บทที่ 546 ถ้ารู้แต่แรกก็คงจะค่อยๆ ดูดกินแล้ว

ในกระสอบป่านไม่มีอะไรอื่น มีเพียงเนื้อติดซี่โครงชิ้นหนึ่ง หนักประมาณยี่สิบกว่าชั่ง ฤดูนี้มีผักหลายชนิดออกมาแล้ว ในภัตตาคารของรัฐไม่ขาดแคลนผัก แต่ขาดแคลนเนื้อ หมูป่าตัวที่หลิวเกินไหลเอามาส่งครั้งที่แล้วก็ขายหมดไปนานแล้ว ผลผลิตธัญพืชลดลง การจัดหาเนื้อก็น้อยลงเรื่อยๆ โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์แทบจะไม่มีเนื้อส่งให้ ภัตตาคารของรัฐก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ อยากจะกินเนื้อ ก็ต้องเอามาเอง

ที่บ้านของปู่ย่ากับบ้านของหลิวเกินไหลเองก็ไม่ขาดแคลนเนื้อ ผู้เฒ่าหลิวยังเอาลูกหมูป่าที่หน่วยแบ่งให้ไปเซ่นไหว้ท่านเจ้ามังกรแล้วด้วย แต่ปัญหาคือ ที่บ้านไม่มีเครื่องปรุงสำหรับทำเนื้อ ฝีมือทำเนื้อก็ไม่ดี เนื้อเหมือนกัน แต่รสชาติที่ทำออกมาเทียบกับพ่อครัวใหญ่หนิวไม่ได้เลย

“เจ้าหนูอย่างแกนี่ใช้ได้จริงๆ ครั้งที่แล้วเป็นลูกหมูป่า คราวนี้เป็นเนื้อครึ่งซีก อยากจะกินแบบไหน?” พ่อครัวใหญ่หนิวหยิบเนื้อครึ่งซีกนั้นขึ้นมา พลิกดูไปมา “หมูสามชั้นทำหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว ซี่โครงทำซี่โครงทอดนุ่ม ที่เหลือ ท่านดูแล้วทำตามสมควรเลยครับ” หลิวเกินไหลไม่มีความต้องการพิเศษอะไร อย่างไรเสียเนื้อทำอย่างไรก็อร่อย

“ได้ ฉันรู้แล้ว” พ่อครัวใหญ่หนิวโยนเนื้อลงบนเขียง หยิบมีดปลายแหลมขึ้นมาเริ่มทำงาน หลิวเกินไหลไม่ได้รบกวนเขา ตอนที่เขากลับมาถึงโต๊ะอาหาร หลิวฟางกำลังเช็ดน้ำตาอยู่ อยู่ดีๆ ทำไมร้องไห้?

พอฟังถึงได้รู้ว่า หลิวฟางกำลังเล่าเรื่องแม่สามีกับน้องสาวสามีของเธอ ถึงแม้หลิวฟางจะสืบทอดความไม่เอาไหนของหลิวซวนจู้มา แต่ตอนที่กลับบ้านก็มักจะบอกแต่ข่าวดี ไม่บอกข่าวร้าย ที่บ้านยังไม่รู้เรื่องวุ่นวายใจที่เธอเจอในเมืองเลย ตอนนี้ที่ยอมพูดออกมา ก็น่าจะก้าวข้ามผ่านอุปสรรคในใจไปได้แล้ว นี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี