บทที่ 146: มีของอย่างหนึ่งที่เธอมี แต่ฉันไม่มี

“ยัยเด็กคนนี้นะ ไม่กลัวหนาวบ้างเลย”

เมื่อมองดูมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างที่ขับห่างออกไป ในแววตาของสือถังจือเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

สือเหล่ยก็สวมเสื้อนวมใส่หมวกบุฝ้ายอยู่หรอก แต่หมู่บ้านหลิ่งเฉียนอยู่ห่างจากเมืองสี่จิ่วถึงสามสิบกว่าลี้ ระยะทางไกลขนาดนี้ขี่มอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง ต่อให้ใส่เสื้อผ้าหนาแค่ไหนก็ยังหนาวอยู่ดี

“ไม่ต้องไปสนใจนางหรอกค่ะ หนาวตายไปก็สมควรแล้ว” หลิ่วเหลียนแค่นเสียง “เกินไหล ต่อไปมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างอย่าให้ยืมนางนะ เด็กผู้หญิงขับรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างไปทั่ว มันดูเป็นยังไงกัน?”

หลิวเกินไหลยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร