บทที่ 1688 ครูฝึกสมรรถภาพทางกาย

พวกสัตว์ป่าเองก็คงจะรับรู้ถึงอันตรายได้ ตอนที่พวกเขาสามคนเดินผ่านสันเขาลูกที่ห้า แทบจะไม่เห็นสัตว์ป่าเลยสักตัว จนกระทั่งข้ามสันเขาลูกที่ห้าเข้าสู่เขตป่าลึกได้สักพัก ถึงจะได้เห็นกระต่ายป่าสองสามตัว

"กระต่ายป่า ตัวอ้วนฉุเลย ฉันเห็นก่อน ฉันขอยิงก่อนนะ"

หยางฟานปัดมือหลี่หลิงที่กำลังจะยกปืนขึ้นเล็งออกไป แล้วทิ้งตัวลงหมอบกับพื้น ใช้สองมือประคองปืนพก เล็งไปที่กระต่ายป่าแล้วเหนี่ยวไกยิงรัวเป็นชุด

จุดที่เขาหมอบอยู่ห่างจากกระต่ายป่าตัวนั้นเกือบหนึ่งร้อยเมตร ระยะห่างขนาดนี้ อย่าว่าแต่ปืนพกเลย ต่อให้ใช้ปืนยาวก็ยังยิงโดนยาก

กระสุนแปดนัดพลาดเป้าไปอย่างไม่ต้องสงสัย กระต่ายป่าตัวนั้นยังไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น หันซ้ายหันขวามองอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งมองเห็นเงาคนอยู่ไกลๆ ถึงได้กระโดดหนีไป