บทที่ 548 ลานบ้านที่คึกคัก

กินข้าวเสร็จ ตอนแรกหลิวเกินไหลก็อยากจะส่งปู่ย่ากลับหมู่บ้าน แต่หลิวฟางกลับไม่ยอม ยืนกรานจะให้ปู่ย่าไปพักที่บ้านเธอสักคืน ตามหลักแล้ว สมัยนี้ไม่มีธรรมเนียมที่ผู้เฒ่าผู้แก่จะไปค้างคืนที่บ้านลูกสาวที่แต่งงานออกไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นหลานสาวที่แต่งงานออกไปแล้ว

แต่สถานการณ์ของหลิวฟางไม่เหมือนกัน บ้านที่เธออยู่เป็นบ้านที่หลานชายคนโตซื้อมา ว่ากันตามจริงแล้ว นั่นคือบ้านของหลานชายคนโต ครอบครัวของหลิวฟางเป็นแค่ผู้อาศัย ปู่ย่าจะไปพักที่บ้านของหลานชายคนโตย่อมไม่มีปัญหาใช่ไหม? บวกกับหลิวหมิ่นก็ช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ ผู้เฒ่าหลิวกับย่าปรึกษากันแล้ว ก็ยอมตกลง

ผู้อำนวยการอวี๋กับผู้อำนวยการเหอต่างก็รู้จักวางตัว ต่างก็ให้หลิวฟางกับหลิวหมิ่นลาหยุดครึ่งวัน ตอนที่เดินกลับบ้าน ย่ากับหลิวหมิ่นก็ขนาบข้างหลิวฟางคนละข้าง เดินเป็นเพื่อนเธอไปด้วยกัน ส่วนผู้เฒ่าหลิวที่ดื่มจนมึนๆ ก็นั่งอยู่บนรถพ่วงข้างคนเดียว สองพี่น้องเกินสี่เกินว่างไม่ได้นั่งรถพ่วงข้าง พวกเขาแข่งกับจักรยานของหลิวหมิ่นอย่างเอาเป็นเอาตาย

วันที่ย้ายเข้าบ้านใหม่ หลิวหมิ่นก็ซื้อจักรยานมาคันหนึ่ง เงินที่ใช้ก็ย่อมต้องเป็นเงินค่าบ้านที่หลิวเกินไหลคืนให้เธอ บ้านใหม่อยู่ไกลจากภัตตาคารของรัฐขนาดนั้น ไม่มีจักรยานก็ไม่สะดวก

สองพี่น้องเกินสี่เกินว่างเคยเล่นจักรยานของหลิวเกินไหลมาแล้ว เกินสี่เรียนรู้ที่จะขี่ลอดหว่างขาได้แล้ว ไม่นานก็คล่องแล้ว เกินว่างยังขี่ไม่เป็น วิ่งต้อยๆ อยู่ข้างหลัง เสียงตะโกนดังไปไกลถึงสองซอย