บทที่ 1748 ทำให้สือเหล่ยโกรธ

คนที่หน้าหนาไม่ได้มีแค่หัวหน้าแผนกหวังคนเดียว ตอนเลิกประชุม หัวหน้ากองพวกนั้นก็หยิบผลไม้อบแห้งกันไปคนละกำใหญ่ๆ จนเกลี้ยงไม่เหลือหลอ

หยางฟานกับหลี่หลิงอุตส่าห์ลงแรงเหนื่อยแทบตาย กลับกลายเป็นทำประโยชน์ให้คนอื่น ส่วนตัวเองไม่ได้อะไรเลยสักนิด

ฉือเหวินปินกลับได้ใจใหญ่ ทำท่าทางสะใจบนความทุกข์ของคนอื่น

พอออกมาจากสำนักงานตำรวจนครบาล ความร้ายกาจของฉือเหวินปินก็กำเริบ โวยวายให้หลิวเกินไหลเป็นคนเลี้ยงข้าว หยางฟานกับหลี่หลิงก็รีบผสมโรงโวยวายตามทันที

หลิวเกินไหลมีหรือจะยอมเสียเปรียบ พูดประโยคเดียวก็แก้ปัญหาได้แล้ว