บทที่ 397 หลี่ตาบอดได้กำไรมหาศาลไปแล้ว

“ไอ้เด็กเหลือขออย่างแกจงใจมายั่วให้ฉันตะกละใช่ไหม?” ชายชราเข้าใจขึ้นมาแล้ว ถลึงตามองหลิวเกินไหลอย่างเหี้ยมโหด

ไม่กินเนื้อชิ้นนั้นก็ยังดีอยู่หน่อย พอกินเนื้อชิ้นนั้นลงท้องไป เขาก็ยิ่งหิวมากขึ้น

“ไม่ผิด ผมก็จงใจมายั่วให้ท่านตะกละนั่นแหละ” หลิวเกินไหลยอมรับโดยตรง

ชายชราเจ้าเล่ห์เกินไป สู้ด้วยเล่ห์เหลี่ยมต้องสู้เขาไม่ได้แน่ๆ งั้นก็ลงมือจากจุดอ่อนของเขา

ท่านไม่ใช่ว่าหิวเหรอ?