บทที่ 147: การไว้อาลัย

ยัยเด็กคนนี้มันห้าวหาญจริงๆ!

หลิวเกินไหลจงใจแลบลิ้นปลิ้นตา

สือเหล่ยนึกว่าหลิวเกินไหลถูกบีบคอจนเป็นอะไรไปจริงๆ เธอรีบปล่อยมือแล้วลงจากเตียงอย่างร้อนรน

เธอกำลังจะถามหลิวเกินไหลว่าเป็นอย่างไรบ้าง หลิวเกินไหลก็ลูบคอนั่งลุกขึ้น ไม่รอให้สือเหล่ยได้สติ เขาก็สวมรองเท้าหนังแล้ววิ่งหนีไป

“เธอมีน้องชายที่ดี แต่ฉันสิแย่ มีพี่สาวที่เป็นยัยเสือ”