำบากอย่างยิ่งแล้ว

สฺวี่ตงหลินไม่ใช่คนโง่ และไม่อยากแบกรับคนทั้งบ้านตระกูลสฺวี่ไว้บนบ่าไปตลอดชีวิต

แต่เฉาเหม่ยซิ่วกลับไม่คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอเบิกตากว้างพลางตวาด "ห้าหยวนเนี่ยนะ? แกเห็นแม่เป็นขอทานหรือไง!"

นัยน์ตาของสฺวี่เทียนจู้ไหววูบเล็กน้อย

ถ้าหากแยกครอบครัวแบบนี้จริง ๆ ไม่แน่ว่าการได้รับเป็นตัวเงินแบบนี้อาจจะดีกว่าก็ได้

เพียงแต่เงินห้าหยวนมันออกจะน้อยไปหน่อย ถ้าได้มากกว่านี้อีกล่ะก็...