บทที่ 542 ตัดขาดความสัมพันธ์

“แกยังจะกล้าเถียงอีกเหรอ? คิดจะแข็งข้อกับฉันรึไง” เพียะ!

หนิงฉินซื่อตบหน้าเป่าอี้ขาเป๋ไปหนึ่งฉาด หัวของเป่าอี้ขาเป๋ถูกตบจนเอียงไปข้างหนึ่ง ผ้าที่คลุมหน้าอยู่ก็ถูกตบจนหลุดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ซุนเถี่ยถุ่ยลงมือหนักจริงๆ! นี่ก็ สองสามวันแล้ว รอยฟกช้ำยังไม่จางหาย

เจ้าหมอนี่ตกลงรับเงินของหนิงเป่าอี้มาเท่าไหร่กันแน่ ทำงานได้ทุ่มเทขนาดนี้ หนิงฉินซื่อยังจะด่าต่อ หนิงเป่าอี้ก็หันกลับมาทันที กระชากผ้าที่คลุมหน้าของหนิงฉินซื่อออก หลายคนมองไปโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเช่นกัน

นี่มันถูกซ้อมมาหนักกว่าอีก! เจอกับหญิงชราแบบนี้ คนที่ตีก็ยังลงมือได้?

หนิงฉินซื่อรีบเอามือปิดหน้าทันที อยากจะบังรอยแผล น่าเสียดายที่สายไปแล้ว เธอทั้งอายทั้งโกรธ ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ร่ำไห้สะอึกสะอื้น “ท่านเทวดาฟ้าดินเจ้าข้า อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว ลูกชายคนโตก็ไม่เชื่อฟัง ลูกชายคนเล็กก็ยังมาตีฉันอีก ท่านลืมตาขึ้นมาเถอะ สงสารหญิงชราที่อาภัพคนนี้ด้วยเถอะ!”