บทที่ 547 ผู้นำตัวจริงกับผู้นำตัวปลอม

คนกลุ่มนั้นเข้ามาในภัตตาคารก็ไม่ได้นั่งลง แล้วก็ไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน แต่กลับยืนอยู่ที่หน้าประตูภัตตาคารพลางชมพลางวิพากษ์วิจารณ์ มาตรวจราชการจริงๆ ด้วย หลิวเกินไหลมองดูอย่างสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ดูผู้นำตรวจราชการงาน

ตอนนี้เพิ่งจะถึงเวลาอาหาร ในภัตตาคารแขกยังไม่ค่อยจะมากเท่าไหร่ หลิวเกินไหลสวมเครื่องแบบตำรวจสีขาว ดูสะดุดตามาก สายตาของคนไม่น้อยต่างก็หยุดอยู่ที่ตัวเขาครู่หนึ่ง แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรพิเศษ นอกจากหัวหน้าแผนกจิน น่าจะจำเขาได้แล้ว

หัวหน้าแผนกจินก็ไม่ได้เข้ามาทักทาย ผู้นำใหญ่ขนาดนั้น ก็ต้องรักษาฐานะ เขาโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูของชายวัยกลางคนร่างเตี้ยอ้วนคนหนึ่งสองสามประโยค ชายวัยกลางคนร่างเตี้ยอ้วนคนนั้นก็มองสำรวจหลิวเกินไหลอีกหลายที แถมยังพยักหน้าอีกด้วย ผู้อำนวยการเหอก็เห็นหลิวเกินไหลเช่นกัน ถ้าเป็นเวลาอื่น เขาคงจะเข้ามาทักทายนานแล้ว แต่ตอนนี้กลับทำเหมือนกับภรรยาน้อย แค่ยิ้มพยักหน้าให้เขา

ผู้นำยืนอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง ผู้อำนวยการเหอก็พาพวกเขาเดินไปยังทิศทางของครัวหลังร้าน นี่คือจะไปตรวจราชการครัว? ตรวจราชการกับผีสิ! ผู้นำกลุ่มหนึ่งจะผัดกับข้าวเป็นรึไง?

หลิวเกินไหลกำลังบ่นในใจ แต่กลับเห็นผู้อำนวยการเหอพาคนกลุ่มนี้เดินผ่านครัว ตรงไปยังข้างหลัง นี่คือจะไปห้องส่วนตัวนี่นา! ฉันว่าแล้ว! กลางวันแสกๆ มาตรวจราชการล้วนแต่เป็นข้ออ้าง กินข้าวถึงจะเป็นจุดประสงค์