บทที่ 543 แกอย่าโกรธนะ

หลิวเกินไหลไปหาซุนเถี่ยถุ่ยก็เพื่อจะให้เขาไปเฝ้าเป่าอี้ขาเป๋ตอนกลางคืน ดูจากสายตาที่อำมหิตของหนิงฉินซื่อแล้ว กลัวว่าจะมีใจอยากจะบีบคอเป่าอี้ขาเป๋ให้ตาย หลิวเกินไหลต้องระวังไว้ เขาไม่อยากจะหวังดีแต่กลับทำเรื่องเลวร้าย

“ไม่มีปัญหาครับ เรื่องนี้ผมรับผิดชอบเอง ก็แค่คืนเดียวไม่ใช่เหรอครับ? ท่านวางใจเถอะ เป่าอี้ขาเป๋ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ผมเอาหัวเป็นประกัน” ซุนเถี่ยถุ่ยตบอกรับประกัน หลิวเกินไหลไม่อยากจะใช้เขาฟรีๆ ตอนที่จะไป ก็ยัดบุหรี่จงหัวให้เขาซองหนึ่ง พอเห็นหลิวเกินไหลใจกว้างขนาดนี้ ซุนเถี่ยถุ่ยก็ยิ้มจนหน้าย่น วิ่งต้อยๆ ไปส่งสามคนไกลลิบ

หลิวเกินไหลทำเครื่องหมายไว้ที่เจ้าหมอนี่ พอถึงตอนกลางคืน หลิวเกินไหลก็พบว่าจุดสีน้ำเงินที่เป็นตัวแทนของซุนเถี่ยถุ่ยยังคงอยู่ที่บ้านของตัวเอง นี่คือหลอกเขารึ?

พอเลื่อนแผนที่นำทางไปยังบ้านของเป่าอี้ขาเป๋ หลิวเกินไหลก็เกือบจะหัวเราะออกมา ซุนเถี่ยถุ่ยไม่ได้ไปบ้านของเป่าอี้ขาเป๋ เจ้าหมอนี่กลับมอบหมายงานนี้ให้ลูกน้องสองคน จุดสีน้ำเงินที่เป็นตัวแทนของลูกน้องสองคนนั้นปรากฏตัวอยู่ในห้องของเป่าอี้ขาเป๋ สองคนนี้ตาจ้องตากันจ้องมองหนิงฉินซื่อที่อยู่บนเตียง หนิงฉินซื่อต่อให้คิดจะบีบคอเป่าอี้ขาเป๋ให้ตาย ก็ไม่มีโอกาสลงมือ

สมกับที่เป็นอันธพาลข้างถนน สไตล์การทำงานไม่เหมือนใครจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าเป่าอี้ขาเป๋จะนอนหลับรึเปล่า