บทที่ 556 พูดเป็น

“หมูป่าจะส่งมาได้เมื่อไหร่?” ตื่นเต้นอยู่ครึ่งค่อนวัน ผู้อำนวยการกู่ถึงได้นึกขึ้นได้ว่าจะต้องถามเรื่องรายละเอียด

“ก็อยู่บนทางแล้วครับ ผมนึกว่าท่านจะเอาไม่เยอะขนาดนี้ เดิมทียังคิดจะไปถามที่อื่นอีก” หลิวเกินไหลกลั้นหัวเราะ ยกถ้วยชาขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน จิบไปหนึ่งอึก ยุ่งมาค่อนเช้า เขายังไม่ได้ดื่มน้ำเลยสักอึก! ชานี้รสชาติดีนะ! หลิวเกินไหลเหลือบมองถ้วยชาแวบหนึ่ง แล้วก็ยกน้ำชามาไว้ใต้ปลายจมูกดมดู

“ไม่ต้องถามแล้ว ฉันเอาทั้งหมด!” ผู้อำนวยการกู่โบกมืออย่างแรง พัดควันบุหรี่ที่หลิวเกินไหลเพิ่งจะพ่นออกมาจนฟุ้งไปหมด “งั้นก็ดีเลยครับ ผมก็ขี้เกียจจะวิ่งธุระอยู่พอดี!” หลิวเกินไหลพูดตามเขาไป ผู้อำนวยการกู่ตื่นเต้นขนาดนี้ เขาก็ไม่สะดวกที่จะเล่นตัว ดีทั้งสองฝ่ายนี่นา!

“งั้นแกก็รีบไปต้อนรับพวกเขาสิ อย่าให้ใครมาตัดหน้าชิงไปได้” ผู้อำนวยการกู่ดูจะรอไม่ไหว “ไม่เป็นไรครับ ตกลงกันไว้ตั้งนานแล้ว หมูป่าพวกนั้นมีแต่ผมเท่านั้นที่ขายได้ ถ้าพวกเขาขายมั่วซั่ว ต่อไปผมก็ไม่ยุ่งแล้ว” ตอนแรกหลิวเกินไหลก็อยากจะให้ผู้อำนวยการกู่สบายใจ ใครจะไปรู้ว่าผู้อำนวยการกู่จะยิ่งร้อนใจขึ้น

“อย่าไม่ยุ่งสิ! ถ้าหากพวกเขาขายไปจริงๆ แล้วจะทำอย่างไร? แกรีบไป ฉันจะไปเตรียมเงินให้แกเดี๋ยวนี้เลย เงินพันกว่าหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ฝ่ายการเงินไม่แน่ว่าจะมีเงินสด” แม้แต่คำพูดนี้ก็ยังพูดออกมา... นี่ต้องตื่นเต้นขนาดไหน!