บทที่ 549 สายใยรักในครอบครัวตัดกันไม่ขาด

สามครอบครัวช่วยกันทำอาหาร อาหารเย็นก็เสร็จอย่างรวดเร็ว ครอบครัวของจินเม่ากับครอบครัวของน้าเหมียวต่างก็เป็นคนมีระดับ ครอบครัวหลิวออกกับข้าวเนื้อ สองครอบครัวของพวกเขาก็ออกเหล้า ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ตั้งโต๊ะสามโต๊ะ มื้ออาหารดำเนินไปอย่างครึกครื้น

ปลาซ่งฮื้อตัวใหญ่นั้นถูกนำไปต้มซุปหม้อหนึ่ง เนื้อปลาก็หั่นใส่ลงไปในกับข้าวแล้ว ไม่ได้ทำแยกต่างหาก ถึงกระนั้น สามครอบครัวก็กินกันด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข โดยเฉพาะเด็กๆ เหล่านั้น อาจจะเป็นเพราะไม่ได้กินกับข้าวอร่อยๆ แบบนี้มานานแล้ว ทุกคนต่างก็ก้มหน้าก้มตากินไม่พูดไม่จา ข้อเสียเล็กน้อยก็คืออาหารหลักที่กินล้วนแต่เป็นหมั่นโถวธัญพืชทดแทน ที่บ้านของหลิวฟางก็มีธัญพืชละเอียดเหลืออยู่ไม่น้อย แต่ไม่สะดวกที่จะนำออกมา ธัญพืชเป็นของที่อ่อนไหวกว่าเนื้อมาก ไม่กล้าที่จะเปิดเผยจนเกินไป

เดือนมิถุนายนฟ้ามืดช้า ยังไม่ทันจะมืด ก็กินข้าวเสร็จแล้ว ผู้ใหญ่ต่างก็นั่งคุยกันอยู่ในลานบ้าน เด็กๆ ก็เริ่มเล่นกันอีกครั้ง สองพี่น้องเกินสี่เกินว่างยังอยากจะขี่จักรยานอีก หลิวหมิ่นครั้งนี้ไม่ยอม ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว เธอกลัวว่าเด็กสองคนจะล้มอีก

ไม่มีจักรยาน เด็กๆ ก็ยังคงเล่นกันอย่างมีความสุข ลูกชายคนโตของจางฉี่ฝูก็สวมบทบาทราชาเด็กอีกครั้ง มองดูหลิวเกินไหลที่ดูสุขุมเยือกเย็น แล้วก็มองดูลูกชายคนโตของตัวเองที่อายุไล่เลี่ยกับหลิวเกินไหล เงาในใจของจางฉี่ฝูก็สามารถบดบังแสงดาวที่ใกล้จะขึ้นได้แล้ว

ฟ้าเพิ่งจะพลบค่ำ จินเม่ากับจางฉี่ฝูและพวกก็ต่างคนต่างกลับบ้าน หลิวเกินไหลไปส่งพวกเขาถึงหน้าประตูบ้าน เพิ่งจะกลับมา หลิวหมิ่นก็จะกลับแล้ว ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากจะอยู่เป็นเพื่อนปู่ย่า ที่สำคัญคือไม่มีที่อยู่ ปู่ย่าจะพักที่ห้องเดิมของเธอ เกินสี่เกินว่างจะนอนบนเตียงเล็กๆ ในห้องครัว ไม่เพียงแต่เธอ หลิวเกินไหลก็ต้องไปบ้านใหม่กับเธอด้วย