บทที่ 544 เจ้าหนูอย่างแกนี่ซ่อนตัวได้ลึกจริงๆ

ย่าจะทำอาหาร หลิวเกินไหลก็ไม่ไปปลุกผู้เฒ่าหลิว เขาออกจากประตูไปเที่ยวหนึ่ง พอตอนที่กลับมาอีกครั้ง ในมือก็ถือถุงรำข้าวใบใหญ่มาด้วย การเลี้ยงไก่จะให้กินแค่ผักป่าไม่ได้ ต้องให้กินธัญพืชบ้าง ไม่อย่างนั้น ไก่ก็ไม่ออกไข่ ไม่ออกไข่ แล้วปู่ย่าจะกินอะไร? ย่ารักลูกสาว เขาที่เป็นหลานชายก็ไม่สามารถไม่ดูแลปู่ย่าได้ไม่ใช่เหรอ?

“แกไปเอารำข้าวมากมายขนาดนี้มาจากไหน? เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก” พอเห็นรำข้าวมากมายขนาดนี้ ย่าก็มองออกไปนอกประตูอย่างระมัดระวัง นอกประตูก็ยังมีกำแพงอยู่นะ ท่าทางของย่านั่นราวกับว่ามองเห็นจริงๆ ว่ามีคนอยู่รึเปล่า

“นี่เป็นส่วนแบ่งอาหารของผมครับ” หลิวเกินไหลคิดหาเหตุผลไว้ตั้งนานแล้ว “ผมสะสมมาสองเดือน แล้วก็ไปรับออกมาทีเดียว ผมก็ไม่กินของแบบนี้อยู่แล้ว ก็เลยเอามาเลี้ยงไก่ดีกว่า”

“นี่มันของดีนะ” หัวใจที่แขวนอยู่ของย่าก็คลายลง “ไป เอาเข้าไปในห้องด้านใน ฉันต้องหาที่ซ่อนไว้ จะให้คนอื่นเห็นไม่ได้เด็ดขาด” จำเป็นต้องทำเกินจริงขนาดนี้เลยเหรอ?

หลิวเกินไหลรู้สึกขำเล็กน้อย แต่คำสั่งของย่าเขาก็ไม่สามารถไม่ฟังได้ เขาจึงทำตัวเหมือนเด็กดี ย่าสั่งอย่างไร เขาก็ทำอย่างนั้น พอซ่อนรำข้าวเสร็จ ย่าก็เหมือนกับวางเรื่องกังวลใจอะไรบางอย่างลงได้ กลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง กลับมาถึงห้องครัว ย่าก็ทำอาหารต่อ หลิวเกินไหลย้ายเก้าอี้มาตัวหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ คุยเป็นเพื่อนย่า