บทที่ 553 ฝนจะตกแล้ว

“วางเตารีดไว้ตรงนั้นแหละ พอกินข้าวเสร็จ แม่จะช่วยรีดให้” หลิ่วเหลียนเป็นพวกปากร้ายใจดีโดยแท้ เพิ่งจะด่าลูกสาวไปหยกๆ หันกลับมาก็จะช่วยลูกสาวรีดกางเกงแล้ว

“ไม่ต้องค่ะ หนูทำเองได้ งานแค่นี้หนูจะทำไม่ได้ได้อย่างไร?” สือเหล่วางเตารีดไว้ข้างๆ สือถังจือ แล้วก็โยนกางเกงไปในอ้อมแขนของหลิวเกินไหล ไปเก็บโต๊ะอาหาร “ช่วยฉันถือหน่อย” สมัยนี้บ้านใครก็ไม่มีโต๊ะรีดผ้าโดยเฉพาะ เวลารีดผ้าก็ทำกันบนโต๊ะ

“แกนังเด็กดื้อ เอานี่มันอะไรกัน?” หลิ่วเหลียนด่าขึ้นมาทันที “ถ่านเพิ่งจะจุด ใส่เข้าไปในเตารีดก็ไม่พอ ต้องให้ฉันหยิกแกใช่ไหม แกถึงจะเชื่อฟัง?” สือเหล่ยแลบลิ้น “งั้นหนูจุดเองก้อนหนึ่ง”

“แกอยู่เฉยๆ ให้ฉันหน่อย” หลิ่วเหลียนด่าอีก “แกคิดว่ารีดผ้าง่ายขนาดนั้นเหรอ? ถ้าแกรีดให้ฉันเสีย ดูสิว่าฉันจะไม่หยิกแก” ที่แท้ สือเหล่ยเป็นมือใหม่! ใจกล้าจริงๆ

เตารีดที่ใช้ไฟถ่านร้อนๆ ไม่เหมือนกับเตารีดไฟฟ้าในยุคหลัง อุณหภูมิควบคุมได้ไม่ดีเท่าไหร่ ทำไม่ดี อาจจะรีดกางเกงจนเป็นรูใหญ่ได้จริงๆ ถ้าเป็นอย่างนั้น สองชิ้นที่เพิ่งจะเลาะออกมาก็จะได้ใช้แล้ว