ตอนที่ 80 ภารกิจพิชิตใจล้มเหลว (1)

เยี่ยหนวน นางเอกของเรื่องที่หยางเยฺว่เหอคอยระแวดระวังอยู่นั้น ในเวลานี้อารมณ์ก็ไม่ค่อยจะสู้ดีนักเช่นกัน

"โย่วหลิน ฉันขอบคุณนะที่คุณช่วยออกโรงแทนฉัน แต่มันไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นจริงๆ" เยี่ยหนวนเม้มปาก เครื่องหน้าอันงดงามดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ชัดเจนว่ากำลังรู้สึกลำบากใจ "ฉันรู้ว่าคุณหวังดีกับฉัน แต่ว่า..."

เว่ยโย่วหลินเห็นท่าทางของเยี่ยหนวนก็เริ่มลนลาน "ผม... ทำอะไรผิดไปงั้นเหรอครับ"

เยี่ยหนวนมองเขา แววตาคล้ายจะมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ

"คุณ... ก็เรื่องที่คุณทำกับหยางเยฺว่เหอวันนี้ไงล่ะคะ แต่ว่าหล่อน หล่อนเป็นถึงลูกสาวของเลขาธิการสาขาพรรคหยางนะ ทำแบบนี้แล้วเลขาธิการสาขาพรรคหยางจะพอใจได้ยังไงกัน!" เยี่ยหนวนกัดริมฝีปาก สีปากเริ่มจะซีดขาวลงบ้างแล้ว "ตอนนี้ฉันทำงานอยู่ข้างกายเลขาธิการสาขาพรรคหยางแท้ๆ ทำแบบนี้ ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้วจริงๆ ค่ะ..."

ร่างกายอันบอบบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อย

หัวใจของเว่ยโย่วหลินพลันอ่อนยวบลงทันที เขายื่นมือออกไปหวังจะปลอบประโลมเธอแต่ก็ชักมือกลับมา ไม่กล้า "ล่วงเกิน" หญิงสาวตรงหน้า ได้แต่เอ่ยเสียงแผ่ว "ขอโทษครับ เรื่องนี้ผมอาจจะคิดไม่รอบคอบเอง แต่ผมก็เพราะเป็นห่วงคุณนะ แล้วคุณก็รู้ว่าใจผมมีให้คุณขนาดไหน..."

"ฉันรู้ค่ะ แต่ว่าพวกเรา... ขอโทษด้วยนะคะ ฉัน ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะคบหาใครในตอนนี้จริงๆ" เยี่ยหนวนเบือนหน้าหนีไปเล็กน้อย "ตอนนี้ฉันแค่อยากตั้งใจทำงานตรงหน้าให้ดีเท่านั้นค่ะ"

สีหน้าของเว่ยโย่วหลินแข็งค้างไป ทว่าสุดท้ายเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ตนรัก เขาก็ยังคงพูดอะไรไม่ออกอยู่ดี

เนิ่นนานทีเดียวกว่าเขาจะเอ่ยขึ้น "ทางปักกิ่งมีจดหมายส่งมาถึงผม ขอแค่ผมตกลง พวกเขาก็สามารถทำเรื่องย้ายผมกลับปักกิ่งได้ทันที ถ้าคุณยอม ผม..."

เขามองเยี่ยหนวนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่อาจให้คำตอบที่เขาต้องการได้

"ฉันไม่มีบ้านแล้ว ฉันคิดว่าอยู่ที่นี่ตอนนี้ก็ดีมาก คนที่นี่ก็ดีมาก ฉันมีความสุขดีค่ะ" เยี่ยหนวนเอ่ยเสียงเบา "แต่นี่มันคือชีวิตของฉัน ไม่ใช่ของคุณ ถ้าทางนั้นส่งจดหมายมาให้คุณกลับ คุณก็กลับไปเถอะค่ะ ปักกิ่งถึงจะเป็นที่ของคุณ"

ตระกูลเว่ยในปักกิ่งนับว่ามีหน้ามีตาพอตัว พ่อของเว่ยโย่วหลินเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานทอผ้าฝ้ายแห่งปักกิ่ง ขอแค่เขากลับไป ย่อมมีอนาคตอันสดใสรออยู่ข้างหน้า

นับตั้งแต่ได้รับจดหมาย เว่ยโย่วหลินก็ไม่ได้คุยเรื่องนี้กับเยี่ยหนวนแค่ครั้งสองครั้ง

เขาอยากกลับไป และยิ่งอยากพาเยี่ยหนวนกลับไปด้วยกันมากกว่า

ทว่าคำตอบของเยี่ยหนวนมีเพียงการปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เว่ยโย่วหลินทำได้เพียงกล่าวว่า "ถ้าคุณไม่ไป ผมก็ไม่มีวันไปครับ"

เยี่ยหนวนเงยหน้าขึ้นมองเขา อ้าปากจะพูดแต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก

"ดึกมากแล้ว คุณรีบนอนเถอะครับ" เว่ยโย่วหลินบอก "เรื่องเลขาธิการสาขาพรรคหยางคุณไม่ต้องเป็นกังวลนะ พรุ่งนี้ผมจะไปอธิบายกับเขาเอง จะไม่ทำให้คุณต้องลำบากใจแน่นอน"

พูดจบเว่ยโย่วหลินก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

ยุวชนลงชนบทหลายคนที่มาจากปักกิ่งล้วนพักอาศัยอยู่ในลานบ้านเดียวกัน เพียงแต่อยู่คนละห้อง เยี่ยหนวนอยู่ฝั่งตะวันออก ส่วนเว่ยโย่วหลินอยู่ฝั่งตะวันตก

เมื่อเห็นเว่ยโย่วหลินเดินเข้าห้องของตัวเองไปแล้ว สีหน้าของเยี่ยหนวนก็แปรเปลี่ยนไปจนดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เธอหันหลังเดินเข้าห้องของตัวเอง ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา จากนั้นจึงรวบรวมสมาธิเชื่อมต่อจิตสำนึก น้ำเสียงเจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยว:

"ระบบ! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! อธิบายมาให้ชัดเจนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ก่อนหน้านี้ภารกิจพิชิตใจสฺวี่ตงหลินของฉันมันสำเร็จไปแล้วไม่ใช่เหรอไง! แล้วทำไมตอนนี้ฉันถึงได้เกิดใหม่กลับมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!"

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่!"

ในห้วงจิตสำนึกของเยี่ยหนวน ปรากฏลูกบอลแสงขนาดเล็กดวงหนึ่ง มันลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศสองสามครั้งก่อนจะเอ่ยปาก

[ก็เพราะว่าภารกิจของคุณล้มเหลวยังไงล่ะครับ!]