บทที่ 555 สนุกจริงๆเหรอ?

“นักเรียนครับ” หลิวเกินไหลเฉลยปริศนา “ในบ้านลานของสำนักงานแขวงของเราทุกหลังก็มีนักเรียนอยู่ไม่ใช่เหรอครับ? มีครูอยู่ทุกหนทุกแห่ง ให้เด็กนักเรียนเหล่านี้สอนคนที่ไม่รู้หนังสือในบ้านลานของตัวเอง”

“คงจะไม่ได้หรอก” ผู้อำนวยการจ้าวโบกมือ “พวกเราก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยพิจารณาที่จะให้นักเรียนมาเป็นครูสอนโครงการขจัดความไม่รู้หนังสือ ที่เธอพูดก็ไม่ผิด บ้านลานทุกหลังก็มีนักเรียน สอนก็สะดวก แต่ปัญหาคือนักเรียนล้วนแต่เป็นเด็ก โครงการขจัดความไม่รู้หนังสือเป็นภารกิจทางการเมืองที่จริงจัง จะให้เด็กกลุ่มหนึ่งมาเป็นครูได้อย่างไร มันก็ดูเป็นเรื่องเล่นๆ ของเด็กเกินไป!”

ทำไมถึงหัวทึบขนาดนี้? “ท่านผู้อำนวยการจ้าวครับ ท่านเคยท่องคำคมไหมครับ?” หลิวเกินไหลถาม

“เธออยากจะพูดอะไร?” ผู้อำนวยการจ้าวถามกลับ “มีคำคมบทหนึ่งสอนพวกเราว่า การมองปัญหาต้องแยกแยะความขัดแย้งหลักกับความขัดแย้งรองให้ชัดเจน ท่านผู้อำนวยการจ้าวครับ ผมถามท่านว่า ความขัดแย้งหลักของโครงการขจัดความไม่รู้หนังสือคืออะไรครับ?”

อืม? ผู้อำนวยการจ้าวถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาทันที เธอหัวเราะทันที “ก็ยังเป็นเด็กหนุ่มจริงๆ นะ หัวไว ไม่เหมือนฉัน อายุมากแล้ว รู้แต่จะท่องจำอย่างเดียว ลืมไปว่าต้องเรียนรู้และประยุกต์ใช้อย่างพลิกแพลง เธอพูดไม่ผิด การมองปัญหาก็ต้องแยกแยะความขัดแย้งหลักกับความขัดแย้งรองให้ชัดเจน ความขัดแย้งหลักของโครงการขจัดความไม่รู้หนังสือคือความต้องการในการสร้างสรรค์สังคมนิยมที่เพิ่มขึ้นทุกวันกับระดับวัฒนธรรมที่ต่ำโดยทั่วไปของประชาชน จุดประสงค์ของการขจัดความไม่รู้หนังสือคือการยกระดับวัฒนธรรมของประชาชน ขอแค่บรรลุเป้าหมายได้ จะใช้รูปแบบไหนก็ไม่สำคัญ!”