บทที่ 552 การหลบหลีกทางยุทธวิธี

สือถังจือก็เห็นกางเกงตัวนั้นเช่นกัน เขาไม่ได้พูดอะไร หมุนตัวเข้าประตูไป ตรงไปยังห้องหนังสือ หลิวเกินไหลกลั้นหัวเราะ จอดจักรยานเสร็จ ก็เดินไปข้างๆ รถจี๊ป ยื่นบุหรี่ให้หวังเหว่ยจากหน้าต่าง หวังเหว่ยรับบุหรี่มา แล้วก็ถามหนึ่งประโยค “น้ำมันยังพอไหม?”

“พอครับ ใช้อีกสัปดาห์หนึ่งก็ไม่มีปัญหา” เขาได้น้ำมันจากหัวหน้าหน่วยชุยมาไม่น้อย แต่หวังเหว่ยไม่รู้นี่นา เขาก็นึกว่าช่วงนี้หลิวเกินไหลขับรถใช้น้ำมันน้อยลง!

“อืม” หวังเหว่ยไม่ได้พูดอะไรมาก ไม่นานก็ขับรถจากไป หวังเหว่ยเพิ่งจะไป หลิ่วเหลียนก็เริ่มดุสือเหล่ย “ดูแกสิ สำออยจริงๆ น่าอายอะไร? แกไปเดินดูบนถนนสิว่ากางเกงของใครไม่มีรอยปะ?”

“แต่นี่มันกางเกงใหม่ของหนูนี่คะ!” สือเหล่ยสะบัดกางเกงอีกที ปากเล็กๆ ก็ยื่นออกมาสูงขึ้น “กางเกงใหม่แล้วไง? ใส่สองสามวันก็เก่าแล้ว?” หลิ่วเหลียนถลึงตาใส่เธอ น้ำเสียงที่พูดกลับอ่อนลงหลายส่วน “ถ้าแกรังเกียจว่ารอยปะไม่สวย ก็เลาะออกเองสิ เอากลับบ้านมาทำไม?”

“แค่เลาะออกได้อย่างไร? ยังต้องรีดจีบกางเกงอีก! ที่โรงเรียนก็ไม่มีเตารีด”