บทที่ 392 ฝุ่นควันตลบอบอวล

“หลานชายใหญ่กลับมาแล้ว” ผู้เฒ่าหลิวตาแหลม หลิวเกินไหลเพิ่งจะเข้าลานบ้าน เขาก็เห็นแล้ว แต่กลับไม่ได้แม้แต่จะยกก้น ยังคงนั่งอยู่บนรถพ่วงอย่างสงบเสงี่ยม

หลิวซวนจู้กลับยกก้นขึ้นมาหน่อยหนึ่ง โดยสัญชาตญาณก็คิดจะลุกขึ้นไปช่วยลูกชายคนโตถือของ

ก้นของเขาเพิ่งจะพ้นจากธรณีประตู เฉียนต้าจื้อก็ชิงลุกขึ้นยืนก่อนแล้ว เดินเร็วเข้าไปหา รับกระสอบป่านใบใหญ่ที่หลิวเกินไหลแบกอยู่บนบ่าไป

สมแล้วที่เป็นลูกเขยอาวุโส ปฏิกิริยาของเฉียนต้าจื้อเร็วกว่าเฉิงซานชวนมาก เขาแบกกระสอบป่านไปได้ครึ่งทางแล้ว เฉิงซานชวนถึงได้วางมีดผ่าฟืนลงเดินเข้ามาหา รับกระสอบป่านอีกใบหนึ่งมาจากมือของหลิวเกินไหล

เพิ่งจะรับมาถึงมือ กระสอบป่านก็ตกลงบนพื้น